Archief - Ik ben op

Beste forumgangers,
even mijn muizenissen en ergernissen neerpennen.

Ik ben al 10 jaar werkzaam in hetzelfde bedrijf.
Gestart met 2 personen als brusselse zetel van een bedrijfje uit origine van brugge.
Nu zovele jaren later zijn hebben we 30 werknemers in brussel, een kantoor in lummen, luxemburg en vietnam.
Ik ben een beetje eringerold als technisch tekenaar en gaandeweg me keihard mogen opwerken tot junior ontwerper, senior ontwerper, projectleider en daarbij verzorg ik nog de opleiding van de weinige nieuwe collegas die instromen.
Ik was niet vies van overwerken (persoonlijk record staat op 80 uur per week gewerkt)
nu ben ik er 34 en ik heb het gevoel gewoon op te zijn. Dit sleept toch al een jaartje aan (of zelfs meer)
ik heb een beetje het gevoel dat ik het allemaal niet meer aankan. Ik heb mezelf tijdje geleden voorgenomen om mijn contractuele uren te kloppen en het aantal overuren drastisch terug te draaien. Gevolg van mijn sublieme zet.... ik zit hopeloos achter met mijn werk. de mailbox puilt uit, de vragen blijven komen en de deadlines komen steeds dichter en dichter.
Momenteel als er een stress of crisis moment is opt werk. zoals een groot probleem dat opduikt of een onmogelijke opdracht heb ik net hetzelfde gevoel in mijn benen dan wanneer je met je wagen ver een ongeluk zet. We noemen dat 'floeren benen' oftewel adrenaline.
Ik slaap al een paar maand heel slecht.
Vrijdag op zaterdag 4 uurtjes
zaterdag op zondag 5 uurtjes
zondag op maandag 4 uurtjes
Van het moment dat ik ook maar mijn ogen durf opendoen begint mijn hoofd te razen. Ik moet dit nog doen, dat.. hoe pakken we dat probleem aan? Shit ik ben dat vergeten.... en bye bye nachtrust.
Bon gisteren dagje van 7u smorgens op kantoor tot 8 uur doorgewerkt met een half uurtje pauze.
thuisgekomen. Als een blok in slaap gevallen om kwart voor 9 om dan om 1 uur snachts weer wakker te worden en helaas... weer te beginnen piekeren.
Ik kan om het minste beginnen huilen. zoals lekkere groentjes dat mijn vriendin gemaakt heeft. Dit is dus een reden dat mijn gemoed vol begint te schieten.
Ik rij naar het werk met de gedachte van... 'ik wou dat er mij iemand van de baan reed dat ik niet moet gaan werken'


Randje burnout? overspannen? Depressief? of man the fuck up?

Best eens met jouw huisarts praten, die zal je indien nodig wel doorverwijzen naar een psycholoog.

Ik denk niet dat je depressief bent, klinkt me eerder als burn out..
Zeker geen geval van man the fuck up, vriend .

Probleem is, denk ik, dat ge het wel op de juiste manier aanpakt om er vanaf te raken (minder overuren draaien,..), maar dat er momenteel gevolgen zijn gekomen aan al die jaren zo serieus gewerkt te hebben. En dat simpelweg minder uren draaien u weinig gaat opleveren. In tegendeel, gewoon meer stress gaat geven omdat het werk zich opstapelt.
Is er geen mogelijkheid om uw werk wat te verdelen? Beetje delegeren in plaats van alles naar u toe te trekken of is dat geen optie?

Ge moet wel opletten met zo'n burn out. Die kunnen wel serieus uitdraaien in lichamelijke klachten op termijn. Meer dan alleen wat slaapgebrek of gepieker. Zoals ludnak schrijft, misschien best eens naar je huisdokter gaan om eens te kijken hoe jullie het kunnen aanpakken.

Dokter, krijg je paar weken ziekteverlof, intussentijd solliciteren.

Burnout. Ga naar je huisarts en doe hem de uitleg die je hier doet. Indien hij je thuiszet. Zit dan niet in met je werk. Het is nu thuiszitten en er terug bovenop komen of doorgaan en uiteindelijk ook thuis (of in de psychiaterie ) te komen zitten en er misschien niet meer bovenop komen. Je bent vervangbaar, dus blijf thuis.
En vraag aan je baas een assistent. Krijg je hem niet dan is het hun verantwoordelijkheid als je je deadlines niet haalt. Zolang je niets zegt gaan ze je niet ontlasten. Integendeel: "geef maar aan den Witten, die zegt toch nooit neen."
En leer delegeren. Geef werk door.

Verstuurd vanaf mijn LG-V500 met Tapatalk

Tonerider zei:

Burnout. Ga naar je huisarts en doe hem de uitleg die je hier doet. Indien hij je thuiszet. Zit dan niet in met je werk. Het is nu thuiszitten en er terug bovenop komen of doorgaan en uiteindelijk ook thuis (of in de psychiaterie ) te komen zitten en er misschien niet meer bovenop komen. Je bent vervangbaar, dus blijf thuis.
En vraag aan je baas een assistent. Krijg je hem niet dan is het hun verantwoordelijkheid als je je deadlines niet haalt. Zolang je niets zegt gaan ze je niet ontlasten. Integendeel: "geef maar aan den Witten, die zegt toch nooit neen."
En leer delegeren. Geef werk door.

Klik om te vergroten...

Ging ongeveer hetzelfde schrijven. Is mij werk bespaard.

Dit is niet randje burnout maar full blown burnout, zo kan je niet verder. Blijf thuis en zoek hulp, zet even je persoonlijke gezondheid boven je professioneel leven, wacht er niet mee want dit is gevaarlijk.
Ik spreek uit ervaring.....

kga effe niet antwoorden misschien deze middag want mijn gemoed schiet hier weer vol van alle berichtjes te lezen.
allezinds al merci voor de goede raad en we zullen eens afspraak maken met dokter.
(mijn vriendin vraagt hier ook al lang naar)

witten zei:

(mijn vriendin vraagt hier ook al lang naar)

Klik om te vergroten...

Soms, héél af en toe, moet je eens luisteren naar de vrouwen

Ik denk dat het inderdaad het beste is om eens naar de dokter te gaan.

Vrouwen hebben het meestal toch echt wel goed voor met hun man hoor .

Goeie moed witten, het zal niet altijd even gemakkelijk worden, maar ge hebt het toch al erkend.

zonder twijfel, witten: naar je dokter. Je situatie is niet gezond en gezien je het duidelijk zelf niet meer kan oplossen. Het is, gezien alles wat je gedaan hebt, absoluut geen oneer om nu even te moeten zeggen van: "dokter, het gaat niet meer met mij".

En je moet méér dan af en toe luisteren naar je vriendin, zij kan jou het best inschatten, beter dan jezelf als je zo onder stress staat.

Zoals meerdere hier al hebben aangehaald, ga naar je dokter, solliciteer voor een andere job? en neem zeker rust.
Wat jij hier neerpent had ik begin december ook voor, een week thuis gezeten voorgeschreven door de dokter, ik had nadien 2 weken verlof, dus bijna een maand thuis gezeten. Deed me toen echt deugd om thuis te zijn, van alles te genieten want zoals je zegt, de lekkere groentjes smaken ineens vele beter als je je beter in je vel voelt
Kop op jongen, het komt allemaal wel goed, het is ookal een heel goed teken dat je de sympthomen zelf al ziet en erover durft te spreken.

Naar den dokter zoals iedereen het zegt en dan even minstens 4 weken vakantie ver van huis, zet je telefoon 4 weken totaal af en raak geen PC aan !

Vroeger werkten wij allemaal(in mijn sector) 75 a 90 uren per week en we hadden geen probleem, na het werk gingen we in een haast een pint of 6 nemen en dan naar bed, wij hadden geen telefoon en hadden geen PC om onze mails te lezen, als de baas ons op zondag moest hebben moest hij naar ons huis komen, nu werk je bij spreken dag en nacht, je word opgebeld, je krijgt berichtjes, je krijgt mails, en dit alles is veel meer dan u 80 uren werk op de werkvloer !

De mensen zijn teveel bezig met hun mails en telefoons van het werk, zet dit verdorie uit!!!!

Zoals iedereen al aanhaalt: burnout. Begin met naar een goeie dokter te gaan en bespreek jouw situatie daarmee. Bel al eens op voorhand, zodat je eventueel een 'afspraak' kan maken en een goed gesprek kan voeren. Het is belangrijk dat je de tijd/ruimte hebt om dat bondig te bespreken

Daarna zal je je werksituatie toch moeten aanpassen en/of veranderen. Ik vermoed dat je je job graag doet en er een passie voor hebt, dus het zou zonde zijn als je ermee moet stoppen. Bespreek de situatie met je baas en confronteer hem ook met de situatie. Werk doorgeven, personeel aanwerven, etc... Als dat allemaal niet mogelijk is, dan laat je het werk gewoon liggen/opstapelen. Zoals sjnorre al aanhaalt: je persoonlijke gezondheid is belangrijker dan je professionele loopbaan. (iets wat de dag van vandaag stevig gemarginaliseerd wordt imo)

den oscar haalt ook een heel terecht punt aan: maak een duidelijke brug tussen werk en privé. Door de huidige technologie ben je 24/7 bereikbaar en langzamerhand wordt het 'normaal' dat je ten allen tijde bereikbaar én beschikbaar bent. Schakel GSM's uit en laat de mailbox voor wat het is van zodra je buiten kantoor bent.

En nog een laatste tip: verdiep je eens in mindfulness en consciousness. Zelfs de meest algemene artikels bevatten al genoeg materie en tips om jouw situatie aan te pakken en te verbeteren. Alleszins, kop op! Hoe donker de situatie nu mag zijn, er komt terug zonlicht.

Misschien ook eens met uwen baas spreken daarover? Mijne beste maat had net hetzelfde voor en hij heeft een assistent en een loonsverhoging gekregen.

Ik ga niets toevoegen aan wat de rest hier al gepost heeft.

Alleen dit: Ge moet er niet beschaamd voor zijn. En nee, wij lachen je niet uit! We steunen je en wensen je allemaal het beste toe! Onthou dat goed!

Ik wil graag lezen hoe dit afloopt

Juist thuis en gegeten.
even met vriendin gepraat en we hebben woensdagavond doktersafspraak.
spijtig genoeg is afspraak om 5u in de namiddag maar ik ben momenteel bezig met Belgisch paviljoen voor de expo in milaan 2015. en ja het moet woensdagavond af zijn!..
soit. even nieuwe episode van the cosmos gedownload. Nu in bed er naar kijken en wss na een kwartiertje in slaap vallen
allezins al bedankt voor de hart onder de riem stekende berichtjes

Los van dit alles: dit gaat meer en meer gebeuren: op de meeste bedrijven is het credo: met minder mensen moet méér gewerkt worden.
Méér winst,méér uren, méér omzet, méér klanten, constant bereikbaar moeten zijn (je zou als bedrijf maar eens een euro winst mislopen of een procentje omzet hé) maar wel steeds met minder personeel.

Smiles_ zei:

Los van dit alles: dit gaat meer en meer gebeuren: op de meeste bedrijven is het credo: met minder mensen moet méér gewerkt worden.
Méér winst,méér uren, méér omzet, méér klanten, constant bereikbaar moeten zijn (je zou als bedrijf maar eens een euro winst mislopen of een procentje omzet hé) maar wel steeds met minder personeel.

Klik om te vergroten...

Dus nog meer werkzoekende, nog meer mensen die burnouts/mentale problemen krijgen... Arm Belgie.