Archief - Gescheiden ouders
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Pred
Legacy Member
nog "samen", maar ik ben er vrij zeker van dat m'n pa m'n ma bedriegt...
gezellig is anders... en ik vind da zo erg voor m'n ma natuurlijk maja..
de sfeer is hier de laatste 5 jaar ook niet echt genietbaar met momenten...
ik ben jaloers op degenen met ouders die nog altijd "verliefd" zijn
gezellig is anders... en ik vind da zo erg voor m'n ma natuurlijk maja..
de sfeer is hier de laatste 5 jaar ook niet echt genietbaar met momenten...
ik ben jaloers op degenen met ouders die nog altijd "verliefd" zijn
xDama
Legacy Member
Mijn ouders zijn een goeie 11 jaar geleden gescheiden.
Toen was dat een goeie keuze, en mijn leven was sinds dat moment wel een pak beter en had mijn moeder nooit hertrouwd, dan was alles goed gegaan.
Helaas is ze hertrouwd met een van de grootste klootzakken die ik ken, en sindsdien begon mijn leven meer en meer een ware hel te worden. Ik heb 2 jaar terug dan maar de verstandige keuze genomen om bij mijn vader in te trekken, en sindsdien heb ik echt een enorm goed leven. En met enorm veel pijn in het hart moet ik nu aankijken hoe die smeerlap mijn moeder haar leven kapot maakt, maar ik kan er niets aan veranderen want het mens is gewoon té koppig en té blind.
Als je ouders scheiden kan dat in sommige situaties echt een opluchting zijn én zelfs een goeie oplossing, maar wanneer je moeder of je vader met iemand nieuw beginnen dan kan het grondig fout lopen.
Toen was dat een goeie keuze, en mijn leven was sinds dat moment wel een pak beter en had mijn moeder nooit hertrouwd, dan was alles goed gegaan.
Helaas is ze hertrouwd met een van de grootste klootzakken die ik ken, en sindsdien begon mijn leven meer en meer een ware hel te worden. Ik heb 2 jaar terug dan maar de verstandige keuze genomen om bij mijn vader in te trekken, en sindsdien heb ik echt een enorm goed leven. En met enorm veel pijn in het hart moet ik nu aankijken hoe die smeerlap mijn moeder haar leven kapot maakt, maar ik kan er niets aan veranderen want het mens is gewoon té koppig en té blind.
Als je ouders scheiden kan dat in sommige situaties echt een opluchting zijn én zelfs een goeie oplossing, maar wanneer je moeder of je vader met iemand nieuw beginnen dan kan het grondig fout lopen.
Heel de familie moet ook nie van die weten terwijl ze nu toch al meer dan 19 jaar samen zijn.
Genious
Legacy Member
Toeval.Math'ke zei:Wat is dat toch meestal met "Vader had een affaire". Het was bij mij ook zo maar het valt toch op dat het meestal de Vaders zijn doe het gedaan hebben
Ik heb al genoeg andersom gelezen.
ps: ze zijn nog altijd samen, mijn vader heeft een engelengeduld
KIA_Killer
Legacy Member
Ouders zijn hier nog altijd samen, en om op Shellshock hierboven te antwoorden:
moest ik gescheiden ouders hebben, denk ik niet dat die nieuwe partner mij moet gaan commanderen. Nuja, ligt ook wel aan 't feit dat ik op een leeftijd zit waar ik sowieso al niet teveel 'je moet dat' en 'doe nu dat' wil aanhoren. Als ze hier iets willen, vragen ze of ik het wil doen (en meestal doe ik dat dan ook wel). Als die persoon mij dat vraag (en dan niet op bevelende toon) zal ik dat wss nog wel doen, maar echt bazig zijn, neen dat zal hier niet werken. Zelfs als mijn ouders hier bazig zijn lukt dat meestal niet.
'k denk ook dat het voor kleine kindjes makkelijker is op den duur om die persoon als uw vader/moeder te aanzien dan bij iemand van mijn leeftijd.
moest ik gescheiden ouders hebben, denk ik niet dat die nieuwe partner mij moet gaan commanderen. Nuja, ligt ook wel aan 't feit dat ik op een leeftijd zit waar ik sowieso al niet teveel 'je moet dat' en 'doe nu dat' wil aanhoren. Als ze hier iets willen, vragen ze of ik het wil doen (en meestal doe ik dat dan ook wel). Als die persoon mij dat vraag (en dan niet op bevelende toon) zal ik dat wss nog wel doen, maar echt bazig zijn, neen dat zal hier niet werken. Zelfs als mijn ouders hier bazig zijn lukt dat meestal niet.
'k denk ook dat het voor kleine kindjes makkelijker is op den duur om die persoon als uw vader/moeder te aanzien dan bij iemand van mijn leeftijd.
jeronimo_jd
Legacy Member
Ongeveer 1 op 3 die gescheiden ouders heeft, die cijfers zijn al langer bekend. Met scheiden op zich is niets mis vind ik, al mag dat niet ten koste gaan van de stabiliteit in de opvoeding van de kinderen. Als je aan kinderen begint betekent dit toch een bepaalde toewijding en verantwoordelijkheid. Voor mij is het gewoon duidelijk dat als je aan een gezin begint, dit betekent dat ge de rest van je leven met die persoon zal samen zijn.
Ik begrijp ook niet goed dat mensen nog uit elkaar gaan na 20-25 jaar huwelijk. Wat verwachten die dan nog van het leven? Dat ze ineens hunne prins op het witte paard tegenkomen? Het gras lijkt altijd groener aan de overkant (iets wat ik van mijn vader geleerd heb, en sindsdien beschouw ik hem als een simpel, maar heel wijs man). Na zo lange tijd samen ken je mekaar toch zo goed dat je dat niet wil weggooien. En als je echt ni meer met elkaar kan leven had je al veel vroeger moeten scheiden. Je kan toch ook een bepaalde verstandhouding met elkaar hebben zodat ge mekaar toch een zekere vrijheid geeft.
Mijn steun aan de mensen die een vechtscheiding hebben moeten meemaken, dit lijkt me echt verschrikkelijk. Dat is het toch allemaal niet waard? Ik zou dat mezelf en mijn ex-partner gewoon nooit aandoen. Maar ja de vraag is of dat ge uw partner nog wel kunt vergeven he, nadat die misschien is vreemdgegaan...
Ik begrijp ook niet goed dat mensen nog uit elkaar gaan na 20-25 jaar huwelijk. Wat verwachten die dan nog van het leven? Dat ze ineens hunne prins op het witte paard tegenkomen? Het gras lijkt altijd groener aan de overkant (iets wat ik van mijn vader geleerd heb, en sindsdien beschouw ik hem als een simpel, maar heel wijs man). Na zo lange tijd samen ken je mekaar toch zo goed dat je dat niet wil weggooien. En als je echt ni meer met elkaar kan leven had je al veel vroeger moeten scheiden. Je kan toch ook een bepaalde verstandhouding met elkaar hebben zodat ge mekaar toch een zekere vrijheid geeft.
Mijn steun aan de mensen die een vechtscheiding hebben moeten meemaken, dit lijkt me echt verschrikkelijk. Dat is het toch allemaal niet waard? Ik zou dat mezelf en mijn ex-partner gewoon nooit aandoen. Maar ja de vraag is of dat ge uw partner nog wel kunt vergeven he, nadat die misschien is vreemdgegaan...
twoen
Legacy Member
Stichero zei:
Das hier het geval. Men vader zijn eerste vrouw is gestorven en ze hadden al 2 kinderen. In die tijd was het te moeilijk voor hem om voor beide te zorgen en men broer (de jongste) is bij mijn vader zijn ouders grootgebracht tot mijn moeder men vader uit de goot
heeft gehaald. Mijn moeder heeft men broer en zus geadopteerd en voor men broer is mijn moeder zijn echte moeder maar mijn zus haar kop is zot gemaakt door de oorspronkelijke schoonouders van men vader en daar is het redelijk vaak misgelopen. Sinds men zus en broer het huis uit zijn is het hier veel rustiger en zijn de relaties onderling veeeel beter.Ik weet wat ik aan men broer heb en wat ik aan men zus heb..het gaat wel goed nu, zeker sinds ze beide kinderen hebben.
De reden voor al die ruzies en zwartmakerij was natuurlijk geld...
Als de evil schoonouders dood zijn dan gaan we hier nog wat zien, ik hoop alleen dat men broer zijn deel krijgt..
Dennoman
Legacy Member
Ja, ikke.Stichero zei:
Ik heb een halfbroer (zoon van vader en vorige vrouw), zes jaar ouder. Mijn beide ouders hadden al een scheiding achter de rug.
Mijn vader is niet vriendschappelijk uit elkaar gegaan met zijn vorige vrouw ("vriendschappelijk" vind ik al zo'n zwaar overused term, aangezien je niet uit elkaar gaat als je toch zo supergoed overeen komt) en het is nog vaak gezeik over wat er nu moet gebeuren met mijn broer, opleiding en dat soort dingen, auto, werkzaken... mijn vader is echt wel verantwoordelijk daarin imo, broer kan hier altijd aanschuiven aan tafel als het weer eens ontploft is bij zijn moeder. Zij is trouwens inmiddels ook alweer een vijftiental jaar getrouwd en mijn halfbroer heeft dus ook een stiefvader.
Mijn moeder praat gewoon nooit over haar vorige huwelijk, ze vindt het niet belangrijk dat ik daar iets over weet. Kerel heeft nochtans in het huis gewoond waar we nu ook al 21 jaar als gezin in samenwonen, dusjah, 't is raar
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.