Archief - Gescheiden ouders

"Neen, mijn ouders zijn niet gescheiden."

SweetEmmaRose zei:

Echte vader zie ik nooit, zou die weten waar die uithangt. En mijn kleine broer noemt ons stiefvader zijn vader

Klik om te vergroten...

Waarom zou hij dat niet doen? Hij kent misschien enkel hem als vader en als die hem nu goed opvoedt is dat toch niet meer dan redelijk?

"Having a kid makes you as much of a parent as buying a piano makes you a pianist."

niet gescheiden.

Zou het redelijk vervelend vinden, naast die emotionele boel waar je doormoet ook nog om de 2 weekends naar je pa/ma gaan, bah.

Dennoman zei:

Waarom zou hij dat niet doen? Hij kent misschien enkel hem als vader en als die hem nu goed opvoedt is dat toch niet meer dan redelijk?

"Having a kid makes you as much of a parent as buying a piano makes you a pianist."

Klik om te vergroten...

Omda zijn echte vader nog leeft tiens. Stiefvader is toch geen belediging, da is nu eenmaal wa hij is. Ik kan er ni mee om da hij die vader noemt.

SweetEmmaRose zei:

Omda zijn echte vader nog leeft tiens. Stiefvader is toch geen belediging, da is nu eenmaal wa hij is. Ik kan er ni mee om da hij die vader noemt.

Klik om te vergroten...

Nujah, het is maar wat je "vader" noemt natuurlijk. De kerel die hem verwekt heeft leeft inderdaad nog, maar de kerel die nu voor zijn opvoeding zorgt is toch zijn ouder? Ik weet niet of hij nog bewuste herinneringen aan zijn biologische vader heeft, maar als mijn biologische ouders zouden uit elkaar gaan als ik heel jong was, zou ik mijn stiefvader gewoon als mijn vader beschouwen. Dat zou hetzelfde zijn als moesten mijn ouders mij plots zeggen dat ik geadopteerd was (ik heb mijn foto's uit het moederhuis gezien, dus dat is niet zo, maar bon ). Zou me dan natuurlijk wel benieuwen wie mijn biologische ouders zijn, maar ik ken maar twee échte ouders, en dat zijn diegene die ik nu heb.

Dennoman zei:

Nujah, het is maar wat je "vader" noemt natuurlijk. De kerel die hem verwekt heeft leeft inderdaad nog, maar de kerel die nu voor zijn opvoeding zorgt is toch zijn ouder? Ik weet niet of hij nog bewuste herinneringen aan zijn biologische vader heeft, maar als mijn biologische ouders zouden uit elkaar gaan als ik heel jong was, zou ik mijn stiefvader gewoon als mijn vader beschouwen. Dat zou hetzelfde zijn als moesten mijn ouders mij plots zeggen dat ik geadopteerd was (ik heb mijn foto's uit het moederhuis gezien, dus dat is niet zo, maar bon ). Zou me dan natuurlijk wel benieuwen wie mijn biologische ouders zijn, maar ik ken maar twee échte ouders, en dat zijn diegene die ik nu heb.

Klik om te vergroten...

Die was jong ja, maar mijn broer kent die wel nog ze, hij is weggegaan toen mijn broer 5 was ofzo, en nog zeker tot zijn 10 jaar elk jaar ene keer gezien ofzo. Ik begrijp da hij meer naar ons moeder trok en ik meer papa's kindje was maar kvind da gewoon grof. Ons stiefvader heeft ons ook geadopteerd, dus wij hebben beide achternamen van echte vader en stiefvader, kvind da wel genoeg ze. Om die dan nog vader te noemen, heeelll naaw.

Niet gescheiden.

Moest dat ooit gebeuren/of gebeurt zijn, dan zou ik toch bij mijn ma gaan wonen.

Tjah, uw broer heeft de scheiding misschien anders beleefd hé. Uw vader is tenslotte ook vertrokken en dan kunt ge het toch moeilijk grof vinden dat uw broer niets meer met hem te maken wil hebben en uw stiefvader dan ook vader noemt? Heck, ge hebt hem zelf al jaren niet meer gesproken, dus is het mijns inziens een beetje raar dat ge nog alle moeite van de wereld doet om hem als uw "echte" vader te blijven erkennen. Waarom hebt ge dan geen moeite gedaan om hem opnieuw op te zoeken als ik vragen mag?

Als het te privé wordt, hebt ge het uiteraard maar te zeggen é , maar sinds ik het citaat gelezen heb dat ik eerder gebruikte, ben ik toch wel geïntrigeerd door die hele stiefvader"problematiek".

Moesten mijn ouders gescheiden zijn (hypothetische aanpak van hierboven ) zou ik ook bij mijn moeder blijven wonen medunkt. Ten eerste omdat ik een man ben ('t is een ongeschreven natuurwet dat zonen dichterbij de moeder staan en dochters dichterbij de vader) en ten tweede omdat mijn vader niet van hier afkomstig is (maar van Geel, noorderkempen) en zijn oude leven volledig opzij heeft gezet om hier te komen wonen, mijn moeder had immers al haar eigen huis. Heb uiteraard nog wel vrij regelmatig (5-6x per jaar) contact met familie aan vaderskant. De kans bestaat ook dat, moesten mijn ouders morgen gaan scheiden, ik een eigen optrekje zoek in de buurt van Leuven.

Gescheiden, vader hakte de knoop door in januari 2004 en in maart 2008 denk ik viel het laatste woord van de rechter.
4 jaar vechtscheiding. :')

Kzie mezelf niet meteen trouwen, maar dat heeft niks met hun scheiding te maken. Het merendeel van de mensen is niet gemaakt om gans hun leven bij dezelfde partner te blijven. Trouwen bemoeilijkt het scheidingsproces enkel.
Misschien met een streng huwelijkscontract.

Heb wel pas onlangs geleerd hoeveel effect dat kan hebben op kleine kinderen. Mijn vriendin is nog aan het scheiden, wordt normaal in maart/april officieel en heeft een dochtertje van 3. Dat kind ziet mij ongeveer evenveel als haar vader, maar als ze mij ziet is het samen met haar mama. Ze ziet mij bijna evenveel als vaderfiguur als hem en we zin nog maar enkele maanden samen.

Bose zei:

"Neen, mijn ouders zijn niet gescheiden."

Klik om te vergroten...

x2
mhszzefsfsdf

Niet gescheiden maar wel al opt punt gestaan.
Twas een heel moeilijke periode en zelf ik zei dat het beter was dat ze zouden scheiden, maar uiteindelijk is het nooit gebeurd.

Mn zus was toen altijd weg bij haar lief, waardoor ik alleen thuis zat. Mn moeder zat dan de hele tijd mij dingen op te dragen: smske sturen als pa thuis is, gewoonweg instaan als haar controle op hem, en ik ging daar echt van kapot.
Mn moeder zag af van de hele situatie, maar ze misbruikte haar positie. Als ik dat "controleren" niet deed, zou ik zogezegd niet om mijn moeder geven.

Kheb dan eens een hartig woordje gepraat met mijn vader, omdat ik het echt niet meer aankon. Hij heeft dan ook tegen haar gezegd dat ze moet stoppen met zo te controleren.

Dan nog een geheel tijdje op en af geweest, maar nu lijkt het redelijk stabiel. Als mn pa op congres gaat ofzo neemt hij mn moeder ook mee, en ik heb de indruk dat er terug meer initiatief van mijn pa zijn kant komt om samen iets te doen.

Ze zijn gelukkig getrouwd hier.

Mijn ouders zijn nog altijd samen.

En ze zijn aan elkaar gewaagd

Dennoman zei:

Tjah, uw broer heeft de scheiding misschien anders beleefd hé. Uw vader is tenslotte ook vertrokken en dan kunt ge het toch moeilijk grof vinden dat uw broer niets meer met hem te maken wil hebben en uw stiefvader dan ook vader noemt? Heck, ge hebt hem zelf al jaren niet meer gesproken, dus is het mijns inziens een beetje raar dat ge nog alle moeite van de wereld doet om hem als uw "echte" vader te blijven erkennen. Waarom hebt ge dan geen moeite gedaan om hem opnieuw op te zoeken als ik vragen mag?

Als het te privé wordt, hebt ge het uiteraard maar te zeggen é , maar sinds ik het citaat gelezen heb dat ik eerder gebruikte, ben ik toch wel geïntrigeerd door die hele stiefvader"problematiek".

Moesten mijn ouders gescheiden zijn (hypothetische aanpak van hierboven ) zou ik ook bij mijn moeder blijven wonen medunkt. Ten eerste omdat ik een man ben ('t is een ongeschreven natuurwet dat zonen dichterbij de moeder staan en dochters dichterbij de vader) en ten tweede omdat mijn vader niet van hier afkomstig is (maar van Geel, noorderkempen) en zijn oude leven volledig opzij heeft gezet om hier te komen wonen, mijn moeder had immers al haar eigen huis. Heb uiteraard nog wel vrij regelmatig (5-6x per jaar) contact met familie aan vaderskant. De kans bestaat ook dat, moesten mijn ouders morgen gaan scheiden, ik een eigen optrekje zoek in de buurt van Leuven.

Klik om te vergroten...

Ja ik weet da die da anders heeft beleefd, maar ik zit met een dubbel gevoel. Langs de ene kant verdient onze echte vader eigenlijk die titel ni dus is da ni 'erg' mijn broer ons stiefvader vader noemt, want da is hij idd wel. Mja voor mij ist half en half (10jaar vader en nu 10jaar stiefvader) dus ik heb geen uitgesproken gevoel van dà is mijn papa). Ik neem mijn broer da ni kwalijk, das leuk voor hem natuurlijk he, dan heeft hij al een niets normaler leven, maar het wringt een beetje da hij da wel krijgt en ik ni bwvs Vooral dan omda ik echt ni overeenkom met mijn moeder en dus eigenlijk geen enkele ouder heb 'gekregen'. Vroeger wast broer moeder - ik vader maar nu ist veeleer broer moeder stiefvader - ik. Das ni altijd even plezant.

Tja waarom geen moeite gedaan om die opnieuw op te zoeken, ten eerste hij was/is een zware alcoholicus, geweldadig, gokte veel, rookte non stop dus een goede invloed absoluut ni. Da ze uiteen zijn gegaan is zeker goed want hij ging er overduidelijk ni mee stoppen. Daarna zijn wij verhuisd naar antwerpen en is hij in brussel gebleven, int begin elke 2weekends een weekend bij hem blijven. Maar da was elke nacht tot laat op cafe zitten tot hij ladderzat was en dan naar huis en bewusteloos vallen. Dus da was al zeer snel gestopt Dan kwam em 2 keer per jaar naar antwerpen voor een dag, maar dan wast maar om geld van mij te komen halen (en da was geen 20euro ofzo). Toen zijn vader was gestorven in engeland is hij dan naar daar gegaan en kweet ni of hij daar terug bij zijn moeder woont of bij familie. Misschien zit hij terug in brussel. Het laatste da ik heb gehoord was de politie die ons hier thuis belde om te vrage of wij wiste waar die zat.. dus der zal wel iets aan de hand zijn.

Kben ook helemaal ni zeker dak er contact mee wil, moest die morge belle zou ik hoogstws zegge dak die ni wil zien.
Tis wel ne vriendelijke mens ze, alle soms

Stancke zei:

Knaagt zoiets niet dat je niet weet wie je vader is en dat het wel eens de facteur kan zijn, je leerkracht of je baas?

Klik om te vergroten...

nee nie echt.
tijd dat ik het me afvroeg is al heeeeeeel lang geleden.
en toen ik wist waarom ik hem niet kende was dat knagend gevoel in een flits weg.

moeder is zwanger geraakt door de huidige man waar ze toen bij was.
maar zijn carriere was belangerijker toen dan een kind en mijn moeder moest kiezen tussen abortus of hem.

en aangezien ik hier post weet je welke keuze ze gemaakt heeft.

ik weet zijn naam en weet waar hij ongeveer woont en hij heeft eens geprobeerd om contact te zoeken na 25 jaar.
en ik heb hem toen aan de telefoon gezegd dat als hij het riskeerd om mij op te zoeken dat hij wat zou meemaken.

tis gemakkelijk om na de opvoeding en alle sleur uw "zoon" te komen opzoeken om dan mss eens de "vaderfiguur" te spelen.
kweet ook dat hij rijk is maar dat kan mij geen bom schelen want geld doet er niet toe in zo'n situatie.

zelf ben ik nu ook een gescheiden vader maar ik neem mijn verantwoordelijkheid over mijn 2 kinderen en heb gerechterlijk gevochten om co-ouderschap te krijgen over mijn kinderen wat ik gewonnen heb.

ik ben intussen al een hele tijd samen bij iemand die ook een kindje heeft.
maar dit is een ander verhaal want mijn vriendin heeft haar man verloren aan kanker toen hun kindje 1 jaar was.
en de band tussen dat kindje en ik is enorm groot en ik aanvaard dat kindje alsof het mijn eigen kind zou geweest zijn.
die band is ook wederzijds maar hij weet wel nog altijd wie zijn echte vader is en dat gaan we hem ook altijd duidelijk maken.

mn ouders zijn gescheiden
maar ik zou nie weten waarom ik mn hele historie hier zou moeten zetten

en hoe je u daarbij voelt is iets dat je voor jezelf moet uitmaken
praat erover met iemand
en niet op n forum

@ TrsH: kijk, dat is principieel

Ik twijfel of ik de ruggegraat zou hebben om geld en de belofte op een aanzienlijke erfenis te weigeren uit principes. Voorlopig hebt ge aan mij alvast een fan

Dennoman zei:

@ TrsH: kijk, dat is principieel

Ik twijfel of ik de ruggegraat zou hebben om geld en de belofte op een aanzienlijke erfenis te weigeren uit principes. Voorlopig hebt ge aan mij alvast een fan

Klik om te vergroten...

Die erfenis heeft hij sowieso hoor. Zijn vader kan hem volgens mij niet onterven, ook al wil de zoon hem niet meer zien.

En ge moogt nog zo schone principes hebben, op zijn sterfdatum een half miljoen weigeren...

Mijn ouders zijn een kleine tien jaar gescheiden, heb er al bij al ook redelijk wat bij afgezien omdat ik de enige was met wie mijn moeder er op dat moment over kon praten (niet dat ik haar dat kwalijk neem, au contraire).

Eerst was er een week-week regeling, maar door omstandigheden (nieuw huis was niet alles, zijn vriendin was zonder meer een tang van een wijf) is dat afgezwakt naar een weekend om de twee weken. Nu wonen we al een aantal jaar bij mijn moeder, ook al omdat we (mijn twee zussen en ik) allemaal studeren, en zij allebei op kot zitten. We doen wel nog regelmatig iets samen met m'n vader, zoals bij hem gaan eten, of feestdagen.

Wat een droevige verhalen allemaal. Ik krijg er praktisch tranen van in mijn ogen. Ouders zijn hier nog altijd samen en nog altijd stapelverliefd op elkaar :/ wat mij soms doet kokhalzen omdat het mijn ouders zijn maar toch is het schattig.