KnightOfCydonia zei:
Daar komt het in de praktijk op neer, als jij het anders ziet moet je maar eens het tegendeel uitleggen. Men bouwt kredietdagen op met dagen dat men niet werkt, punt aan de lijn.
Men staakt, zonder aankondiging op voorhand, 2 weken lang en stopt alleen omdat boetes en ontslag dreigen voor de stakers maar kondigt meteen weer een nieuwe staking van 2 weken aan die nu gelukkig voorlopig even van de baan lijkt. Nergens in dit verhaal is er gedacht aan de treinreiziger, die als chantage pasmunt wordt gebruikt tussen spoorvakbonden en de regering.
De regering dient er echter beter aan te denken dat die treinreizigers uiteindelijk wel het bestaansdoel van de NMBS zijn en niet het voorzien van werkgelegenheid aan NMBS-personeel zoals in het verleden te veel is gebeurd. Wat vrachtvervoer op de weg betreft, betreur ik ergens wel dat vrachtwagenchauffeurs in de toekomst mogelijk jobs zullen verliezen aan zelfrijdende vrachtwagens, wat zelfrijdende treinen betreft: die kunnen niet snel genoeg komen, minder kans op fouten en belangrijker op stakingen.
De kredietdagenregeling is een jaarlijkse regeling die getroffen werd toen de NMBS-werknemer van 40u naar 36u ging, maar toch nog steeds 40u moest werken. Die regeling is zo bepaald in overeenkomst met onder andere loonverlies. Het hele systeem van kredietdagen kadert in een groter geheel. Als men de berekening van die kredietdagen wil aanpassen, dan moet men ook alle andere aspecten ter discussie stellen zoals:
- wordt de loonmatiging dan gedeeltelijk gecompenseerd?
- waarom is de berekening nu onjuist (het zou eigenlijk per 20 dagen moeten zijn ipv 18)?
- waarom is de berekening zwaar in het voordeel van de directie (tot 40.000 onbetaalde mandagen)
- Waarom schakelt men dan niet voor alle verlof over op een uurregeling? Iemand die nu verlof neemt op een dienst van minder dan 8u is een volledige dag kwijt en verliest dus.
- waarom wacht men niet op uitspraak van de raad van state en grondwettelijk hof?
Voor de kredietdagen is er trouwens al dagen een oplossing. Het probleem en ongenoegen schuilt hem in zaken die al jaren aangekaart worden, maar blijkbaar weinig beterschap in zicht brengen:
- bij bepaalde beroepen is er een groot tekort in de depots. Hoe kan je van een bestuurder die al meer werkt dan hij eigenlijk moet wegens personeelstekort nog eens vragen dat hij
nog productiever wordt?
- personeelstekorten zijn al jaren schering en inslag, tot op heden zijn er geen structurele oplossingen. Er wordt wel volop aangeworven (eerlijk is eerlijk), maar er is ook een grote uitstroom van jonge krachten. Het saldo blijft negatief. Treinbestuurders, begeleiders, technici blijven onderbemand achter.
- veiligheidskwesties. Treinen zonder treinbegeleider, automatisch rijdende treinen, agressie op probleemlijnen, veiligheidsdienst zonder politionele bevoegdheden, etc. Er is net een ongeluk gebeurd, er werd al vrij snel weer met de vinger naar de bestuurder gewezen tot bleek dat het sein wss geen TBL1+ had.
- hervormingen premies die, o verrassing, in het nadeel uitdraaien oor personeel.
En wat de vakbonden en werknemers nog het meeste schrik aanjaagt: als ze nu niet een signaal tonen dat een éénzijdige aanpassing van een contract echt niet kan, dan zetten ze gewoon letterlijk de deur open. Volgend jaar gaan er dan misschien nog eens twee dagen af, het jaar daarop zakken de premies nog wat verder en voor je het weet is je personeelsstatuut een vodje papier.
Dit zijn de bekommernissen van de vakbonden. Iedereen vrij om te oordelen, helaas gaat het dikwijls over incomplete informatie waar iedereen dan een mening over vormt.