VAN BELLE JM
Legacy Member
Heum, eindje geleden dat ik dit hier online zette, dus klein aanvullingetje: Mijn dochter merkte niet alleen iets van de ruzies, er was ook geen ruzie. Mijn echtgenote had blijkbaar, volgens getuigenis van mijn zoon die jarenlang moest zwijgen en nu zijn moeder daarvoor compleet 'dumpte' (en haat, dat laatste vind ik jammer want het blijft zijn moeder en hij werd in de volste liefde gebeuren, dat vergeet men al te dikwijls) mij wel bedrogen, dus nu kon ik wetenschappelijk dan toch bewijzen dat er soorten echtscheidingen bestaan: Een groot deel zijn die scheidingen waarin slechts één (stoute? verwende? egoïstische?) ouder/partner terug de vrijheid wil en kiest voor iets nieuws en daarbij vergeet dat die een belofte maakte om de kinderen in liefde op te voeden en daarvoor ook de kwade dagen te nemen, maar waar de andere dat niet ziet aankomen omdat die wel trouw was en zijn gelofte levenslang wou volhouden. In dat geval dient de schuld inderdaad naar één partner te worden geschoven, maar met de illusie van schuldloze echtscheiding heeft men gepoogd het zo gemakkelijk te maken om weer het huwelijk te verbreken dat het huwelijk grootdeels ge-ont-waardeerd werd (vroeger was de 'eenzijdige opzeggingstermijn' 10 jaar, dus moest je 10 jaar wachten om te scheiden als de andere partner dat niet wou, later werd dat 5 jaar, 2 jaar en nu is dat nauwelijks 6 maanden en kun je dat 'zonder reden', bij ontslag is die reden weer verplicht geworden intussen). In die gevallen heb je een brave partner die dikwijls kapot gemaakt wordt. Het is ook dikwijls deze die flipt en dan het deksel op de neus krijgt, want je moet in een echtscheiding 'koelbloedig' zijn en je mag niet reageren als ze je kapot maken. Agressie wordt dus jammer genoeg dikwijls beloond, maar daar breng ik al jaren verandering in.
Een andere groep is dezen die rationeel uit elkaar gaan, die kinderen hebben geluk, maar de vraag is of dit voorbeeld ook voor hun latere relatiebekwaamheid goed is: ze leren dat je gemakkelijk op een beslissing kunt terugkomen. Bovendien hoe goed was het huwelijk als de partners het zo gemakkelijk loslaten. Na 10 jaar kan ik stellen dat het normaal is dat mijn echtscheiding even lelijk was als dat mijn huwelijk mooi was. Het betekent hetzelfde immers: ik liet mijn echtgenote vrij, maar zij wou ook na het weglopen nog altijd dominant zijn en daar ontstond de miserie (dit soort partners willen altijd meer of alles, dit kan evengoed de man zijn, en je moet dit soort psychopathologisch of narcistisch gedrag doorhebben; sommige kinderen zijn daar geniaal in na een aantal jaren als ze zoiets doorhebben en groeien uit als zeer wijze kinderen die dingen zien die volwassenen niet herkennen).
Dan Poenanie die hoopt dat haar ouders scheiden omdat ze de spanning kostbeu zijn. Vraag is of de echtscheiding minder spanning brengt: als een van de partners al een ruziemaker is en historisch (eventueel hysterisch) altijd oude koeien uit de gracht haalt, zal dat ook zo zijn na de echtscheiding. Misschien moet je er leren mee leven dan, en die ouder zou enkel zijn/haar liefde van de kinderen moeten verliezen door het slechte voorbeeld. Probeer omgekeerd steeds positief te blijven, want met negativiteit heb je veel effect en veel te beleven, maar als je het niet kunt plaatsen is het nefast voor je eigen geloof+hoop+liefde later. Niet bitter worden, maar gewoon zeggen: "Wacht maar tot ik ouder ben! Ik zal het beter doen, verdomme." Want dat deed ik zelf ook. Alleen heb je niet je partner onder controle en als je niet met twee kiest voor een relatie, is er niet veel aan te doen (maar als je voldoende zelf probeert, hoef je jezelf niets kwalijk te nemen, en zo word je vrij onkwetsbaar na verloop van tijd, en zullen je kinderen je ooit wel beter begrijpen - als dat niet zo is, betekent het dat die kinderen net als de 'foutieve' partner blijven steken in zichzelf, en moet je als mens met hogere waarden je daar ook van distanciëren en hen laten leven in 'hun wereld', in 'hun ideologie'). Leven is niet zo moeilijk, laten leven is soms echt moeilijk. Dat is zowel het wonder bij de replikanten hier die zeggen dat hun ouders niet gescheiden zijn (proficiat aan deze mensen, echt waar) als de nachtmerrie van ouders die de andere commanderen over 'hoe zij MOETEN opvoeden' zonder respect voor de eigenheid. Let op: Partners moeten ook niet alle twee 'even goed' zijn in opvoeden, niet iedereen is even superpapa of supermoeke, en dat hoeft ook niet, want dan munt je wellicht uit op andere vlakken. Kinderen zijn het meest gebaat met een hybride opvoeding waarbij ze weten dat hun papa anders is dan hun moeke. Dochters bloeien relatiebekwamer uit met een goede band met hun papa omdat ze van hun mannelijke partner later ook veel meer zullen verdragen als die 'eigenaardig' doet omdat zij ten slotte vrouw zijn. Omgekeerd ook een goede, maar NIET verstikkende band van zonen met hun moeder.
Tot slot is loskomen van je ouders, het zwaarste proces dat elk kind moet meemaken en dat enorm veel energie en pijn vergt (dat is ook echt puberteit). Maar als je niet loskomt van je ouders, zul je nooit onvoorwaardelijk durven hechten aan een (immer) vreemde partner waarmee je het verhaal opnieuw verder zet van je ouders. Uiteindelijk moet je kiezen voor die vreemde, want van je ouders is het de bedoeling dat zij voor je partner sterven en dat je later op dezelfde wijze je kinderen 'afstoot' net uit liefde dat ze ook op hun eigen pootjes verder gaan (hopelijk met kleinkinderen waar je soms meer tijd voor hebt dan voor je eigen kinderen, maar waarmee je minder energie hebt om ermee 'speelkundig te ravotten als in je papa/moekietijd').
Het speelt ten slotte GEEN rol wat er allemaal gebeurt en of er gescheiden wordt of niet.
Het speelt ten slotte WEL een rol, hoe je er zelf mee leert omgaan. Hoe meer tegenslagen je leert te pareren, hoe gelukkiger je zult worden en hoe dieper je bewustzijn altijd zal maar zijn.
Ook doodgaan dient enkel om onze tijd hier te beperken en het leven... zinvol te maken. Zonder dood zou alles zinloos zijn, hoe bizar het ook klinkt. Als je dit laatste niet begrijpt, schrijf dan het zinnetje op in een agenda voor binnen 20 jaar en denk er dan nog eens over. Wie een kind kocht, ontdekt het echte wonder van het leven en begrijpt wat niet begrepen kan worden...
Een andere groep is dezen die rationeel uit elkaar gaan, die kinderen hebben geluk, maar de vraag is of dit voorbeeld ook voor hun latere relatiebekwaamheid goed is: ze leren dat je gemakkelijk op een beslissing kunt terugkomen. Bovendien hoe goed was het huwelijk als de partners het zo gemakkelijk loslaten. Na 10 jaar kan ik stellen dat het normaal is dat mijn echtscheiding even lelijk was als dat mijn huwelijk mooi was. Het betekent hetzelfde immers: ik liet mijn echtgenote vrij, maar zij wou ook na het weglopen nog altijd dominant zijn en daar ontstond de miserie (dit soort partners willen altijd meer of alles, dit kan evengoed de man zijn, en je moet dit soort psychopathologisch of narcistisch gedrag doorhebben; sommige kinderen zijn daar geniaal in na een aantal jaren als ze zoiets doorhebben en groeien uit als zeer wijze kinderen die dingen zien die volwassenen niet herkennen).
Dan Poenanie die hoopt dat haar ouders scheiden omdat ze de spanning kostbeu zijn. Vraag is of de echtscheiding minder spanning brengt: als een van de partners al een ruziemaker is en historisch (eventueel hysterisch) altijd oude koeien uit de gracht haalt, zal dat ook zo zijn na de echtscheiding. Misschien moet je er leren mee leven dan, en die ouder zou enkel zijn/haar liefde van de kinderen moeten verliezen door het slechte voorbeeld. Probeer omgekeerd steeds positief te blijven, want met negativiteit heb je veel effect en veel te beleven, maar als je het niet kunt plaatsen is het nefast voor je eigen geloof+hoop+liefde later. Niet bitter worden, maar gewoon zeggen: "Wacht maar tot ik ouder ben! Ik zal het beter doen, verdomme." Want dat deed ik zelf ook. Alleen heb je niet je partner onder controle en als je niet met twee kiest voor een relatie, is er niet veel aan te doen (maar als je voldoende zelf probeert, hoef je jezelf niets kwalijk te nemen, en zo word je vrij onkwetsbaar na verloop van tijd, en zullen je kinderen je ooit wel beter begrijpen - als dat niet zo is, betekent het dat die kinderen net als de 'foutieve' partner blijven steken in zichzelf, en moet je als mens met hogere waarden je daar ook van distanciëren en hen laten leven in 'hun wereld', in 'hun ideologie'). Leven is niet zo moeilijk, laten leven is soms echt moeilijk. Dat is zowel het wonder bij de replikanten hier die zeggen dat hun ouders niet gescheiden zijn (proficiat aan deze mensen, echt waar) als de nachtmerrie van ouders die de andere commanderen over 'hoe zij MOETEN opvoeden' zonder respect voor de eigenheid. Let op: Partners moeten ook niet alle twee 'even goed' zijn in opvoeden, niet iedereen is even superpapa of supermoeke, en dat hoeft ook niet, want dan munt je wellicht uit op andere vlakken. Kinderen zijn het meest gebaat met een hybride opvoeding waarbij ze weten dat hun papa anders is dan hun moeke. Dochters bloeien relatiebekwamer uit met een goede band met hun papa omdat ze van hun mannelijke partner later ook veel meer zullen verdragen als die 'eigenaardig' doet omdat zij ten slotte vrouw zijn. Omgekeerd ook een goede, maar NIET verstikkende band van zonen met hun moeder.
Tot slot is loskomen van je ouders, het zwaarste proces dat elk kind moet meemaken en dat enorm veel energie en pijn vergt (dat is ook echt puberteit). Maar als je niet loskomt van je ouders, zul je nooit onvoorwaardelijk durven hechten aan een (immer) vreemde partner waarmee je het verhaal opnieuw verder zet van je ouders. Uiteindelijk moet je kiezen voor die vreemde, want van je ouders is het de bedoeling dat zij voor je partner sterven en dat je later op dezelfde wijze je kinderen 'afstoot' net uit liefde dat ze ook op hun eigen pootjes verder gaan (hopelijk met kleinkinderen waar je soms meer tijd voor hebt dan voor je eigen kinderen, maar waarmee je minder energie hebt om ermee 'speelkundig te ravotten als in je papa/moekietijd').
Het speelt ten slotte GEEN rol wat er allemaal gebeurt en of er gescheiden wordt of niet.
Het speelt ten slotte WEL een rol, hoe je er zelf mee leert omgaan. Hoe meer tegenslagen je leert te pareren, hoe gelukkiger je zult worden en hoe dieper je bewustzijn altijd zal maar zijn.
Ook doodgaan dient enkel om onze tijd hier te beperken en het leven... zinvol te maken. Zonder dood zou alles zinloos zijn, hoe bizar het ook klinkt. Als je dit laatste niet begrijpt, schrijf dan het zinnetje op in een agenda voor binnen 20 jaar en denk er dan nog eens over. Wie een kind kocht, ontdekt het echte wonder van het leven en begrijpt wat niet begrepen kan worden...