Archief - Ieder huisje heeft zijn kruisje

Lang getwijfeld om hier raad te vragen aangezien sommigen hier mij kennen, ookal weten ze het soms niet.

Ik probeer het allemaal een beetje kort maar toch verstaanbaar te houden.
Mijn ouders zijn begin jaren '80 met elkaar getrouwd en kregen samen 3 kinderen: mijn zus en ik in '90, mijn kleinere zus in '93.
Ikzelf ben eind 2014 verhuisd van het Antwerpse naar het waasland. Mijn tweelingzus is eind 2015 verhuisd naar Hasselt.
De kleinere zus woont nog thuis, is jarenlang ziek geweest, heeft in 2016 een paar maand in een psychiatrische instelling gezeten omwille van een depressie en heeft zich in september herpakt door te knallen in een nieuwe studierichting.
Mijn vader heb ik altijd gekend als een man die voor zijn job (bankier) en klanten leefde en in het weekend en 's avonds moest uitrusten. Als kind heb ik hem altijd weten drinken en na de samensmelting van Bacob en Dexia begon hij door een overplaatsing (2003) en slechte baas meer beginnen drinken. Toen hij een jaar of vijf geleden door Belfius verplicht werd om thuis te blijven is hij hier bovenop depressief geworden en begon hij nog meer te drinken. De drie jaren hierna bestond zijn leven uit de krant voorlezen, slapen in de zetel en zatte praat uitkramen. Als hij op zondagochtend eens naar de bakker ging dan had hij een actief weekend achter de rug.
Mijn moeder heeft tot net voor haar zwangerschap gewerkt als zelfstandige en is terug gaan werken in een avondschool toen haar jongste dochter naar de lagere school ging. In 2014 heeft ze borstkanker gekregen, iets waar ze relatief snel van is genezen.
Mede door haar borstkanker is mijn vader deels door zijn depressie geraakt omdat hij hierdoor meer buiten moest komen en bijgevolg meer mensen zag. Vreemd om het zo te zeggen maar dat heeft hem deugd gedaan.
De mama daarentegen is door haar kanker ook beginnen drinken. Van dagelijks 1 of 2 tripel's van Westmalle ging dat naar 1 tot 3 liter wijn en eventueel een paar tripels per dag. Een verslaving was dit niet, ze had het gewoon nodig.
In november 2015 is ze opgenomen in een psychiatrische instelling, enerzijds voor een depressie en anderzijds voor haar alcoholgebruik. Om haar te steunen is mijn vader die dag van dag op dag gestopt met overmatig drinken. Meer dan om de zoveel tijd een pintje in een taverne of restaurant dronk hij niet.
In mei 2016 is mijn moeder ontslagen uit de psychiatrische instelling en volgde overdag sessies waarin je aangeleerd wordt om op een goede manier om te gaan met alcohol. Bijgevolg dronk ze in een taverne/restaurant eens een wijntje, als ze ging shoppen dronk ze eens een pintje etc... Vanaf juli ging ze shoppen om toch maar iets te kunnen drinken en zo was ze terug vertrokken.
In september is ze dan terug twee weken opgenomen en heeft ze geen druppel aangeraakt. Op de dag dat ze daar mocht vertrekken is ze gaan shoppen en had ze met mijn vader en jongste zus ergens afgesproken om iets te eten en dronk ze terug alcohol. Mijn vader sprak haar hierover een waarna ze zijn opmerking verteerde door 2 flessen wijn naar binnen te kappen.
Al die tijd heeft mijn vader haar blijven steunen, haar motiveren, zelf niet drinken etc.
Op kerstavond is mijn moeder met +3,5 promille in haar bloed en suïcidaal afgevoerd naar het ziekenhuis. De nacht heeft ze doorgebracht in een isolatiekamer en sindsdien zit ze in een soort crisisafdeling in het ziekenhuis.
Die avond heeft mijn vader gekraakt. Hij zit mentaal terug in de put omdat hij zich te lang te sterk wou voordoen, is terug beginnen drinken om even weg te kunnen zijn van zijn zorgen en sinds dat mijn moeder vorige week liet weten dat ze wilt scheiden zoekt hij sinds enkele dagen genegenheid bij pluchen dieren van mijn zus.

De laatste twee jaar heb ik op alle mogelijke manieren hen proberen te steunen waar mogelijk was, zonder effect. Mijn tweelingzus (psychologe van opleiding) probeert momenteel wat afstand te nemen omdat haar gezondheid er onder lijdt en mijn kleine zus zit er tussen in. Zij houdt zich recht aan mij. Mijn moeder wilt haar jongste dochter niet te veel belasten en zoekt ook steun bij mij en mijn vader heeft een vrij slechte band met zijn dochters omdat hij lang geleden iets gedaan heeft wat absoluut niet door de beugel kan waardoor hij ook wat op mij steunt. Anderzijds is hij een typische man die geen of zo weinig mogelijk emoties toont en anderen niet wilt belasten.

Ik weet zelf niet meer wat doen. Als mijn ouders zouden scheiden dan gaat mijn vader in een hoekje wegkwijnen, dieper in zijn put kruipen en vroeg of laat stopt het verhaal dan voor hem.
Als mijn moeder terug gaat dan is het een kwestie van tijd dat ze terug constant straalbezopen rondloopt en suïcidaal wordt.

Is er iemand die mij wat raad kan geven? Ik besef dat het volgens sommigen grenst aan de marginaliteit maar uiteindelijk zijn we op andere vlakken vrij normaal.

Ze heeft me trouwens enkele dagen geleden gevraagd of ze eventueel een paar weken bij mij thuis terecht kan. Hier was ik eerst faliekant tegen maar begin van gedacht te veranderen. Bij mij thuis kan ze in een normale omgeving wat op haar plooi komen (voor zo ver nodig) en worden mijn zussen en vader wat ontlast. Corrigeer me als ik hier mis in ben, ik weet niet goed meer wat wel en niet goed zou zijn.

Advies kan ik hier niet op geven, maar zorg ook dat je er zelf niet onderdoor gaat.
Sommige ouders zijn geweldig goed om hun problemen op hun kinderen af te wentelen, maar het is niet aan de kinderen om die op te lossen.

Veel sterkte alleszins.

Ik kan me enkel bij Tim aansluiten: zorg dat jij er niet aan onderdoor gaat.

Je zegt dat je je mama wel een kans wil geven door bij jou in te trekken, maar maak dan duidelijke afspraken. Zorg ook dat ze niet bij jou gedomicilieerd staat, want als je ze buiten wil zetten zal dat een proces van maanden zijn op die manier. En wees daarin ZEER consequent: geen alcohol bij jou in huis en niet zat thuiskomen. Haal desnoods een bataljon alcoholtesters in de action zodat je haar kan controleren, bespreek eventueel om Antabuse te nemen onder jouw toezicht, verplicht therapie of AA meetings,... Zij wil een gunst van jou dus mag je zeker je grenzen stellen en zodra ze daar over gaat moet ze zelf de gevolgen dragen. Mensen zijn namelijk niet van plan gewoontes op te geven als er geen gevolgen aan vast hangen

Mijn belangrijkste punt is echter dat jij een zware emotionele band met hen hebt. Jij bent GEEN hulpverlener en mag ook absoluut die rol niet opnemen. Als ze tegen jou beginnen over de problemen etc, stuur hen dan door naar hulpverleners, daarin ligt jouw belangrijkste taak. Maak hen duidelijk dat je echt meeleeft en actief mee wil werken aan een gezonder leven voor hen maar dat je ook zorg voor jezelf moet dragen en ze niet bij jou maar bij de professionals de beste hulp zullen krijgen.

Heel veel sterkte!

Denk ook eens aan jezelf.
Als het financieel ook maar enigszins mogelijk is zou ik ook eens een psycholoog opzoeken, moest ik u zijn.
Dit zijn geen dingen waar je licht over moet gaan. Dergelijke situatie weegt enorm. Nee serieus, het lijkt alsof je je verhaal kost wat kost kwijt moet. Het kan een beetje helpen om dat hier neer te pennen maar ik denk dat het beter is dat je professionele hulp zoekt.

Passend gebruik van een klassieke Jambersreferentie.

Dus uw pa is begonnen met drinken omdat hij problemen had op zijn werk. De mama is beginnen drinken door haar kanker. Uw ma wou afkicken en uw pa is uit sympathie gewoon gestopt. Uw ma blijft echter hardnekkig drinken (meteen als ze "vrij" is vliegt ze er weer in). Uw ma is door haar gezuip in't ziekenhuis beland en heeft daar "het licht" gezien en wil nu (plots?) scheiden. Uw pa is nu beginnen drinken (terwijl uw ma nuchter in't ziekenhuis zit) en knuffelt plusjen knuffels.

Als ze nu beiden eens een week niet drinken en dan eens samen gaan zitten wat ze van plan zijn? Het loopt altijd scheef hé, ofwel heeft de ene miserie ofwel de andere. Nu heeft niemand miserie maar toch blijven ze drinken. Dus, ze moeten gewoon beiden stoppen met drinken en alles is terug bij het oude.

Laat ze eens een tijd niet drinken om ze dan eens echt met elkaar te laten babbelen (niet jij hé, zij samen moeten dat oplossen en babbelen) en wie niet voor een week nuchter kan blijven die moet hulp zoeken voor het alcoholprobleem. En wie geen hulp wil zoeken of zegt dat er geen probleem is die moet je zeggen dat ze mogen terugkeren als ze wél geholpen willen worden.

Geen idee wat je moet of kan doen, maar ik wens je heel veel succes en sterkte!

Sorry dat ik het zeg maar je kan zieke mensen niet helpen. Als u ouders zich niet willen gedragen is er niets dat jij of eender wie voor hun kan doen. Je kan mensen de les proberen te spellen of advies proberen te geven maar niemand is verplicht om daar naar te luisteren en uw advies op te volgen.

In het algemeen kunnen mensen alleen maar hun eigen helpen. Het is aan uw ouders om verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen leven, zeker als zij daarbovenop het leven van hun kinderen verpesten.
Als je door jouw problemen het leven verpest van anderen mensen, zeker je kinderen dan ben je volgens mij heel egoïstisch.

Ik merk dat je nog heel gehecht bent aan uw ouders maar je mag je leven niet laten verwoesten door mensen die in feite alleen maar om hun eigen geven en om niemand anders.

Mijn enige advies is om nog zo weinig mogelijk contact te hebben met uw ouders. Er is niets dat je kan doen om ze te helpen zolang dat zij niet geholpen willen worden. Als je dit blijft proberen dan gaan ze u mee sleuren in de put waar ze in leven en dan gaat gij mee met hun ten onder gaan.

Het belangrijkste is dat je voor je eigen zorgt en zelf een goed leven hebt. Laat zo'n mensen je leven niet verwoesten. Hoop dat je hier toch even over gaat nadenken

carmaniac4 zei:

Sorry dat ik het zeg maar je kan zieke mensen niet helpen. Als u ouders zich niet willen gedragen is er niets dat jij of eender wie voor hun kan doen. Je kan mensen de les proberen te spellen of advies proberen te geven maar niemand is verplicht om daar naar te luisteren en uw advies op te volgen.

In het algemeen kunnen mensen alleen maar hun eigen helpen. Het is aan uw ouders om verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen leven, zeker als zij daarbovenop het leven van hun kinderen verpesten.
Als je door jouw problemen het leven verpest van anderen mensen, zeker je kinderen dan ben je volgens mij heel egoïstisch.

Ik merk dat je nog heel gehecht bent aan uw ouders maar je mag je leven niet laten verwoesten door mensen die in feite alleen maar om hun eigen geven en om niemand anders.

Mijn enige advies is om nog zo weinig mogelijk contact te hebben met uw ouders. Er is niets dat je kan doen om ze te helpen zolang dat zij niet geholpen willen worden. Als je dit blijft proberen dan gaan ze u mee sleuren in de put waar ze in leven en dan gaat gij mee met hun ten onder gaan.

Het belangrijkste is dat je voor je eigen zorgt en zelf een goed leven hebt. Laat zo'n mensen je leven niet verwoesten. Hoop dat je hier toch even over gaat nadenken

Klik om te vergroten...

Je stelt het precies voor alsof zijn ouders er bewust voor kiezen dat ze miserie hebben.
Miserie straalt hoe dan ook altijd af op een omgeving. En dat is niet altijd gewild.
En hij moet zijn ouders toch helemaal niet laten vallen. Hij en zijn ouders hebben hulp nodig. Jullie moeten het als gezin proberen op te lossen. Hoe moeilijk dit ook is, zoek samen hulp en denk inderdaad ook aan jezelf. Het voorstel van sneax klinkt een goed begin. Zorg eerst dat die alcoholproblemen aangepakt worden. Veel sterkte.

carmaniac4 zei:

Ik merk dat je nog heel gehecht bent aan uw ouders maar je mag je leven niet laten verwoesten door mensen die in feite alleen maar om hun eigen geven en om niemand anders.

Klik om te vergroten...

Tuurlijk is hij gehecht aan zijn ouders, wie niet?
En het lijkt mij dat zijn ouders wel om hun kinderen geven.

lilliputter zei:

Je stelt het precies voor alsof zijn ouders er bewust voor kiezen dat ze miserie hebben.
Miserie straalt hoe dan ook altijd af op een omgeving. En dat is niet altijd gewild.
En hij moet zijn ouders toch helemaal niet laten vallen. Hij en zijn ouders hebben hulp nodig. Jullie moeten het als gezin proberen op te lossen. Hoe moeilijk dit ook is, zoek samen hulp en denk inderdaad ook aan jezelf. Het voorstel van sneax klinkt een goed begin. Zorg eerst dat die alcoholproblemen aangepakt worden. Veel sterkte.


Tuurlijk is hij gehecht aan zijn ouders, wie niet?
En het lijkt mij dat zijn ouders wel om hun kinderen geven.

Klik om te vergroten...

als zijn ouders om hun kinderen zouden geven dan zouden ze toch proberen om hun problemen op te lossen of niet?

Ofwel snappen ze niet wat ze kun kinderen aandoen met hun depressies en alcoholisme, ze zijn te egocentrisch om te snappen dat hun problemen ook andere mensen beïnvloedt. Zo heb ik ook een vader die denkt dat zijn alcoholprobleem alleen zijn probleem is en dat niemand anders daar pijn van lijdt.

Ofwel snappen ze wel dat hun kinderen daar pijn van lijden en als ze dan niet bereid zijn om hulp te zoeken voor hun kinderen dan kan je toch alleen maar de conclusie stellen dat het geluk van hun kinderen hun niet interesseert?


Nu uiteindelijk zijn er altijd 2 soorten mensen die hier reactie aan gaan geven, degenen die willen dat de TC zijn ouders blijft helpen en die geloven dat het nog goed komt met die mensen of degene die van mening zijn dat het te laat is.

in mijn ogen is het gewoon een verloren zaak, wat ik hier zoal lees van captainiglo zijn geen normale dingen, het gaat vrij ver. Als je zo ver zit dan geraak je daar heel moeilijk uit. Je kan zo'n mensen niet blijven helpen, ik denk dat de TC al redelijk wat moeite heeft gedaan om zijn ouders er bovenop te helpen maar dat is zijn taak niet meer. Het is aan zijn ouders om hulp te zoeken, het is niet de taak van hun zoon.


Trouwens captainiglo hoeft mijn advies niet te volgen, hij mag beslissen wat hij doet.

carmaniac4 zei:

Nu uiteindelijk zijn er altijd 2 soorten mensen die hier reactie aan gaan geven, degenen die willen dat de TC zijn ouders blijft helpen en die geloven dat het nog goed komt met die mensen of degene die van mening zijn dat het te laat is.


Trouwens captainiglo hoeft mijn advies niet te volgen, hij mag beslissen wat hij doet.

Klik om te vergroten...

Klopt. Hopelijk kan captainiglo zich vinden in enkele van deze "adviezen". Hij zal moeten aanvoelen wat het beste is in zijn situatie.

Wat hier al gezegd is, zoek gepaste hulp voor je beide ouders... Collega van me heeft jarenlang aan de drank gezeten tot het punt dat hij wekelijks wel eens 1x afbelde op het werk doordat hij nog zo zat als een patat was van de fles wodka die hij de avond/nacht ervoor had achterover geslagen.. Uiteindelijk heeft hij een klik gekregen en is hij (met de fles tussen zijn benen) naar een afkickcentrum gereden in Zoersel. Daar is hij 3 maanden opgenomen geweest en heeft hij sindsdien ondertussen 5 jaar later nog steeds geen druppel alcohol aangeraakt.

Het belangrijkste voor mijn collega was om te beseffen dat de drank zijn probleem niet was. De alcohol was een symptoom van zijn probleem, nl. dat hij zelf niet tevreden was met zijn privéleven. Dat is een besef dat voor ons 'normale' mensen heel logisch lijkt, maar voor mensen in die situatie misschien helemaal niet zo evident is. De privéproblemen moeten aangepakt worden, dit door erover te praten, met een professional, met lotgenoten, etc...

Hoop dat ge samen met uw ouders naar oplossingen kunt zoeken en ze ook vindt, veel sterkte alvast.