Archief - Alcoholverslaving

Saphira zei:

Zorgt dat dan voor een verandering in jouw uitgaansgedrag? Kan jij dan wel grenzen leggen voor jezelf of ben je zelf vaak zat? Gewoon random vragen eh , ik bedoel er niets mee, maar ik vraag me wel af hoe mensen hiermee omgaan en hun bedenkingen toepassen in eigen gedrag.

Klik om te vergroten...

Gho... Ik kan wel goed tegen alcohol, toch voor iemand van mijn grootte en gewicht, wat misschien verklaard kan worden door genetische aanleg? En als ik uitga drink ik wel eens wat, maar ik ken mijn grenzen wel, als ik merk dat het wat teveel begint te worden drink ik water. Maar bv. thuis drink ik nooit alcohol, tenzij er eens bezoek over de vloer komt. Thuis dagdagelijks op je eentje zitten drinken of zonder dat er een speciale aangelegenheid is, vind ik vrij fout.
Het alcoholisme -want dat is het- van mijn moeder heeft er wel voor gezorgd dat ik schrik heb van zatte mensen, ik vind die onvoorspelbaar en gevaarlijk.

Ik woonde vroeger toen ik klein was me mijn ouders bij mijn grootouders in.
Mijn grootmoeder langs moeders kant dronk wegens familiale problemen en elke dag was het praktisch ambras.We waren eens weg naar de Ardennen, behalve mijn oma(want die was slecht te been). En we hebben achteraf gehoord dat die op het straat was gevallen met flessen alcohol, en ze kon nimeer recht.Was wel een affront(maar intrinsiek was da e lief mens)Mijn moeder heeft daardoor een degout gekregen aan alcohol.Mijn vader zuipt eigenlijk ook veel te veel,terwijl hij er minder en minder tegen kan.Hij heeft bv levercirrose en ooit e gezwel aan zijn slokdarm gehad.En dan kan die den ene dag megavrolijk zijn tot op het belachelijke af en den andere dag wordt hij kwaad om niets.Dus nu ist hier ook redelijk vaak ambras.

Ik lust ze eigenlijk ook wel graag en soms heb ik schrik dat ik ook een alcoholicus vroeg of laat word(tzit precies in de familie langs 2 kanten) (maar ik drink wel ma 1 keer per week)

Alcoholisme kan wel degelijk erfelijk zijn.
Mijn vader was een zwaar drinker.
Wat ervoor heeft gezorgd dat ikzelf overmatig ben beginnen drinken,lag vooral aan mijn onwetende mentaliteit als ik begon uit te gaan.
Het feit dat ik als kind al enorm graag bier dronk,is wss ook wel een teken.
Maar de hoeveelheid dat ik op het laatste dronk,was complete waanzin.
Emoties die verdwijnen,afspraken niet nakomen,vechtpartijen...
Ik walg echt v mezelf in die periode.
Maar ik ben wel blij dat ik weet wat het is.
En ik ben ook blij dat ik dat hier kan vertellen,en dat daar normale en begripvolle reacties op komen.
Dus mercie.

Dingen kunnen misschien erfelijk zijn maar uiteindelijk bepaalt je omgeving 90% van je toekomstig karakter. Ik vind het heel makkelijk als mensen zeggen van 'het is erfelijk, dus het ligt daaraan'. Imo een verkeerde instelling. Mijn moeder had bvb Borderline en is ook gekend als een erfelijke psychiatrische aandoening. Mijn ingesteldheid ligt dan net in het feit: 'het kan erfelijk zijn, maar ik zal er alles aan doen om het net niet te krijgen'. Ik vind dus dat veel van je ingesteldheid kan afhangen. Als je het passief ondergaat, dan zit de kans er heel groot in dat je het ook zal 'erven'. Indien je er actief tegen strijdt, dan kun je heel wat bekomen.
Die periode is nu achter de rug, het enige wat je kan doen is jezelf proberen te vergeven en lessen te leren. Walgen over jezelf vind ik dat je moet kunnen relativeren. In mijn opzicht is het een teken dat je het nog niet volledig verwerkt hebt, maar dat is natuurlijk mijn persoonlijke mening.

Elentrikkepaal zei:

Alcoholisme kan wel degelijk erfelijk zijn.
Mijn vader was een zwaar drinker.
Wat ervoor heeft gezorgd dat ikzelf overmatig ben beginnen drinken,lag vooral aan mijn onwetende mentaliteit als ik begon uit te gaan.

Klik om te vergroten...

Kan ook omgekeerd werken, een (volledige) afkeer krijgen van alcohol(misbruik).

@ Saphira, je hebt gelijk..maar mijn jeugdige leefomgeving bestond vooral uit een "drinken is cool" mentaliteit.
En om op uw eerdere vraag te reageren; vragen aan mijn broer waarom hij zoveel drinkt..is nutteloos.
Hij assocïeert drinken met plezier,en is zelf overtuigd dat er geen probleem is.
Ik heb wel bewondering voor hem dat hij zijn zware job dagelijks blijft doen,dat vereist karakter.
Alhoewel ik weet dat hij en sommige van zijn collega's om 5 uur smorgends al aan de naftpomp hun voorraad jupiler inslaan.

Die Tranxene lijkt mij wel straf spul.

Hoeveel standaardglazen per dag dronk je?
Omwille van welke verschijnselen had je dat al nodig had?

@Sick
Ik denk dat ik dagelijks wel met gemak een bak bier dronk,op pakweg 3 uur tijd..dan in slaap viel,en dat herhaalde.
Ik weet het,het was echt complete waanzin .
Tranxene is idd straf spul,zeker de 50 mg dosis.
Was nodig om mijn paniekaanvallen te onderdrukken tijdens de afkick.
Heeft wel echt zeer goed geholpen,soms pak ik nog een halve,als ik drang voel naar alcohol .
Vreemd genoeg krijg ik dat nog steeds.
Het is zware medicatie wel,maar in mijn geval was dat echt wel nodig.

Elentrikkepaal zei:

Ik denk dat ik dagelijks wel met gemak een bak bier dronk,op pakweg 3 uur tijd..dan in slaap viel,en dat herhaalde.

Klik om te vergroten...

Owkee.. dan wil ik niet weten wat uw broer naar binnen kapt

Moet inderdaad niet makkelijk zijn om er dan vanaf te geraken; ne proficiat dus

Ik weet niet exact wat mijn broer naar binnen speelt.
Maar al een aantal keer hem een bak zien ledigen,waarna hij overschakelt naar wijn en sterkedrank.
Soms is dit alles zelfs in combinatie met drugs,jammer genoeg.

Dat dat erfelijk zou zijn geloof ik toch niet veel van. Mijn vader is gestorven toen ik 4 was, waardoor mijn moeder alleen kwam te staan voor de opvoeding van mijn zus en ik. Op diezelfde periode is ze ook enorm veel beginnen drinken, en dat is eigenlijk blijven doorgaan tot ik een 10 jaar was. Toen heeft ze een vriend leren kennen, heeft een relatie gehad van 2 jaar, en omdat die persoon niet dronk dronk mijn moeder ook niet meer, maar toen na 2 jaar de relatie gedaan was, is ze terug enorm veel beginnen drinken, en dit is wel geminderd maar er zijn soms nog dagen dat ik merk dat ze teveel heeft gedronken.

Ook in mijn nabije familie een geval van extreme alcoholverslaving gezien, ik heb die persoon van een gelukkige man zien veranderen in een alcoholieker (was de broer van mijn vader, en dat is eigenlijk begonnen nadat mijn vader is overleden). Heeft toen stilletjesaan zijn geld opgedronken, beginnen stelen voor op café te kunnen gaan, zijn familie kwijt geraakt, gescheiden, enorm veel problemen gehad met politie/gerecht voor het rijden onder invloed (levenslang rijverbod). Is toen opgenomen geweest tegen zijn wil, heb die persoon zien hallucineren omdat hij geen alcohol binnenkreeg. Na 3 maand geen druppel aangeraakt te hebben mocht die persoon terug naar huis, en na een week waren ze terug bij af. Nu is hij zo goed als blut, en zo goed als dakloos (want zijn nieuwe vriendin heeft hem ook al buitengegooid)

Dit heeft ertoe geleid dat mijn opvoeding niet altijd was wat het moest zijn, vaak hier als manneke tot 11 uur s' avonds mogen wachten tot ik eten had, waardoor ik eigenlijk een afkeer heb gekregen van alcohol. Ik heb wel eens een pint gedronken, maar denk dat dat er nooit meer dan 2 zijn geweest op een avond, en in heel mijn leven in totaal misschien een stuk of 10. Maar eigenlijk sinds een jaar of 2 drink ik geen druppel alcohol, en heb ik enorm weinig geduld met zatte mensen.

Ben ook iemand die je gewoonweg niet kwaad kunt krijgen, heb nog nooit in mijn leven gevochten, maar enkel als ik iemand zie die dronken is word ik gewoon woest vanbinnen. Zeker als ik zie dat het personen zijn met kleine mannen, heb ik vooral goesting om ze ergens met hun gezicht tegen ne muur te plakken.

Maar bon, al bij al is alcohol niet slecht, en ben zeker ook geen persoon dat tegen iemand gaat zeggen dat je niet mag drinken. Je mag voor mij zoveel drinken als je wilt, maar als je met uwe stomme kop ook nog maar iets fouts doet, dan kunt ge uw plan trekken.
Alcohol is niet het slechte, het zijn de mensen die hun grenzen er niet mee kennen.

Alhoewel mensen je wel enorm raar bekijken als je uitgaat, en je bestelt water. Maar bon, trek ik me niets van aan.

Dat dat erfelijk zou zijn geloof ik toch niet veel van. Mijn vader is gestorven toen ik 4 was, waardoor mijn moeder alleen kwam te staan voor de opvoeding van mijn zus en ik. Op diezelfde periode is ze ook enorm veel beginnen drinken, en dat is eigenlijk blijven doorgaan tot ik een 10 jaar was. Toen heeft ze een vriend leren kennen, heeft een relatie gehad van 2 jaar, en omdat die persoon niet dronk dronk mijn moeder ook niet meer, maar toen na 2 jaar de relatie gedaan was, is ze terug enorm veel beginnen drinken, en dit is wel geminderd maar er zijn soms nog dagen dat ik merk dat ze teveel heeft gedronken.

Ook in mijn nabije familie een geval van extreme alcoholverslaving gezien, ik heb die persoon van een gelukkige man zien veranderen in een alcoholieker (was de broer van mijn vader, en dat is eigenlijk begonnen nadat mijn vader is overleden). Heeft toen stilletjesaan zijn geld opgedronken, beginnen stelen voor op café te kunnen gaan, zijn familie kwijt geraakt, gescheiden, enorm veel problemen gehad met politie/gerecht voor het rijden onder invloed (levenslang rijverbod). Is toen opgenomen geweest tegen zijn wil, heb die persoon zien hallucineren omdat hij geen alcohol binnenkreeg. Na 3 maand geen druppel aangeraakt te hebben mocht die persoon terug naar huis, en na een week waren ze terug bij af. Nu is hij zo goed als blut, en zo goed als dakloos (want zijn nieuwe vriendin heeft hem ook al buitengegooid)

Dit heeft ertoe geleid dat mijn opvoeding niet altijd was wat het moest zijn, vaak hier als manneke tot 11 uur s' avonds mogen wachten tot ik eten had, waardoor ik eigenlijk een afkeer heb gekregen van alcohol. Ik heb wel eens een pint gedronken, maar denk dat dat er nooit meer dan 2 zijn geweest op een avond, en in heel mijn leven in totaal misschien een stuk of 10. Maar eigenlijk sinds een jaar of 2 drink ik geen druppel alcohol, en heb ik enorm weinig geduld met zatte mensen.

Ben ook iemand die je gewoonweg niet kwaad kunt krijgen, heb nog nooit in mijn leven gevochten, maar enkel als ik iemand zie die dronken is word ik gewoon woest vanbinnen. Zeker als ik zie dat het personen zijn met kleine mannen, heb ik vooral goesting om ze ergens met hun gezicht tegen ne muur te plakken.

Maar bon, al bij al is alcohol niet slecht, en ben zeker ook geen persoon dat tegen iemand gaat zeggen dat je niet mag drinken. Je mag voor mij zoveel drinken als je wilt, maar als je met uwe stomme kop ook nog maar iets fouts doet, dan kunt ge uw plan trekken.
Alcohol is niet het slechte, het zijn de mensen die hun grenzen er niet mee kennen.

Alhoewel mensen je wel enorm raar bekijken als je uitgaat, en je bestelt water. Maar bon, trek ik me niets van aan.

Denk dat dit is zoals met alle andere dingen, gewoon je alcoholgebruik onder controle houden.

Ikzelf betrap me erop dat ik ook wel vaak iets drink, maar ik drink meer voor de smaken etc.
Bijvoorbeeld na een ellendig lange werkdag een glaasje wijn voor de tv na een goede maaltijd (Gewoon altijd een specialleke en anders voor de smaak).

Of zo ne keer een goede whiskey (Wederom iets speciaal altijd en voor de smaak). Ik ben praktisch nooit zat, zeker niet thuis. De zeldzame keren dat ik zat ben is tijdens het uitgaan. (Laatste keer was nieuwjaar).

Dus ik zit niet echt in met mijn alcoholgebruik ook al is dit meer dan de gemiddelde mens.

Uw broer kun je eventueel helpen door een tijdje bij hem te gaan inwonen? Zo kun je mss inspelen op zijn behoeften? Als je ziet dat hij naar de fles grijpt, hem afleiden door een gesprek aan te gaan? Of een Boardgame te spelen?

Dubbelpost, stomme windows 8...

Iemand helpen die een alcoholprobleem heeft is vrijwel onmogelijk zolang ze zelf de stap niet kunnen zetten om toe te geven dat ze verslaafd zijn.

Mijn vader heeft meer dan 20 jaar een alcoholverslaving gehad, totdat hij zowat 2 jaar geleden levercirose kreeg. Enkele weken hospitalisatie en nooit nog een druppel mogen aanraken. Tot hiertoe houdt hij het vol. Nooit heeft hij enige hulp van wie dan ook aanvaard. Langdurige alcoholverslaving verandert je karakter, en dat gaat nooit helemaal weg.

Ik heb niet echt een alcoholverslaving maar wel een alcohol probleem. Als ik drink blijf ik drinken en als ik dan niet enkele watertjes doorheen de avond heb gedronken gebeurd het soms wel eens dat ik delen van de avond gewoon niet meer weet of vergeten ben. Vrij schaamtelijk soms ook.
Ik moet wel zeggen dat ik enkel drink als ik uitga, verder nooit. Zelfs als we voetbal gaan kijken op café zal je mij zelden met een pint betrappen. (of het moest zijn dat we achteraf nog een stapke in de wereld gaan zetten)

Als actieve bierliefhebber die regelmatig contact heeft met "collega's", brouwers bezoekt, proeverijen houdt, ... word ik ook op regelmatige basis geconfronteerd met het brandmerk "alcoholisme". Mensen maken zich vaak zorgen om mij terwijl dat helemaal niet nodig is, maar natuurlijk ben ik me ook ten zeerste bewust van het feit dat die problemen makkelijk te ontkennen vallen.

Ik definieer een verslaving als volgt: iets nodig hebben om je normaal te doen voelen en "ziek" zijn zonder, of dat nu fysiek of mentaal is. Daarmee bedoel ik dusdanig snakken naar iets (of het nu drugs, alcohol of een stuk chocolade is) dat je wordt geremd in je dagelijks leven. Op dat vlak kan ik zeggen dat het nog relatief goed gaat. Ik zal zelfs meer zeggen: een deel van mijn sociaal leven is zich rond bier gaan afspelen zonder dat er serieuze consumptie mee gemoeid is. Daarmee bedoel ik dat ik ten volle kan genieten van een brouwerijbezoek met vrienden waar misschien één of twee kleine proefglaasjes van een bier worden genuttigd, waarna we nog zonder problemen naar huis kunnen rijden. Het verhaal achter bier interesseert me evenveel als de smaak van het bier zelf, en voor een echte alcoholist is de smaak of kwaliteit geen factor. Er zijn uitzonderingen, maar meestal gaat een alcoholist geen dure flessen bier, wijn of sterke drank naar binnen kappen. Hem interesseert louter het dronken worden en het prettige gevoel van volledig de controle verliezen.

In het Engels is er een handige vragenlijst die werkers in de gezondheidszorg vaak gebruiken om alcoholisten te begeleiden: de CAGE. Als je positief antwoordt op minstens twee van de vier vragen, dan zal men extra waakzaam zijn voor neigingen tot alcoholisme. Dat betekent niet dat je automatisch een alcoholist bent.

C van CUT DOWN: heb je ooit het gevoel gehad dat je je alcoholconsumptie zou moeten temperen?
A van ANNOYANCE: neem je er aanstoot aan als mensen je drinken bekritiseren?
G van GUILT: heb je je ooit schuldig gevoeld over je drinkgedrag?
E van EYE-OPENER: heb je ooit 's morgens bij het wakker worden alcohol nodig gehad om jezelf te kalmeren of van een kater af te komen?

Mijn antwoorden op deze vier vragen:

C: Uiteraard heb ik deze gevoelens al gehad. Ik heb ook gestudeerd, en er durfden weken bij zijn dat ik elke dag (maandag-vrijdag) uitging en redelijk veel dronk. Ik heb echter nooit problemen gehad met redelijk lange periodes van alcohol afblijven. Tijdens examenperiodes bijvoorbeeld heb ik er soms twee maanden aan een stuk nooit echt naar gesnakt, maar de feestjes achteraf waren vaak des te zwaarder.

A: Moeilijk te beantwoorden, vermits ik dit niet vaak te horen krijg. Mijn vrienden hebben altijd op zijn minst evenveel of zelfs altijd meer gedronken dan ik, dus van hen alleszins niet. Doorheen de jaren hebben mijn ouders ook niet bepaald de last gehad dat ik met een stuk in mijn kloten thuisgekomen zou zijn, dus zij hebben mij ook nooit neergezet van: "we zouden willen dat je minder drinkt". Wat quasi-vreemdelingen of vage kennissen betreft: hun mening interesseert me weinig. Het is wanneer de mensen die dicht bij u staan zoiets zouden zeggen, dat het echt zou kwetsen. Daarom moet ik het hypothetisch houden en zeggen dat ik waarschijnlijk niet kwaad zou worden, maar het ook niet zou afwimpelen. Ik beschouw mezelf graag als vrij redelijk (wie niet) en ik denk dat ik die kritiek wel aan boord zou nemen.

G: Hier kan ik wel resoluut "neen" op zeggen. Ik heb nooit gedronken wanneer ik me depressief, gestresseerd of neerslachtig voel, daar heb ik altijd een erezaak van gemaakt. Daarom heb ik me nooit echt schuldig gevoeld wanneer ik eens te diep in het glas keek, goed wetende dat het voor het merendeel van mijn leeftijdsgenoten vaak nog een stuk extremer is. Ik heb het wel een keer zo bont gemaakt dat mensen me achteraf berichtjes stuurden met de vraag of alles oké was, toen heb ik me achteraf wel redelijk schuldig gevoeld. Sindsdien heb ik echter gezworen het nooit meer zo ver te laten komen, en intussen een jaar verder lukt dat nog uiterst prima zonder extra inspanning.

E: Niet in privéomstandigheden. Louter op bierfestivals of andere gelegenheden zoals proeverijen wordt er 's morgens weleens een bier gedronken. Vaak zijn dat bieren met koffie die toepasselijk "breakfast stouts" worden genoemd omdat ze ook prima als ontbijt gedronken kunnen worden. Ik heb na een zware avond echter nooit de behoefte gevoeld om met alcohol te ontkateren als ik alleen ben. 's Avonds grote man, 's morgens grote man. Dat houdt een mens eerlijk. Wat je 's avonds doet, mag geen invloed hebben op je leven overdag. Toch een stukje van de harde werketiquette van mijn vader die op mij afgewreven is

Dus voor mij is het JA, JA, NEE, NEE. Die twee keer NEE is dan nog met enige nuance, dus besef ik heel goed dat ik een risicogeval op alcoholisme ben. Zolang ik echter geen constante behoefte naar alcohol heb en het mijn dagelijks leven op geen enkele manier negatief beïnvloedt (integendeel: brouwerijbezoeken tijdens het weekend zijn leuk!), zie ik geen reden om hulp te zoeken.

Atlantis zei:

Mijn vader heeft meer dan 20 jaar een alcoholverslaving gehad, totdat hij zowat 2 jaar geleden levercirose kreeg. Enkele weken hospitalisatie en nooit nog een druppel mogen aanraken. Tot hiertoe houdt hij het vol. Nooit heeft hij enige hulp van wie dan ook aanvaard. Langdurige alcoholverslaving verandert je karakter, en dat gaat nooit helemaal weg.

Klik om te vergroten...

Hier ongeveer hetzelfde, maar dan na 30 jaar. Hij heeft een hele tijd in het ziekenhuis gelegen, ik raad iedereen met een drankprobleem aan om zo'n mens eens te bezoeken. Met een ongezonde gelige kleur, fel vermagerd in elkaar gedoken in een stoel zittend en zijn eigen kinderen niet herkennend. Complete wartaal kraamde die uit, als ge hem al verstond. Dan ook nog eens zijn heup gebroken na een val van zijn stoel: hij zat namelijk vastgebonden in die stoel omdat hij zo van de kaart was. Uiteindelijk na maanden revalidatie en een korte periode ontwenningscentrum is hij dan toch thuis geraakt. Sindsdien drinkt hij niets meer van alcohol, maar is het sloten Cola dat hij drinkt (eerst gewone, na aandringen nu Zero). En snoepen tot en met.
Tranxene heeft die ook een tijd gepakt, maar ik denk dat hij daar ondertussen al een tijdje vanaf is.

Toegeven dat hij een alcoholverslaving had/heeft doet hij nog altijd niet, ook professionele hulp heeft hij altijd afgewezen. Zijn val met heupbreuk is volgens hem nog steeds 'door het ziekenhuispersoneel'. Tja...
Je merkt nu dat de alcohol zijn hersenen heeft aangetast (dingen vergeten, een brief/tekst niet 'snappen'), maar al bij al functioneert hij nog wel. Al is het een kwestie van tijd voor hij de Cola terug in bier vervangt als mijn moeder uit het huis vertrekt.

Moet ik zeggen dat ik (ook) een afkeer van alcohol heb?

Elentrikkepaal, respect om er af te geraken, ik hoop dat het goed komt met uw broer!

Hiapoe zei:

Alcohol [...] Je wordt ermee om je oren gesmeten soms letterlijk.

Klik om te vergroten...

Sven Nys kan ervan meespreken!

Saphira zei:

Misschien even kort door de bocht, maar ik heb me al altijd afgevraagd of alcoholprobleem niet al een sluierend probleem is van mensen die zelf geen grenzen kunnen stellen (hiermee verwijs ik even naar de jongeren onder ons en studenten). Ik ken er veel die niet kunnen zeggen: 1 pintje vanavond en ik stop. Veel worden onder druk gezet of gaan gewoon door omdat het zo leuk is. Begint het probleem dan al op die leeftijd? Of is er effectief een ommekeer in het leven dat er voor zorgt dat alcoholverslaving in de hand wordt gewerkt?

@topicstarter: heb je al eens naar de redenen gevraagd waarom hij naar de alcohol grijpt? Is het omdat ie zo zijn problemen kan vergeten of is het gewoon omdat hij het plezierig vindt om in een 'roes' het leven te doorbrengen? Zo kun je misschien ook al enkele aangrijpingspunten weten.

Klik om te vergroten...

Dat is het hele nature/nurture-debat natuurlijk, en daar zijn ze nog lang niet over uitgepraat in wetenschappelijke kringen.

Ik ben ervan overtuigd dat elke mens anders geprogrammeerd is en dat niet iedereen even vatbaar is voor verslavingen. Ik denk dat het geen absurditeit is om te beweren dat iemand een zwak, dan wel een sterk karakter heeft. Natuurlijk zijn er ook externe factoren buiten erfelijkheid/aanleg/... die een rol spelen. Iemand die een zorgeloos leven leidt, zal me dunkt veel minder vatbaar zijn voor alcoholisme dan iemand die zorgen heeft en drinkt om te vergeten. Een keer dat ge daar een patroon begint van te maken, wordt het ook routine en de mens is een gewoontedier.