Archief - Agorafobie

Arcturus zei:

alléh ik vraag me dan echt af hoe zon therapie eraan toe gaat dat je er zo mee geholpen bent.
waar ik ging werd er gewoon over mijn dag verteld en wat ik allemaal deed.

Klik om te vergroten...

Holy fuck, dan gaat het er bij mij helemaal anders aan toe. Het meest geholpen werd ik eigenlijk door te leren hyperventileren. Het is ongelofelijk angstaanjagend, maar dan weet ge tenminste wat ge er aan kunt doen.

Xirtanneke zei:

Holy fuck, dan gaat het er bij mij helemaal anders aan toe. Het meest geholpen werd ik eigenlijk door te leren hyperventileren. Het is ongelofelijk angstaanjagend, maar dan weet ge tenminste wat ge er aan kunt doen.

Klik om te vergroten...

hoe gaat dat in zen werk dan?

wel vreemd. voormij was er nochtans cognitieve gedragstherapie afgesproken, maar iedere keer ging ik daar buiten met het gedacht van wtf is er nu allemaal gezegd geweest. Ik zat zo iedere keer men probleem te zeggen iedere sessie opnieuw en dan kwam het er gewoon op neer da ik mijn gedachten moest verzetten met dingen en dan vroeg hij hoe het was met dit of dat. Maar nooit oefeningen enzo.

Van wat ik hier zo lees, denk ik dat er vooral heel wat mensen zijn met een gebrek aan zelfvertrouwen en/of gebrekkig zelfbeeld. Denken dat iedereen naar je kijkt, ongemakkelijk voelen omwille van andere hun reacties, ...

Daar kan je aan werken zonder naar een psycholoog te lopen en medicatie te nemen bv via een coach.

Geen idee of dat effectief beter is maar wou het maar even delen.

Ik ken het gevoel wel. Denken dat mensen naar je kijken en dan beginnen beven (ik heb het niet in een erge maat, maar ik voel het wel.)

Daarstraks naar een jobbeurs & twas weer van dat. U ongemakkelijk voelen & vooral niet in the picture willen wandelen. Altijd vanachter bena. Net zoals ik weet dat ik volgende week naar Brussel moet voor een ingangsexamen. En nu al weet dat ik ga falen dmv zenuwen.

Het is niet altijd omdat je inzit met anderen hun reacties hoor... Dat is dan al eerder sociale fobie.
Ik heb het sinds mn 17de (ben er nu 24) en is met ups en downs gegaan door moeilijke periodes), ondertussen gaat het de goede kant op, zonder medicatie.
In de periode dat het begonnen is, gaf ik absoluut ni om wa iemand anders er over dacht en ik had ook niet echt een laag zelfbeeld, dit is pas op het einde begonnen.

NitrodusT` zei:

Van wat ik hier zo lees, denk ik dat er vooral heel wat mensen zijn met een gebrek aan zelfvertrouwen en/of gebrekkig zelfbeeld. Denken dat iedereen naar je kijkt, ongemakkelijk voelen omwille van andere hun reacties, ...

Daar kan je aan werken zonder naar een psycholoog te lopen en medicatie te nemen bv via een coach.

Geen idee of dat effectief beter is maar wou het maar even delen.

Klik om te vergroten...

Het probleem is dat dit soort angsten wel wat heftiger zijn dan gebrek aan zelfvertrouwen of een gebrekkig zelfbeeld. Bij een fobie komt namelijk ook vermijding kijken, en dan kom je terecht in een vicieuze cirkel. Je bent angstig voor iets, je vermijd het omdat je zo bang bent, dat geeft 'even' opluchting en je denkt een goeie strategie gevonden te hebben. Daardoor ga je nog meer dingen vermijden, waardoor je in de problemen komt op werk, school of sociaal leven, waardoor je angstiger wordt, nog meer gaat vermijden, etc, etc. Zonder dat vermijdingsgedrag heb je inderdaad 'gewoon' een laag zelfbeeld of weinig zelfvertrouwen, maar het probleem is dus dat dat wél aanwezig is en je daardoor ontzettend in de problemen komt en je je hele leven overhoop smijt.

Of zoals de DSM het (korter ) stelt: "De vermijding, de angstige verwachting of de spanningen voor de gevreesde sociale situatie belemmeren in ernstige mate de dagelijkse handelingen, het beroepsmatig functioneren (of studie of school), sociale activiteiten of relaties met anderen of er bestaat een duidelijk lijden door de fobie."

NitrodusT` zei:

Daar kan je aan werken zonder naar een psycholoog te lopen en medicatie te nemen bv via een coach.

Klik om te vergroten...

Klopt wat je zei..Nuja we moeten eerlijk zijn psychologen zijn geen wonderdokters. Meeste gevallen helpen ze ook niet, verwonder mij ook niet echt.

sterretje zei:

Het is niet altijd omdat je inzit met anderen hun reacties hoor... Dat is dan al eerder sociale fobie.
Ik heb het sinds mn 17de (ben er nu 24) en is met ups en downs gegaan door moeilijke periodes), ondertussen gaat het de goede kant op, zonder medicatie.
In de periode dat het begonnen is, gaf ik absoluut ni om wa iemand anders er over dacht en ik had ook niet echt een laag zelfbeeld, dit is pas op het einde begonnen.

Klik om te vergroten...

Een sociaal fobie is het niet omdat ik wel tegen een paar mensen heb gesproken, die ook daar waren. Wat ik een paar jaar geleden helemaal niet zou gedaan hebben. Gewoon uw eigen druk opleggen om niet op te vallen.

Even een verhaal (of het hier past, kies je maar zelf)

Maar toen ik 11/12 jaar was heb ik "diep" gezeten. Ik had elke dag stress op school & heimwee naar huis (aangezien ik 50 meter van het school woonde) ben ik meermaals uit school weggelopen ect. Da was echt tilt & lopen. Ik ben meermaals met menne kraag gepakt geweest om me zo naar binnen te sleuren. En ik vond men eigen toen een last tegenover men ouders. Ook een paar keer weggelopen van huis ect.( 5de leerjaar was het begonnen, toen van klas geswitched & toen ging het beter. We hadden een speciale regeling getroffen met de leerkracht ect.) heeft 3/4 maanden aangesleept dmv thuisblijven, tot ik effectief naar school ging int 5de. Maar geslaagd opt einde en toen de eerste dag naar het 6de helemaal hervallen. Na 1 maand van school gewisseld (van het 6de naar het 1ste middelbaar bso, aangezien ik het 1ste leerjaar had gedubbeld ging dat) ik was er klaar voor, maar de eerste dag dat we naar school reden krijgen we een accident met de auto. Helemaal terug hervallen. Tot februari thuis gezeten, naar psychologen & psychiaters geweest. En toen in een jeugdinstelling terecht gekomen. Waar ik op anderhalve maand buiten was denk ik. Of nog sneller, een regeling kunnen maken met het school & de examens van maart nog net kunnen halen. Opt einde van het jaar waren men punten vrij goed(zelfs beter dan sommige die 3 examen periode's hadden meegemaakt) en zeiden dat ik beter naar iets hoger ging (naderhand gezien had ik dat beter gedaan, waar ik nu heel veel spijt van heb) maar ik bleef in het bso zitten & opzich heb ik toen nog een vrij leuke schoolcarriere gehad & weet ik totaal niet waarover ik mij "druk" heb gemaakt. Maar op dit moment van men leven voel ik mij net hetzelfde als toen die maanden. Ik heb niks om naartoe te leven vind ik. Omdat ik een paar keer goed werk had & spijtig genoeg er niet kon blijven werken. En de moed zit in men schoenen. Ik ga zaterdag een ingangsexamen maken maar like i said. Ik zit nu al met de zenuwen & het gevoel dat ik helemaal ga falen. Ik kan totaal niet tegen druk, maar ik leg me die altijd zelf op, omdat ik weet dat ik het kan, maar het komt er niet uit. Ik ben ook niemand die zen eigen kan verkopen & het is met jury dus daar ga ik sowieso sterven. En ik ben dmv men problemen echt een emotioneel wezen, waar ik probeer gewoon muziek te luisteren om me gewoon rustig & relaxed te voelen. En ik heb niet het gevoel dat ik naar een psycholoog moet. Ik moet alles zelf op een rijtje zetten & alles zelf tegoei plaatsen.

Tot zover men Wall of text.

Op voorhand denken 'Ik ga falen' zal al zeker niet helpen.

Heb ook al last gehad van faalangst, beste dat je kan doen is gewoon de materie door en door kennen.

Misschien zijt ge wat autistisch ofzo, want op 11/12 jaar al dagelijks met zo'n stress zitten dat lijkt mij vrij extreem. Of zwaar gepest?

Jack The Ripper zei:

Op voorhand denken 'Ik ga falen' zal al zeker niet helpen.

Heb ook al last gehad van faalangst, beste dat je kan doen is gewoon de materie door en door kennen.

Misschien zijt ge wat autistisch ofzo, want op 11/12 jaar al dagelijks met zo'n stress zitten dat lijkt mij vrij extreem. Of zwaar gepest?

Klik om te vergroten...

Ik ben niet dat ik weet autistisch. Maar laten we er van uitgaan van niet.
Met het op voorhand nadenken, ik weet dat het niet helpt. Maar toch zegt er iets in mij, dat ik het toch ga doen. Het is nu dinsdag, en ik wil er wat voor beginnen leren en zit nu al met de zenuwen. ER zijn vrij veel dingen waar ik niks van heb gezien in men schooljaren die ik nu "moet" kennen. En ik wil er wel voor studeren hoor. Maar het is nu doorbijten en wat blokken, en hopelijk heb ik toch al wat kunnen zien voor de middag.
En over het gepest worden, ik ben nooit gepest geweest, omdat ik dit ook nooit heb kenbaar gemaakt voor anderen. Maar ik weet wel dat ik door men "diagnose" wel wat vrienden heb verloren in die tijd.

jeroen88 zei:

hey , heb me even geregistreerd om te reagere op deze post .
ik ga al beginne met goei nieuws , het gaat weg ! ik heb het zelf gehad , het kwam bij mij toen ik 'savonds in de wagen richting antwerpen aan het rijden was en ik was compleet van de kaart , paniek tot en met , misselijk ,draaien , echt bang hebben van elk gevoel dat ik ondervond , het was echt een hel !!!
voordien was er dus echt niks aan de hand , geen onderliggende redene om mss een stressaanval te hebben of iets dergelijks .
ze hebben mij echt moeten komen halen op de pechstrook omdat ik niet kon verder rijde , ben zelfs naar spoed geweest omdat ik dacht dat er iets serieus met mij aan de hand was ! achteraf gezien wel grappig .
dus vanaf die dag is mijn leven wel redelijk verandert , ik ging de dag door met angstgevoelens en moest constant tegen mezelf vechte ! de eerste tijd lukt dat nog maar op den duur ben je dat echt kotsbeu !! ben echt ingestort omdat ik dus echt niet begreep wat er mis was met me . de dag dat ik ingestort ben had ik het bijna een jaar ! een echt kutjaar !!!! toen heb ik iets gedaan dat ik al van in het begin moest gedaan hebben maar ja , koppige ik , die dacht dat ik het alleen kon .
toen heb ik dus een afspraak gemaakt bij een psycholoog , dat klikte heel goe ( zeker niet bijblijven als je jezelf er niet goed bij voelt)
en dat stelde me al wat gerust . heb heel men probleem uitgelegt en aan het einde van dat eerste uur ben ik met een blij gezicht naar huis gegaan , helemaal niet van men probleem af maar heel gerustgesteld en ervan overtuigd dat ik dit ging overwinne !
ben men wekelijkse afspraken blijven doen en ben er vanaf geraakt !!! heel belangrijk is dat je weet en beseft dat tussen dat gevoel dat je krijgt en die effectieve angstaanval JIJ nog tussen zit , en jij dat zijn uw gedachte ! moeilijk om te horen mss maar het ligt allemaal aan jou gedachte , het zit allemaal in uw koppeke !! ga rustig naar je psycholoog en het komt allemaal goed !! effe terug uw gedachte reprogrammeren en voort met het geweldige leve !!

Klik om te vergroten...

heb ook snel ff geregistreerd omdat ik met hetzelfde probleem zit

blij te horen dat je er volledig vanaf bent jeroen. ik heb juist hetzelfde meegemaakt. maar dan na een avondje zwaar stappen. wakker geworden met een mega blackout en kater. en vervolgens in angst terecht gekomen. wist ook niet wat er gebeurde. ik begon te bibberen en beven,voelde me misselijk,kon niets van geluiden verdragen van mijn eigen kinderen,dierf mijn huis niet meer uit.ijsberend rondlopen en denken dat er iets grondig mis is. aangezien ik eerst dacht dat het wel vanzelf over zou gaan en aan het alcoholmisbruik van dag ervoor lag er mee blijven zitten. dit heeft een week geduurt tot ik echt niet meer kon en dacht dat ik iets verschrikkelijks mankeerde. Zondag naar spoed gereden ermee zelfs. konden niets vinden in bloed of whatever. dachten daar dat ik één of andere junkie was die teveel drugs had genomen (vond ik wel frustrerend want dat was echt niet zo...) daar Xanax gekregen en toen voelde ik me weer ok.En naar huisarts doorgestuurd. die zij dat ik een angststoornis zou hebben ontwikkeld en dat ik Anti depressiva zou moeten gaan slikken om het serotonine tekort in hersenen terug op peil te brengen...

heb dus 9maanden Paroxetine geslikt maar dat zijn zon hevige pillen dat ik daar echt niet goed van werd.angstaanvallen verdwenen wel geleidelijk. dierf al terug naar supermarkt gaan wat voordien een hel was als ik aan de kassa stond begon ik altijd te draaien,werd ik gek en wou ik echt vluchten maar dat gaat moeilijk met mensen voor en achter je...

maar paroxetine geeft massas bijwerkingen waardoor je nog niet goed kunt functioneren(zweten,spiertrillingen,kaakklemmen,nachtmerries,overgewicht creeren,hartklooppingen suf heel d e dag. het is echt Troep !!! je voelt je echt gedrogeerd heel de dag en kan dus onder dit middel ook niet gaan werken. gebruik ook Xanax dat viond ik wel een topmiddel ,werkt supper als ik dat neem durf ik alles weer. en deze heb ik echt nodig om naar familie of vrienden te gaan(heb ook sociale fobie)

ben al 9maand arbeidsongeschikt door mijn angststoornis. ben deze week voor eerste keer naar psychiater geweest,en hij zegt dat ik andere anti deprresiva moet gaan gebruiken (prozac deze keer) maar pff wil echt van die troep af.

ben dus ook bezig met afspraak te regelen bij psycholoog nu. alleen is dit heel kostelijke grap aangezien ziekenfondsen nog altijd geen terugbetalingen doen voor volwassenen. SCHANDALIG ! want massas mensen zouden het nodig hebben maar kunnen het gewoon niet betalen (50-60euro) per keer zonder tussenkomst... + de centras zoals adante en cgz waar je aan goedkoper tarief kan hebben wachtlijsten van meer dan 8maanden.

maar het is ook mijn laatste hoop om er nog vanaf te geraken. als ik alprazolam neem heb ik wel nooit last ervan maarja dat neemt het probleem niet weg jammer genoeg

heb alvast wat leesvoer meegekregen van de psychiater (angsten overwinnen voor dummies) mss moet je die ook eens lezen...

en voor degenen die denken dat het zo gemakkelijk is er vanaf te geraken omdat het maar in je hoofd zit. wel jullie hebben het Mis, het is echt een lange vermoeiende lijdensweg ! je kan er pas over meespreken als je hetzelf hebt meegemaakt...




hoe is het ondertussen met jou xirtranneke

Niets is erger dan mensen die gewon afkomen met "HET ZIT IN UW KOP GE MOET NI BANG ZIJN ZENNE"

alsof mentale problemen zo makkelijk zijn.

ik heb al sommige verhalen gehoord van mensen die over hun angsaanvallen en fobies zijn geraakt met hypnose. Ik zelf geloof niet echt hard in hypnose maar mijn moeder is kunnen stoppen roken na 30+ jaar met hypnose zonder ook maar een nicotinepleister of whatever in te nemen dus misschien kan hypnose werken sinds die kerel ook hypnoses deed voor fobies enz.

Hypnose induceerd indirecte exposure effecten. Dat is heel wetenschappelijk gefundeerd. Ik vind hypnose zelf minder efficient dan directe exposure maar het werkt 100% zeker wel. Groot probleem is echter dat er voor elke degelijke hypnotherapeut er 3 charlatans zijn.

Sommige mensen hebben hier duidelijk totaal geen besef wat angst, paniek en stress is

Joppe303 zei:

ben dus ook bezig met afspraak te regelen bij psycholoog nu. alleen is dit heel kostelijke grap aangezien ziekenfondsen nog altijd geen terugbetalingen doen voor volwassenen. SCHANDALIG ! want massas mensen zouden het nodig hebben maar kunnen het gewoon niet betalen (50-60euro) per keer zonder tussenkomst...

Klik om te vergroten...

Is dat zo bij een psycholoog? Ik ben maar eenmaal bij een psychologe geweest, maar dat is jaren geleden en ik kan me niet herinneren of ik dat terugbetaald gekregen heb of niet... Maar ik ga al bijna 10 jaar naar verschillende psychiaters en heb dat altijd terugbetaald gekregen hoor... Vandaag ben ik ook naar de psychiater gemoeten, kostte me €70 waarvan ik er uiteindelijk zo'n €55 van terugbetaald ga krijgen...

PS: Ik neem momenteel ook Xanax (1mg in de morgen en 1mg in de avond) en heb gelukkig Temesta, wat me binnen de 20 minuten al direct een pak beter doet voelen...

WarBlade zei:

Is dat zo bij een psycholoog? Ik ben maar eenmaal bij een psychologe geweest, maar dat is jaren geleden en ik kan me niet herinneren of ik dat terugbetaald gekregen heb of niet... Maar ik ga al bijna 10 jaar naar verschillende psychiaters en heb dat altijd terugbetaald gekregen hoor... Vandaag ben ik ook naar de psychiater gemoeten, kostte me €70 waarvan ik er uiteindelijk zo'n €55 van terugbetaald ga krijgen...

PS: Ik neem momenteel ook Xanax (1mg in de morgen en 1mg in de avond) en heb gelukkig Temesta, wat me binnen de 20 minuten al direct een pak beter doet voelen...

Klik om te vergroten...

een psychiater is een arts met specialisatie psychiatrie, uiteraard heeft die dus een RIZIV-nr en krijgt ge dat terugbetaald

maar er zijn maar weinig psychiaters die therapie geven, meestal is dat om de zoveel tijd een gesprek ter controle en hoe het zit met de medicatie

(maar klinisch psychologen zijn onlangs wel wettelijk erkend, dus hopelijk komt dat met terugbetalingen en dergelijke ook in orde)

NitrodusT` zei:

Denken dat iedereen naar je kijkt, ongemakkelijk voelen omwille van andere hun reacties, ...

Daar kan je aan werken zonder naar een psycholoog te lopen en medicatie te nemen bv via een coach.

Klik om te vergroten...

Niet echt.

Misschien dat je het beter begrijpt als je leest wat dopamine en seratonine met je lichaam doet. Een teveel aan dopamine zorgt er voor dat je interne klok sneller gaat en de externe trager. Dit heeft als effect dat je op korte "werkelijke" tijd eigenlijk veel te veel interne tijd hebt om gegevens en gedachten te verwerken. Je bent met andere woorden heel alert en vangt elke indruk op en bent bezig met die te interpreteren. Mensen die veel in aanraking zijn gekomen met kritiek en andere negatieve handelingen kunnen vaak goed inschatten als iemand negatieve gedachten heeft en pakken die indrukken dan ook veel sneller op. Sommige zien om den duur dan weer negatieve signalen waar er (nog) geen zijn. Met medicatie trek je bvb de dopamines weer in balans zodat je minder tijd besteed aan de negatieve gedachten en jezelf meer en beter kunt richten om er terug bovenop te komen (met de nodige hulp). Mogelijk is het dan ook zo dat je er met hulp bovenop kan komen, maar niet echt "genezen" bent, en dus vatbaar bent om in gelijkaardige omstandigheden te hervallen. Iemand dat terug onder de mensen kan komen wil bvb niet zeggen dat je hem meteen/ooit op zijn ukkie naar jakkamakka kan sturen, want dat is imho vragen om te hervallen.

Voor een hartfalen gaat men naar een hartchirurg
wel voor een psychisch falen en dat is wat depressies, angststoornissen , ... allemaal onder vallen gade naar een psychiater. (verschil met psycholoog is dat psychiater medicatie kan en mag voorschrijven)
Soms is het gewoon ook een chemisch falen in de hersenen. (een tekort aan bepaalde vitaminen en andere zaken, klinkt onnozel maar het kan wel. (zo was er bij mij ook : zwaar ijzer te kort, te lage rode bloed lichaampjes , falen van schildklier etc ==> slecht slapen, zenuwachtig worden, paniekstoornissen, paranoide (heel erg zelfs) ==> depressie)
Agorafobie heb ik niet gehad , een zware depressie met paniekaanvallen echter wel en dat gaat weg, bij mij was het een combinatie van medicatie en gesprekken. (Ik had het probleem nooit over mijn problemen te praten... tot op een dag waarbij ik zwaar gecrashed ben..)

en nog 1 wijze les : Als je zelf gelooft dat je kan genezen(psychische problemen etc) , dan zal je genezen.

Bresker zei:

en nog 1 wijze les : Als je zelf gelooft dat je kan genezen(psychische problemen etc) , dan zal je genezen.

Klik om te vergroten...

Dat moet echt wel van persoon tot persoon en de aandoening bekeken worden.
Om maar even een zwaar voorbeeld op te noemen om een duidelijk contrast te stellen: schizofrenie.

Die mensen beseffen niet dat ze ziek zijn (meestal toch niet) dus vinden ze van zichzelf ook niet dat ze moeten genezen.....

Iemand die denkt dat em zot is, is meestal niet zot want iemand dat zot is zou dat niet denken, die denkt dat em normaal is... Das pas een doordenkertje ^^