tghmember
Legacy Member
Geachte 9livers
Ik ben Robin, 18 jaar. Graag zou ik hier mijn verhaal doen.
Ik heb een vriendin, 20 jaar oud, we zitten beiden op de hogeschool, haar ouders zijn gescheiden. Toen we net samen waren woonde ze bij haar mama. Ze ging kort na het ontstaan van onze relatie bij haar papa wonen omdat de regels bij haar mama vrij streng waren. Haar volste recht lijkt mij. Ze heeft nu ongeveer een jaar bij haar papa gewoond, maar de laatste tijd is het daar niet beter. Het gaat niet om de regels die opgelegd worden (die zijn er weinig) maar om verschillende feiten, bijvoorbeeld: ze haar eigen strijk moet doen, ze vaak zelf eten moet zoeken, de drukte (erg groot samengesteld gezin van 8 leden wanneer iedereen er was, waarvan 3 kleine kinderen), enzovoort...
Wanneer mijn vriendin en haar zus de problemen bij de papa aanhaalden werd er duidelijk gemaakt dat er geen verandering zouden komen, sommige dingen werden ook ontkend. Meest voornaam werd er meerdere malen vermeld dat ik verantwoordelijk was voor mijn vriendin haar keuzes. Dat ik haar voortdurend manipuleerde en dat ik haar zogezegd ook elk moment zou dumpen. In mijn afwezigheid werd ik volledig zwart gemaakt, waardoor mijn vriendin haar conclusies trok en dan toch besloot terug bij haar mama te gaan wonen (ook dit is weer haar volste recht). Wanneer er dus aangehaald werd dat mijn vriendin niet akkoord was met de commentaar over mij, en dat ze overwoog te weer bij haar mama te gaan wonen, werd de vader woedend. Als ze voor haar mama koos was ze zijn dochter niet meer. De deur zou voorgoed dicht gaan. Opnieuw werd er over mij gepraat, dat ik de schuldige was, dat ik haar de keuze opgedrongen zou hebben om naar haar mama te gaan. (manipuleren). Het fijne is, dat ik hier vrij weinig mee te maken heb. Natuurlijk heb ik ook mijn mening gegeven, omdat ik het niet normaal vind dat ze haar eigen strijk moest doen en er vaak geen eten gekookt werd, maar dit mag toch en heeft toch niets met manipuleren te maken?
Extra: de papa dreigde haar rekening te blokkeren, hield haar opa's assen onder haar neus en zei 'Die is ook trots op jouw', enzovoort. Hij zou al haar spullen om 3.30 de volgende dag buiten gooien, we moesten er maar zijn om ze op te rapen. Verder werden er voortdurend sarcastische, spottende grapjes gemaakt tussen de vader en zijn vriendin.
Tl;dr alinea 1: Mijn vriendin koos om bij haar moeder te gaan wonen, ik zou haar deze keuze opdringen, manipuleren, en ben hier zogezegd schuldig aan.
Allemaal goed en wel, mijn vriendin ging bij haar mama wonen, de volgende dag ging ik met haar naar de papa om de spullen te halen. (Zie extra). Ik hield mezelf al op de achtergrond omdat ik wist dat ik volgens hen de boeman was. Ik bleef dus in de auto zitten en had mezelf al speciaal niet op hun eigendom geparkeerd (Op het fietspad...). Na enkele minuten kwam de papa op mijn raam kloppen. Ik zag dat hij razend was. Ik was net aan het bellen met een kennis om hem te verwittigen dat ik niet kon fitnessen die dag. Ik verzoek de vader vriendelijk om even te wachten, omdat ik aan het bellen was. Hierop nam hij mijn pols vast en trok die naar zich toe met de bedoeling mijn gsm af te nemen. Ik liet niet meteen los en zei meteen: "Mag ik op z'n minst afleggen?". Hij riep: "Jij hebt mijn dochter afgepakt, ik zou je eigenlijk op je gezicht moeten slaan, ik maak je kapot, blijf maar voor de rest van je leven om je schouder kijken, ik vind je wel", enzovoort... Ik zei er vrij weinig op terug, behalve dat het niet mijn fout was. Toen hij zei dat hij 'eigenlijk op mijn gezicht zou moeten slaan', reageerd ik met: "Doe maar!", want ik wist goed dat ik dan wettelijk gezien in mijn recht was. Hij trok daarna mijn gsm uit mijn hand en smeet die keihard de auto in. De vriendin van de vader kwam ertussen en begon vervolgens ook tegen mij. Zij was iets kalmer dus aan haar probeerde ik nogmaals duidelijk te maken dat ik hier niets mee te maken had. Ze geloofde me niet, vervolgens begon de vader ERG luid te roepen door de hele straat: "JIJ HEBT NIETS GEDAAN? HIER IS MISTER PERFECT IEDEREEN", hij bleef het enkele minuten roepen en sprak voorbijgangers aan om dan te zeggen "KIJK HIER, MISTER PERFECT". Ik reageerde niet, maar je kan je perfect inbeelden hoe ik gekleineerd werd, en bovendien hoe gek deze man is. Ik ging terug in de auto zitten. Ik nam mijn gsm en zag dat de kennis nog steeds aan de lijn was. Hij had alles gehoord. Na enkele minuten dacht ik dat zowel de vader als de vriendin van vader binnen waren, dus ik ging mijn vriendin helpen met de zakken kleren in de auto te zetten zodat we zo snel mogelijk weg konden. Wanneer ik net uit de auto gestapt was en richting een zak kleren liep, stormde de vader naar buiten en begon mij te duwen. "VAN MIJN ERF AF!", klonk het. Ik ging akkoord, want ik wist dat ik niet op zijn erf mocht zijn als hij mij dat niet toeliet. Ik zeg: "Oké, ik ga al.", maar hij blijft mij duwen. Hij duwt mij tot ik terug aan mijn auto ben. Ik ga weer zitten, de kleren zijn nu bijna ingeladen, door het openstaande koffergat roept hij naar mij dat ik om mijn schouder moet kijken voor de rest van mijn leven en dat hij mij zal pakken. De vriendin van de vader gooit ondertussen met hakkenschoenen van mijn vriendin naar mijn auto. Mijn vriendin en ik rijden vervolgens weg. Ik wou nu aangifte doen bij de politie want ik werd bedreigd met de dood en dacht dat ik in mijn recht zou zijn.
Ik ging diezelfde avond, een 2-tal uren na het voorval, naar de politie. Nadat ik mijn verhaal gedaan had zei de politieagent dat ze er niets aan konden doen. De zaak zou gewoon geseponeerd worden dus ik kon beter melding doen in plaats van aangifte (ik had geen bewijzen). Wanneer ik mijn verklaring had afgelegd, belde de politieman met de vader van mijn vriendin. Hij vroeg zijn versie. De papa vertelde verschillende leugens, maar het belangrijkste wat ik mij kan herinneren van het gesprek is wat hij zei op dat de agent vroeg "Heeft u bedreigingen gemaakt?". "Ik maak geen dreigementen, ik maak beloftes, en zeg maar tegen Robin dat ik altijd mijn beloftes na kom.". Ik zeg stomverbaasd tegen de agent: "Meneer, hij geeft net aan de telefoon aan dat hij gedreigd heeft en dat hij zijn dreigementen ook zal uitvoeren?", waarop de agent reageert: "Beloftes, dat zijn geen dreigementen, hier kunnen we niets aan doen". Ik kon wel door de grond zakken. De politie kan mij dus niet helpen.
Vanzelfsprekend heb ik schrik. De vader is meteen na mijn aanklacht binnengevallen bij de moeder, wellicht zoekend voor mij. Gelukkig was ik er niet. Wanneer mijn broer met mijn auto naar de nachtwinkel ging (tegenover de vader zijn huis), kwam hij buitenstaan en bleef hij kijken naar mijn broer, alsof hij elk moment kon oversteken.
De moeder zelf heeft ook al problemen gehad met de vader, met name bedreigingen en hevige ruzies. Ze geeft ook toe dat deze man gerust in staat is een actie te ondernemen die binnenkort niet meer ongedaan gemaakt kan worden.
Dit is mijn probleem. Het is een flinke tekst om te lezen. Reacties zijn altijd welkom. Wat kan ik hiermee doen? Hoe los ik dit best op? Indien je liever in privébericht een gesprek aangaat, mag dit altijd. Ik hoop dat iemand mij hierbij kan helpen, want deze doodsbedreigingen zijn niet niks.
Ik ben Robin, 18 jaar. Graag zou ik hier mijn verhaal doen.
Ik heb een vriendin, 20 jaar oud, we zitten beiden op de hogeschool, haar ouders zijn gescheiden. Toen we net samen waren woonde ze bij haar mama. Ze ging kort na het ontstaan van onze relatie bij haar papa wonen omdat de regels bij haar mama vrij streng waren. Haar volste recht lijkt mij. Ze heeft nu ongeveer een jaar bij haar papa gewoond, maar de laatste tijd is het daar niet beter. Het gaat niet om de regels die opgelegd worden (die zijn er weinig) maar om verschillende feiten, bijvoorbeeld: ze haar eigen strijk moet doen, ze vaak zelf eten moet zoeken, de drukte (erg groot samengesteld gezin van 8 leden wanneer iedereen er was, waarvan 3 kleine kinderen), enzovoort...
Wanneer mijn vriendin en haar zus de problemen bij de papa aanhaalden werd er duidelijk gemaakt dat er geen verandering zouden komen, sommige dingen werden ook ontkend. Meest voornaam werd er meerdere malen vermeld dat ik verantwoordelijk was voor mijn vriendin haar keuzes. Dat ik haar voortdurend manipuleerde en dat ik haar zogezegd ook elk moment zou dumpen. In mijn afwezigheid werd ik volledig zwart gemaakt, waardoor mijn vriendin haar conclusies trok en dan toch besloot terug bij haar mama te gaan wonen (ook dit is weer haar volste recht). Wanneer er dus aangehaald werd dat mijn vriendin niet akkoord was met de commentaar over mij, en dat ze overwoog te weer bij haar mama te gaan wonen, werd de vader woedend. Als ze voor haar mama koos was ze zijn dochter niet meer. De deur zou voorgoed dicht gaan. Opnieuw werd er over mij gepraat, dat ik de schuldige was, dat ik haar de keuze opgedrongen zou hebben om naar haar mama te gaan. (manipuleren). Het fijne is, dat ik hier vrij weinig mee te maken heb. Natuurlijk heb ik ook mijn mening gegeven, omdat ik het niet normaal vind dat ze haar eigen strijk moest doen en er vaak geen eten gekookt werd, maar dit mag toch en heeft toch niets met manipuleren te maken?
Extra: de papa dreigde haar rekening te blokkeren, hield haar opa's assen onder haar neus en zei 'Die is ook trots op jouw', enzovoort. Hij zou al haar spullen om 3.30 de volgende dag buiten gooien, we moesten er maar zijn om ze op te rapen. Verder werden er voortdurend sarcastische, spottende grapjes gemaakt tussen de vader en zijn vriendin.
Tl;dr alinea 1: Mijn vriendin koos om bij haar moeder te gaan wonen, ik zou haar deze keuze opdringen, manipuleren, en ben hier zogezegd schuldig aan.
Allemaal goed en wel, mijn vriendin ging bij haar mama wonen, de volgende dag ging ik met haar naar de papa om de spullen te halen. (Zie extra). Ik hield mezelf al op de achtergrond omdat ik wist dat ik volgens hen de boeman was. Ik bleef dus in de auto zitten en had mezelf al speciaal niet op hun eigendom geparkeerd (Op het fietspad...). Na enkele minuten kwam de papa op mijn raam kloppen. Ik zag dat hij razend was. Ik was net aan het bellen met een kennis om hem te verwittigen dat ik niet kon fitnessen die dag. Ik verzoek de vader vriendelijk om even te wachten, omdat ik aan het bellen was. Hierop nam hij mijn pols vast en trok die naar zich toe met de bedoeling mijn gsm af te nemen. Ik liet niet meteen los en zei meteen: "Mag ik op z'n minst afleggen?". Hij riep: "Jij hebt mijn dochter afgepakt, ik zou je eigenlijk op je gezicht moeten slaan, ik maak je kapot, blijf maar voor de rest van je leven om je schouder kijken, ik vind je wel", enzovoort... Ik zei er vrij weinig op terug, behalve dat het niet mijn fout was. Toen hij zei dat hij 'eigenlijk op mijn gezicht zou moeten slaan', reageerd ik met: "Doe maar!", want ik wist goed dat ik dan wettelijk gezien in mijn recht was. Hij trok daarna mijn gsm uit mijn hand en smeet die keihard de auto in. De vriendin van de vader kwam ertussen en begon vervolgens ook tegen mij. Zij was iets kalmer dus aan haar probeerde ik nogmaals duidelijk te maken dat ik hier niets mee te maken had. Ze geloofde me niet, vervolgens begon de vader ERG luid te roepen door de hele straat: "JIJ HEBT NIETS GEDAAN? HIER IS MISTER PERFECT IEDEREEN", hij bleef het enkele minuten roepen en sprak voorbijgangers aan om dan te zeggen "KIJK HIER, MISTER PERFECT". Ik reageerde niet, maar je kan je perfect inbeelden hoe ik gekleineerd werd, en bovendien hoe gek deze man is. Ik ging terug in de auto zitten. Ik nam mijn gsm en zag dat de kennis nog steeds aan de lijn was. Hij had alles gehoord. Na enkele minuten dacht ik dat zowel de vader als de vriendin van vader binnen waren, dus ik ging mijn vriendin helpen met de zakken kleren in de auto te zetten zodat we zo snel mogelijk weg konden. Wanneer ik net uit de auto gestapt was en richting een zak kleren liep, stormde de vader naar buiten en begon mij te duwen. "VAN MIJN ERF AF!", klonk het. Ik ging akkoord, want ik wist dat ik niet op zijn erf mocht zijn als hij mij dat niet toeliet. Ik zeg: "Oké, ik ga al.", maar hij blijft mij duwen. Hij duwt mij tot ik terug aan mijn auto ben. Ik ga weer zitten, de kleren zijn nu bijna ingeladen, door het openstaande koffergat roept hij naar mij dat ik om mijn schouder moet kijken voor de rest van mijn leven en dat hij mij zal pakken. De vriendin van de vader gooit ondertussen met hakkenschoenen van mijn vriendin naar mijn auto. Mijn vriendin en ik rijden vervolgens weg. Ik wou nu aangifte doen bij de politie want ik werd bedreigd met de dood en dacht dat ik in mijn recht zou zijn.
Ik ging diezelfde avond, een 2-tal uren na het voorval, naar de politie. Nadat ik mijn verhaal gedaan had zei de politieagent dat ze er niets aan konden doen. De zaak zou gewoon geseponeerd worden dus ik kon beter melding doen in plaats van aangifte (ik had geen bewijzen). Wanneer ik mijn verklaring had afgelegd, belde de politieman met de vader van mijn vriendin. Hij vroeg zijn versie. De papa vertelde verschillende leugens, maar het belangrijkste wat ik mij kan herinneren van het gesprek is wat hij zei op dat de agent vroeg "Heeft u bedreigingen gemaakt?". "Ik maak geen dreigementen, ik maak beloftes, en zeg maar tegen Robin dat ik altijd mijn beloftes na kom.". Ik zeg stomverbaasd tegen de agent: "Meneer, hij geeft net aan de telefoon aan dat hij gedreigd heeft en dat hij zijn dreigementen ook zal uitvoeren?", waarop de agent reageert: "Beloftes, dat zijn geen dreigementen, hier kunnen we niets aan doen". Ik kon wel door de grond zakken. De politie kan mij dus niet helpen.
Vanzelfsprekend heb ik schrik. De vader is meteen na mijn aanklacht binnengevallen bij de moeder, wellicht zoekend voor mij. Gelukkig was ik er niet. Wanneer mijn broer met mijn auto naar de nachtwinkel ging (tegenover de vader zijn huis), kwam hij buitenstaan en bleef hij kijken naar mijn broer, alsof hij elk moment kon oversteken.
De moeder zelf heeft ook al problemen gehad met de vader, met name bedreigingen en hevige ruzies. Ze geeft ook toe dat deze man gerust in staat is een actie te ondernemen die binnenkort niet meer ongedaan gemaakt kan worden.
Dit is mijn probleem. Het is een flinke tekst om te lezen. Reacties zijn altijd welkom. Wat kan ik hiermee doen? Hoe los ik dit best op? Indien je liever in privébericht een gesprek aangaat, mag dit altijd. Ik hoop dat iemand mij hierbij kan helpen, want deze doodsbedreigingen zijn niet niks.
.
Niet dat ik Robin bang wil maken hé 
