Archief - Agorafobie

Goh ja, ik neem het risico dat ik waarschijnlijk knettergek mag lijken, maar ik ga effe mijn verhaal doen en dan zien we wel weer...

Ik had een superleuke job en ik heb nog een fantastische man, een zoontje waar ik gek op ben en...ik durf bijna niet meer buiten.

Het sloop er eigenlijk geleidelijk in. Gaande van een paniekreactie (erger dan normaal) op een eerste dag werk. Nadien ging het altijd perfect. Veranderd van job toen mijn contract afliep. Opnieuw ergens begonnen (ook een mindere paniekreactie). En vanaf dan werd het altijd maar erger. En op een bepaald moment werd het gewoon zo erg dat werken niet meer mogelijk was. Ik kreeg paniekaanvallen op weg naar daar, mijn vriend bracht me naar mijn werk, ik ging gewoon overgeven aan de kant van de straat van de angst. Bracht mijn vriend me toch naar daar, dan moest ik weg op een bepaald moment. Het ging gewoon niet.

Ik begreep er niks van, ik, die zelfs 2 jaar 70 uur per week gewerkt had, kon geen job meer uitvoeren. WTF?

Na x-aantal tijd proberen, heb ik gewoon mijn werk opgezegd (gelukkig interim, dus krijg wel een uitkering, hoewel ik er ook wel al jaren werkte). Ik begrijp gewoon rationeel niet wat er met me aan de hand is. En het ergste stuk is gewoon niet weten of het terug kan goedkomen.

Ik heb nu afspraken bij de psychologe (heb ik vertrouwen in) en die hou ik ook voor exposure-therapie. Ik zou normaal gezien ook kine moeten volgen (specialisatie angsttherapie en relaxatie-oefeningen) en dat leek me niks, dus kan ik er me ook niet toe brengen om die afspraken te houden.

Het enige wat me nog lukt (hoewel het me ongelofelijk hard beangstigd) is samen met man of kind ergens naartoe te gaan. Man, want hij kan me helpen indien er iets aan de hand is (bvb hyperventilatie) of kind, want moederliefde gaat verder dan eender welke angst.

Ik hoop dat hier mensen zijn die ervaringsdeskundige zijn en die er compleet van verlost zijn. Andere verhalen zijn uiteraard ook welkom. Het liefst zou ik willen horen dat alles goed gaat komen en aangezien het op een bepaald moment (let me assure you, compleet onverwacht) kwam, dat het ook weer weggaat.

Zoals ik al zei, begrijp ik het rationeel gewoon niet. Ik begrijp niet hoe iemand plots na zoveel jaren een compleet irrationele angst kan ontwikkelen. Ik was niet zo, ik wou het niet en ik ben nu wel zo....

Het zit in uw kop.

Gaat ge heel uw leven proberen binnen te zitten ofzo? Probeer die angst te overwinnen gewoon




Volgens mij is het ook agorafobie ipv angora

Ah diepe zucht, nu lijkt het alsof ik schrik heb voor angorakonijnen... Ik bedoelde dus uiteraard agorafobie in de titel...

lantaarnpaal zei:

Het zit in uw kop.

Gaat ge heel uw leven proberen binnen te zitten ofzo? Probeer die angst te overwinnen gewoon




Volgens mij is het ook agorafobie ipv angora

Klik om te vergroten...

Euhm... ik weet dat het in mijn kop zit. Ik ga liefst niet heel mijn leven binnen zitten. Liefst van al zou ik gewoon teruggaan naar mijn leven voor deze angst. Zoals ik reeds zei, ik probeer die te overwinnen en naar een psycholoog te gaan. Psychiater is voor 25/02. En had ik reeds opgemerkt en verbeterd (hoewel jij me voor was terwijl je een reactie typte)dat mijn titel fout was.

Ik heb ongeveer hetzelfde probleem en zie minder en minder een uitweg... Mijn hoop op "genezing" is bijna helemaal verdwenen en ik denk de laatste tijd meer en meer aan "eeuwige rust", al weet ik dat ik dat nooit zelf zou kunnen doen, gewoon al omdat ik mijn kind niet in de steek wil laten... Exposure-therapie is bij mij ook reeds voorgesteld geweest, maar ik heb er mijn twijfels bij...

De ene dag heb ik zoveel zelfvertrouwen dat dit tot op het arrogante kan gaan, de andere dagen juist het omgekeerde... Ik word er letterlijk gek van en weet soms geen uitweg meer...

Exposure-therapie is toch dat je jezelf meer moet blootstellen, niet?

lantaarnpaal zei:

Het zit in uw kop.

Gaat ge heel uw leven proberen binnen te zitten ofzo? Probeer die angst te overwinnen gewoon

Klik om te vergroten...

Als het maar eens zo simpel was...

70 uur per week is wel enorm veel. Wat werk deed je in die periode?

WarBlade zei:

Ik heb ongeveer hetzelfde probleem en zie minder en minder een uitweg... Mijn hoop op "genezing" is bijna helemaal verdwenen en ik denk de laatste tijd meer en meer aan "eeuwige rust",

Klik om te vergroten...

herkenbaar

WarBlade zei:

Ik heb ongeveer hetzelfde probleem en zie minder en minder een uitweg... Mijn hoop op "genezing" is bijna helemaal verdwenen en ik denk de laatste tijd meer en meer aan "eeuwige rust",

Klik om te vergroten...

herkenbaar

Twee jaar lang 70 uren per week? Ik kan er best inkomen dat je gewoon op bent en je lichaam die waanzin een halt toeroept.

Geen ervaringsdeskundige met agorafobie hier, wel iets gelijkaardigs, namelijk sociale fobie. Ik durfde uiteindelijk ook niets meer, naar de bakker gaan was al reden om mij 2 uur voordien en 2 uur nadien bezig te houden met scenario's in mijn hoofd te spelen en te herspelen tot ik er gewoon ziek van werd Ook stage doen vond ik vreselijk, ik ben zelf ook nog huilend aan het handje meegetrokken door mijn ex op weg naar mijn eerste stagedag. Maar dus...

Xirtanneke zei:

Ik hoop dat hier mensen zijn die ervaringsdeskundige zijn en die er compleet van verlost zijn. Andere verhalen zijn uiteraard ook welkom. Het liefst zou ik willen horen dat alles goed gaat komen en aangezien het op een bepaald moment (let me assure you, compleet onverwacht) kwam, dat het ook weer weggaat.

Klik om te vergroten...

Ja, het gaat weg. Maar dat zal niet zo compleet onverwachts en plots zijn als dat het gekomen is, helaas. Je zit in ieder geval in de goeie richting, je hebt hulp gezocht en je bent van plan om eraan te werken. Nu is het 'gewoon' even doorzetten en af en toe je grenzen verleggen, en uiteindelijk kom je er wel hoor. Maar niet de moed laten zakken of wegzinken in een "waarom ik"-gevoel. Het is nu gewoon zo en je gaat dat voor jezelf oplossen. Dat zal niet makkelijk zijn, maar er zijn heel veel dingen niet makkelijk.

Succes!

hey , heb me even geregistreerd om te reagere op deze post .
ik ga al beginne met goei nieuws , het gaat weg ! ik heb het zelf gehad , het kwam bij mij toen ik 'savonds in de wagen richting antwerpen aan het rijden was en ik was compleet van de kaart , paniek tot en met , misselijk ,draaien , echt bang hebben van elk gevoel dat ik ondervond , het was echt een hel !!!
voordien was er dus echt niks aan de hand , geen onderliggende redene om mss een stressaanval te hebben of iets dergelijks .
ze hebben mij echt moeten komen halen op de pechstrook omdat ik niet kon verder rijde , ben zelfs naar spoed geweest omdat ik dacht dat er iets serieus met mij aan de hand was ! achteraf gezien wel grappig .
dus vanaf die dag is mijn leven wel redelijk verandert , ik ging de dag door met angstgevoelens en moest constant tegen mezelf vechte ! de eerste tijd lukt dat nog maar op den duur ben je dat echt kotsbeu !! ben echt ingestort omdat ik dus echt niet begreep wat er mis was met me . de dag dat ik ingestort ben had ik het bijna een jaar ! een echt kutjaar !!!! toen heb ik iets gedaan dat ik al van in het begin moest gedaan hebben maar ja , koppige ik , die dacht dat ik het alleen kon .
toen heb ik dus een afspraak gemaakt bij een psycholoog , dat klikte heel goe ( zeker niet bijblijven als je jezelf er niet goed bij voelt)
en dat stelde me al wat gerust . heb heel men probleem uitgelegt en aan het einde van dat eerste uur ben ik met een blij gezicht naar huis gegaan , helemaal niet van men probleem af maar heel gerustgesteld en ervan overtuigd dat ik dit ging overwinne !
ben men wekelijkse afspraken blijven doen en ben er vanaf geraakt !!! heel belangrijk is dat je weet en beseft dat tussen dat gevoel dat je krijgt en die effectieve angstaanval JIJ nog tussen zit , en jij dat zijn uw gedachte ! moeilijk om te horen mss maar het ligt allemaal aan jou gedachte , het zit allemaal in uw koppeke !! ga rustig naar je psycholoog en het komt allemaal goed !! effe terug uw gedachte reprogrammeren en voort met het geweldige leve !!

Incubus - Agoraphobia - YouTube

Voor de rest heb ik niet al te veel bij te dragen aan deze thread. Maar probeer zeker geen al te grote stappen te nemen.

heb zelf dwangneurose dus kan me ongeveer wel voorstellen wat je meemaakt.

dokter had me zware anti-depressief voorgeschreven maar niet genomen uit schrik van verslaving en omdat ik nog zo jong ben. Ik ga ook echt weinig uit ( weggaan na gym , shoppe, bowle ) geen probleem. maar ook bij nieuwe dingen veel schrik. gelukkig is het nog niet zo erg gelijk by u maar er goed over kunnen praten kan al wonderen doen

heb zelf dwangneurose dus kan me ongeveer wel voorstellen wat je meemaakt.

dokter had me zware anti-depressief voorgeschreven maar niet genomen uit schrik van verslaving en omdat ik nog zo jong ben. Ik ga ook echt weinig uit ( weggaan na gym , shoppe, bowle ) geen probleem. maar ook bij nieuwe dingen veel schrik. gelukkig is het nog niet zo erg gelijk by u maar er goed over kunnen praten kan al wonderen doen

knettergek ben je in elk geval niet. Ik heb zelf lang een lichte angststoornis gehad, maar das er bij mij met het ouder worden uit gegaan, en ook meer in mijzelf gaan geloven, voor je aan iets begint denk je "ik kan het, net zoals alle andere mensen". Ik sta intussen in de verkoop, iets wat ik van mijzelf nooit verwacht had. Ook jij kan die evolutie doormaken! Als je het voelt opkomen moet je constant positief denken. In het begin is dat erg moeilijk maar op verloop van tijd kan je de angst steeds langer onderdrukken tot je dat volledig weg krijgt. Das althans mijn ervaring. Again, ik had het niet zo hard als jou, maar met de juiste hulp door een psycholoog geloof ik dat iedereen een goed leven kan hebben, want leven in angst zonder echte reden, das absoluut niet fijn.

Je bent alleszins niet alleen: in principe is elke fobie irrationeel, maar daarom niet onbegrijpelijk. Zoek lotgenoten op het internet, hoogstwaarschijnlijk bestaan er discussiefora waarop je verhalen kan uitwisselen, dat helpt vaak al veel. Indien niet, kun je nog altijd op professionele hulp bouwen.

Wat die werkdruk betreft: het kan goed zijn dat je daaronder bezweken bent. Niet iedereen is even stressbestendig of een even grote workaholic. Mijn vader werkt op zijn 56ste nog steeds minstens 70 uur per week (vaak eerder 80) en ik kus elke dag mijn twee handen dat die nog niet doodgevallen is van de stress, wetende dat hartproblemen in de familie zitten. Maar ja, hij doet het graag. Zelfs op zondagvoormiddag zoekt die nog een excuus om tot 's middags te werken. Hij vindt dat volstrekt normaal, en daarom heb ik er waarschijnlijk zo'n degout van gekregen. Ik zal altijd werken om te leven, nooit leven om te werken. Daar duurt het allemaal niet lang genoeg voor. Misschien heeft datzelfde besef jou ook overrompeld, en sluit je je daardoor af.

En om toch een ludieke draai eraan te geven: het kan altijd erger. Stel je voor dat je constant bekeken wordt door eenden!

Anatidaephobia - The Fear That You are Being Watched by a Duck - Yahoo! Voices - voices.yahoo.com

WarBlade zei:

Ik heb ongeveer hetzelfde probleem en zie minder en minder een uitweg... Mijn hoop op "genezing" is bijna helemaal verdwenen en ik denk de laatste tijd meer en meer aan "eeuwige rust", al weet ik dat ik dat nooit zelf zou kunnen doen, gewoon al omdat ik mijn kind niet in de steek wil laten... Exposure-therapie is bij mij ook reeds voorgesteld geweest, maar ik heb er mijn twijfels bij...

De ene dag heb ik zoveel zelfvertrouwen dat dit tot op het arrogante kan gaan, de andere dagen juist het omgekeerde... Ik word er letterlijk gek van en weet soms geen uitweg meer...

Exposure-therapie is toch dat je jezelf meer moet blootstellen, niet?




Als het maar eens zo simpel was...

Klik om te vergroten...

Exposuretherapie is inderdaad uw angsten tot in het extreme laten 'opkomen'. Eigenlijk gewoon leren hyperventileren. Weten wat je kan doen om het te onderdrukken en als het dan toch echt gebeurt ook weten hoe je het kan stoppen. Dat het niet zo erg is dan je het in je hoofd hebt ingeprent en dat het niks is om angstig voor te zijn.

Simpel is het allesbehalve. Gewoon dagdagelijkse dingen zoals naar de winkel gaan zijn gewoon een hel geworden. En er zijn dagen dat het lukt en dagen dat het niet lukt. In september heb ik nog een autovakantie gedaan. Nu zou ik er nog niet aan denken om een lange autorit te maken. Klinkt gewoon fucked up, maar het is zo.

Laat aub je zoontje nooit in de steek. Doe jij nog iets van therapie?

jeroen88 zei:

hey , heb me even geregistreerd om te reagere op deze post .
ik ga al beginne met goei nieuws , het gaat weg ! ik heb het zelf gehad , het kwam bij mij toen ik 'savonds in de wagen richting antwerpen aan het rijden was en ik was compleet van de kaart , paniek tot en met , misselijk ,draaien , echt bang hebben van elk gevoel dat ik ondervond , het was echt een hel !!!
voordien was er dus echt niks aan de hand , geen onderliggende redene om mss een stressaanval te hebben of iets dergelijks .
ze hebben mij echt moeten komen halen op de pechstrook omdat ik niet kon verder rijde , ben zelfs naar spoed geweest omdat ik dacht dat er iets serieus met mij aan de hand was ! achteraf gezien wel grappig .
dus vanaf die dag is mijn leven wel redelijk verandert , ik ging de dag door met angstgevoelens en moest constant tegen mezelf vechte ! de eerste tijd lukt dat nog maar op den duur ben je dat echt kotsbeu !! ben echt ingestort omdat ik dus echt niet begreep wat er mis was met me . de dag dat ik ingestort ben had ik het bijna een jaar ! een echt kutjaar !!!! toen heb ik iets gedaan dat ik al van in het begin moest gedaan hebben maar ja , koppige ik , die dacht dat ik het alleen kon .
toen heb ik dus een afspraak gemaakt bij een psycholoog , dat klikte heel goe ( zeker niet bijblijven als je jezelf er niet goed bij voelt)
en dat stelde me al wat gerust . heb heel men probleem uitgelegt en aan het einde van dat eerste uur ben ik met een blij gezicht naar huis gegaan , helemaal niet van men probleem af maar heel gerustgesteld en ervan overtuigd dat ik dit ging overwinne !
ben men wekelijkse afspraken blijven doen en ben er vanaf geraakt !!! heel belangrijk is dat je weet en beseft dat tussen dat gevoel dat je krijgt en die effectieve angstaanval JIJ nog tussen zit , en jij dat zijn uw gedachte ! moeilijk om te horen mss maar het ligt allemaal aan jou gedachte , het zit allemaal in uw koppeke !! ga rustig naar je psycholoog en het komt allemaal goed !! effe terug uw gedachte reprogrammeren en voort met het geweldige leve !!

Klik om te vergroten...

OMG, dit is gewoon compleet hetzelfde... Ik stuur je even een PM!

Cinnead zei:

Incubus - Agoraphobia - YouTube

Voor de rest heb ik niet al te veel bij te dragen aan deze thread. Maar probeer zeker geen al te grote stappen te nemen.

Klik om te vergroten...

Nog best een goed nummer

Dennoman zei:

En om toch een ludieke draai eraan te geven: het kan altijd erger. Stel je voor dat je constant bekeken wordt door eenden!

Anatidaephobia - The Fear That You are Being Watched by a Duck - Yahoo! Voices - voices.yahoo.com

Klik om te vergroten...

Goed, prent maar een nieuwe angst in dat koppeke van mij. Nu vertrouw ik die beesten NOOIT meer

En is idd een goeie motivatie om te werken om te leven ipv andersom. Ik heb momenteel gewoon angst om te leven en angst om te sterven. Ik hoop dat ik snel terug op een normale manier in het leven kan staan en gewoon kan gaan en staan waar en wanneer ik wil ipv mijn leven te laten leiden door angst.