Archief - Agorafobie

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
D

Deekay

Legacy Member
Heb er ook al jaren last van.

Dit heeft mij mijn schoolopleiding gekost (Stage doen was uit den boze, ik had schrik voor zelfs het gebouw binnen te lopen, en heb dus mijn school niet afgemaakt). Tevens ben ik mijn vriendin verloren omdat ik nooit iets buitenshuis wou doen, of in contact met andere mensen wou komen, zij snapte mijn 'ziekte' of 'situatie' niet. Ik kreeg soms random angstaanvallen in treinen of grote pleinen (Kortademig, niet recht durven kijken -ik staarde constant naar de grond-, en kreeg serieuze hartkloppingen. Daarbij denk je ook dat je aan het sterven bent en dan wordt het alleen maar erger. Ik ken de situaties maar al te goed.

Nu na mijn vriendin het heeft uitgemaakt in 2009 heb ik lange tijd in een serieuze depressie gezeten. Gelukkig had ik een groepje goede vrienden die wisten van mijn situatie. Zij hebben mij na een jaar er terug bovenop geholpen. Ben langzaam aan meer buiten gekomen (uitgaan met hun) en tot op de dag van vandaag is het al veel beter. Heel sporadisch krijg ik nog een aanval maar dit is zeer zelden of op speciale gelegenheden.

Just wanted to share :)
X

Xirtanneke

Legacy Member
Deekay zei:
Heb er ook al jaren last van.

Dit heeft mij mijn schoolopleiding gekost (Stage doen was uit den boze, ik had schrik voor zelfs het gebouw binnen te lopen, en heb dus mijn school niet afgemaakt). Tevens ben ik mijn vriendin verloren omdat ik nooit iets buitenshuis wou doen, of in contact met andere mensen wou komen, zij snapte mijn 'ziekte' of 'situatie' niet. Ik kreeg soms random angstaanvallen in treinen of grote pleinen (Kortademig, niet recht durven kijken -ik staarde constant naar de grond-, en kreeg serieuze hartkloppingen. Daarbij denk je ook dat je aan het sterven bent en dan wordt het alleen maar erger. Ik ken de situaties maar al te goed.

Nu na mijn vriendin het heeft uitgemaakt in 2009 heb ik lange tijd in een serieuze depressie gezeten. Gelukkig had ik een groepje goede vrienden die wisten van mijn situatie. Zij hebben mij na een jaar er terug bovenop geholpen. Ben langzaam aan meer buiten gekomen (uitgaan met hun) en tot op de dag van vandaag is het al veel beter. Heel sporadisch krijg ik nog een aanval maar dit is zeer zelden of op speciale gelegenheden.

Just wanted to share :)
Klik om te vergroten...

Nogmaals leuk om te horen. Ik ga intussen buiten met vriend en kind, maar ik blijf het moeilijk hebben met klamme handjes wanneer ik eender waar ga, mij zorgen maken uren voor ik er moet zijn. Ik moet morgen blijkbaar bij de psychiater zijn om 9u20 terwijl ik overtuigd was dat ik er om 14h moest zijn.

Ik ben gewoon een pintje gaan halen om me te kalmeren, want anders zou ik niet kunnen slapen. Ik zou nog altijd liefst van al willen afbellen enz... Maar mijn vriend heeft er een verlofdagje voor opgezet om met me kunnen meegaan. Ik heb dus geen ontsnappingsmogelijkheden. Hij zet me af aan de deur en blijft bij me tot ik opgehaald word door de psycholoog/psychiater.

In het geval van morgen dus een psychiater. En dat is de eerste keer. Ik heb echt ongelofelijk hard geluk dat ik iemand heb die constant bij me blijft.

Ik had in eerste instantie nooit verwacht dat er zoveel mensen waren die hetzelfde probleem hadden/hebben dan mij. In tweede instantie vraag ik me af in welke mate de mensen die erover zijn gekomen, hoe hard hebben jullie ook iemand (gehad ) die jullie hielpen? En tenslotte, wat is het probleem waardoor de mensen die er niet door zijn gekomen, wat scheelde er?
F

FrodoXI

Legacy Member
Heb er ook mee gezeten... Incl slaapproblemen.
Ben goed geholpen door psycholoog in buurt van Leuven, maar heeft lang geduurd voor ik de stap heb durven zetten want dacht eerst dat het wel zou overgaan en samen liep met overgang middelbaar-hoger... PM maar voor details van die psy.
X

Xirtanneke

Legacy Member
Zo, nog even terugkomen op deze thread. Nu enkele weken later kan ik met een gerust hart zeggen dat het al een heel stuk beter gaat :) Mocht er nog iemand problemen mee hebben en er nog niks aan gedaan hebben, blijf er dan gewoon niet mee rondlopen, want je komt gewoon in een vicieuze cirkel terecht. Zoek gewoon hulp en praat erover, want alleen kan je het niet. Je eigen gedachten zijn net je ergste vijand.
K

Karre

Legacy Member
Xirtanneke zei:
Eén - Koppen - Otto-Jan Ham panikeert | Eén

Wow, ik vind het heel nice dat hij hier effe over getuigt.
Klik om te vergroten...

10 Jaar is wel vrij lang. Na 5 jaar kan ik toch wel zeggen dat ik merendeels van de dagen noch aan denk noch last van heb. Buiten in zware stressperiodes heb ik nagenoeg ook niet meer echt paniekaanvallen. En dan uit het zich maar als kleine symptomen zoals het niet meer kunnen ontspannen van de spieren, hardere hartslag en me licht in het hoofd voelen met als gevolg me minder bewust van mijn omgeving te zijn. Maar niet meer zo erg zoals vroeger.

Wel zo herkenbaar van die kalmeerpillen of naar het toilet vluchten om daar snel wat kalm te worden om het alsnog voor de meesten te kunnen verbergen.
X

Xirtanneke

Legacy Member
Karre zei:
10 Jaar is wel vrij lang. Na 5 jaar kan ik toch wel zeggen dat ik merendeels van de dagen noch aan denk noch last van heb. Buiten in zware stressperiodes heb ik nagenoeg ook niet meer echt paniekaanvallen. En dan uit het zich maar als kleine symptomen zoals het niet meer kunnen ontspannen van de spieren, hardere hartslag en me licht in het hoofd voelen.

Wel zo herkenbaar van die kalmeerpillen of naar het toilet vluchten om daar snel wat kalm te worden om het alsnog voor de meesten te kunnen verbergen.
Klik om te vergroten...


Goh, ik ben pas begonnen aan mijn therapie, ik hoop ook ooit zo ver als u te staan, maar die kalmeerpillen en naar het toilet zijn idd herkenbaar.

En daar in uw handen zitten blazen om toch maar wat kalmer te worden :)
K

Karre

Legacy Member
Xirtanneke zei:
Goh, ik ben pas begonnen aan mijn therapie, ik hoop ook ooit zo ver als u te staan, maar die kalmeerpillen en naar het toilet zijn idd herkenbaar.

En daar in uw handen zitten blazen om toch maar wat kalmer te worden :)
Klik om te vergroten...

Ik had altijd een plastiek zakje bij :) Dat en mijn kalmeerpillen. Die moest ik altijd bij mij hebben. Zonder dat durfde ik het huis niet uit omdat ik dan wist dat ik een paniekaanval niet ging kunnen stoppen. En zeer vaak nam ik ook al preventief een kalmeerpil zodat ik zeker geen paniekaanval zou hebben. Maar uiteindelijk was dat een slechte beslissing want je wordt daar inderdaad zo slap en moe van en dat heeft echt wel invloed gehad op mijn schoolresultaten. Je bent dan wel kalm maar je kan je aandacht veel minder op iets vestigen en je bent enorm slaperig. Ik ging dan ook naar Kortrijk naar school en moest een uur de trein op. Ik had dan ook niemand die het wist en me zou kunnen helpen dus ik moest ten alle kosten het ook verborgen kunnen houden. En stel dat ik daar aan paniekaanval kreeg. Ondertussen voel ik me zelfzeker genoeg om beiden niet meer bij te moeten hebben.

En alweer moet ik Otto-Jan Ham bijtreden trouwens over het gedacht ervan. Uiteindelijk ziet je je er niet meer kapot over te piekeren dat je dat hebt met het nodige zelfbeklag dat je nooit een normaal leven ga kunnen leiden en er niet vanaf geraakt. Maar je leert er gewoon mee leven en je weet dat je er wel voor kan zorgen dat het niet meer als een stoornis en belemmering aanvoelt. Je leert er dus gewoon mee omgaan en met die gedachte is het dan ook enorm verminderd. Ik weet wel dat ik altijd wel gevoeliger zal zijn om een paniekaanval te krijgen, maar zo is het dan maar :)
A

Arcturus

Legacy Member
ik heb er al 15 jaar last van en ik ben er nog maar 26.

allemaal zeer herkenbaar : angst om dood te gaan,angst om flauw te vallen, angst om gek te worden.
uiteindelijk heb je dan ook angst voor de angst... hyperventilatie...
ik sukkel hier ook al zo lang mee. ik heb in het verleden dan eens naar een psycholoog geweest, maar dit werd niets.
dan vorig jaar de stap gemaakt voor psychiater. Heb daar dan serlain gekregen, maar moeten stoppen wegens te hevige bijwerkingen. En nu sta ik eigenlijk nog geen stap verder. Ik heb ook altijd zo'n gevoel van ik wil geen pillen nemen, ik wil kunnen wat ieder ander persoon in gelijk welke situatie kan. Maar zie nu..
Vorig jaar nog steevast aan het werk en nu zit ik thuis met angst-depressie-en dwangstoornissen. Komt daarop nog eens men oogziekte erbij waar ik moeilijk kan zien, alles dubbel zie bewegen en nu ook de laatste maand bijna niets meer van dicht kan zien. gsm of boek lezen is veraf. Iedere dag ook die stress en ontgoocheling daarrond............
Ik neem nu niets van ad's of angstremmers. Vroeger had ik zo nog demoed van oke je komt er door. Maar nu komt meer en meer de gedachte dat het leven geen disneyfilm is en dat een happy ending niet voor iedereen weggelegd is.


Ik vraag me af of otto nu nog steeds medicatie neemt.
M

Misericordiam

Legacy Member
Arcturus zei:
ik heb er al 15 jaar last van en ik ben er nog maar 26.

allemaal zeer herkenbaar : angst om dood te gaan,angst om flauw te vallen, angst om gek te worden.
uiteindelijk heb je dan ook angst voor de angst... hyperventilatie...
ik sukkel hier ook al zo lang mee. ik heb in het verleden dan eens naar een psycholoog geweest, maar dit werd niets.
dan vorig jaar de stap gemaakt voor psychiater. Heb daar dan serlain gekregen, maar moeten stoppen wegens te hevige bijwerkingen. En nu sta ik eigenlijk nog geen stap verder. Ik heb ook altijd zo'n gevoel van ik wil geen pillen nemen, ik wil kunnen wat ieder ander persoon in gelijk welke situatie kan. Maar zie nu..
Vorig jaar nog steevast aan het werk en nu zit ik thuis met angst-depressie-en dwangstoornissen. Komt daarop nog eens men oogziekte erbij waar ik moeilijk kan zien, alles dubbel zie bewegen en nu ook de laatste maand bijna niets meer van dicht kan zien. gsm of boek lezen is veraf. Iedere dag ook die stress en ontgoocheling daarrond............
Ik neem nu niets van ad's of angstremmers. Vroeger had ik zo nog demoed van oke je komt er door. Maar nu komt meer en meer de gedachte dat het leven geen disneyfilm is en dat een happy ending niet voor iedereen weggelegd is.


Ik vraag me af of otto nu nog steeds medicatie neemt.
Klik om te vergroten...

Wat waren uw bijwerkingen?
H

Hawk

Legacy Member
Pleinvrees. Is behandelbaar. Zoek ffe op internet.

Verstuurd van mijn GT-N7100 met Tapatalk
X

Xirtanneke

Legacy Member
Hawk zei:
Pleinvrees. Is behandelbaar. Zoek ffe op internet.

Verstuurd van mijn GT-N7100 met Tapatalk
Klik om te vergroten...

Wat, thx voor deze nuttige info. Ik dacht al dat het niet googlebaar was!
X

Xirtanneke

Legacy Member
Arcturus zei:
ik heb er al 15 jaar last van en ik ben er nog maar 26.

allemaal zeer herkenbaar : angst om dood te gaan,angst om flauw te vallen, angst om gek te worden.
uiteindelijk heb je dan ook angst voor de angst... hyperventilatie...
ik sukkel hier ook al zo lang mee. ik heb in het verleden dan eens naar een psycholoog geweest, maar dit werd niets.
dan vorig jaar de stap gemaakt voor psychiater. Heb daar dan serlain gekregen, maar moeten stoppen wegens te hevige bijwerkingen. En nu sta ik eigenlijk nog geen stap verder. Ik heb ook altijd zo'n gevoel van ik wil geen pillen nemen, ik wil kunnen wat ieder ander persoon in gelijk welke situatie kan. Maar zie nu..
Vorig jaar nog steevast aan het werk en nu zit ik thuis met angst-depressie-en dwangstoornissen. Komt daarop nog eens men oogziekte erbij waar ik moeilijk kan zien, alles dubbel zie bewegen en nu ook de laatste maand bijna niets meer van dicht kan zien. gsm of boek lezen is veraf. Iedere dag ook die stress en ontgoocheling daarrond............
Ik neem nu niets van ad's of angstremmers. Vroeger had ik zo nog demoed van oke je komt er door. Maar nu komt meer en meer de gedachte dat het leven geen disneyfilm is en dat een happy ending niet voor iedereen weggelegd is.


Ik vraag me af of otto nu nog steeds medicatie neemt.
Klik om te vergroten...

Hebt ge ooit andere angstremmers gekregen dan serlain? Want er zijn er betere met weinig bijwerkingen (voor mij een constant vol gevoel, hoewel ik weinig eet). Het geen pillen nemen, want dan voelt ge u wanneer ge stopt erger dan ervoor herken ik. Al moet ge die pillen minimum 3 weken nemen voor ge er iets van merkt...

Disneyfilms is voor weinigen weggelegd, maar een normaal leven moet toch (hopelijk) kunnen?
A

Arcturus

Legacy Member
Xirtanneke zei:
Hebt ge ooit andere angstremmers gekregen dan serlain? Want er zijn er betere met weinig bijwerkingen (voor mij een constant vol gevoel, hoewel ik weinig eet). Het geen pillen nemen, want dan voelt ge u wanneer ge stopt erger dan ervoor herken ik. Al moet ge die pillen minimum 3 weken nemen voor ge er iets van merkt...

Disneyfilms is voor weinigen weggelegd, maar een normaal leven moet toch (hopelijk) kunnen?
Klik om te vergroten...

welke betere zijn er dan zonder bijwerkingen?
Ik heb eens zitten googlen naar het modernste, laatst uitgevonden ad, maar vind altijd dezelfde, nl serlain ( sertraline ), cymbalta, wellbutrin, paraxotine ( seroxat ), prozac, citalopram, lexapro,...

serlain deed niets bij ik, of mss heel lichtjes, maar de bijwerkingen wogen te zwaar. ik had geen "winst" om het zo te zeggen volgens de psy.
wellbutrin had ik een hartslag van 140 in rust en was blijkbaar niet goed voor mensen met asthma.
Seroxat vloog ik s'nachts in paniek van wakker en draaide alles rond mij.
Enigste wat een beetje hielp was cymbalta, maar ook hier misselijkheid en soms extra zenuwachtigheid.


en echte angstremmers à la xanax en ander benzodiazepinnen mag je zogezegd niet langer dan 3 weken nemen.

wat neem jij van medicatie?
En ik ben me ook bewust van als ik iets neem en het werkt ik het wss voor altijd zal moeten nemen, aangezien die oogziekte ( wat bij mij de depressie en angst deels teweegbrengt ) nooit zal weggaan.Ergens knaagt dat ook, omdat ik gewoon normaal wil zijn.
Maarja, nu is dat nog geen zorg, aangezien ik niets neem.
A

Arcturus

Legacy Member
Daarnet ook :

Ik moest naar de oogarts. Dus ik nam de bus, wat oke ging, ik wandelde er naartoe en ik voelde al mijn hart kloppen en ik was net gelijk buiten adem.
Ik zit dan in die wachtzaal en iedereen zit daar rustig een boekje te lezen en ik zit daar met een hartklop van 120 terwijl ik zit, ik voel heel de tijd men hart in men keel en in men lichaam. Ik heb ook het gevoel dat ik net gelijk niet genoeg zuurstof krijg.

Ik vraag me dan ook af, is dit angst? of is dit iets anders. Ik voelde geen angst, maar ik voelde me extreem op mijn ongemak door de hartklop die ik had.
Vorig jaar is mijn hart getest geweest bij een cardioloog en die was volledig in orde.

Maar ik blijf me dan ook afvragen vanwaar komt die hartklop, want het is door die hartklop dat ik me ambetant voel. Terwijl ik niet echt angstig was. Uiteindelijk word je dan wel angstig en dan is het net gelijk dat je die stilte van die wachtzaal zal verbreken door plots AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAa beginnen te roepen. En ben je bang dat je de controle over jezelf verliest. Terwijl nogmaals, er geen aanleiding voor was. Ik weet niet voorwat ik bang zou moeten zijn.
Vandaar dat ik dan weer afvraag, mss is er toch iets over het hoofd gezien bij de cardioloog, of heb ik in dat jaar toch iets aan mijn hart gekregen. Vicieuze cirkel.
A

Arcturus

Legacy Member
Daarnet ook :

Ik moest naar de oogarts. Dus ik nam de bus, wat oke ging, ik wandelde er naartoe en ik voelde al mijn hart kloppen en ik was net gelijk buiten adem.
Ik zit dan in die wachtzaal en iedereen zit daar rustig een boekje te lezen en ik zit daar met een hartklop van 120 terwijl ik zit, ik voel heel de tijd men hart in men keel en in men lichaam. Ik heb ook het gevoel dat ik net gelijk niet genoeg zuurstof krijg.

Ik vraag me dan ook af, is dit angst? of is dit iets anders. Ik voelde geen angst, maar ik voelde me extreem op mijn ongemak door de hartklop die ik had.
Vorig jaar is mijn hart getest geweest bij een cardioloog en die was volledig in orde.

Maar ik blijf me dan ook afvragen vanwaar komt die hartklop, want het is door die hartklop dat ik me ambetant voel. Terwijl ik niet echt angstig was. Uiteindelijk word je dan wel angstig en dan is het net gelijk dat je die stilte van die wachtzaal zal verbreken door plots AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAa beginnen te roepen. En ben je bang dat je de controle over jezelf verliest. Terwijl nogmaals, er geen aanleiding voor was. Ik weet niet voorwat ik bang zou moeten zijn.
Vandaar dat ik dan weer afvraag, mss is er toch iets over het hoofd gezien bij de cardioloog, of heb ik in dat jaar toch iets aan mijn hart gekregen. Vicieuze cirkel.
s

score2

Legacy Member
Ik vind het heel moedig van je Xirtanneke om dit hier zomaar op het forum te gooien. Het helpt om zodoende dit uit de taboesfeer te halen. Ikzelf heb ook wel last van angstgevoelens die op sommige ogenblikken in manische periodes kunnen omslaan als ik teveel veranderingen doormaak in mijn leven. (verhuis/werk) Buiten medicatie (dat ondersteunend hoort te zijn en wat niet verhelpend is) is therapie uiteraard aan te raden. Door cognitieve gedragstherapie is het slaagpercentage bij angststoornissen echter wel bijzonder hoog. Indien je graag leest zijn dit ook goede boeken:
Stap voor stap je angst overwinnen - Martin Antony - Nederlands - Paperback
Angst Beheersen Met Aandacht - J. Brantley - Nederlands - Paperback
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan