Archief - Omgang met terminale patiënt

Ik weet niet of dit topic überhaupt op dit forum thuishoort, of of in het juiste subtopic maar dit kan misschien een houvast bieden aan personen die ook vragen hebben bij de omgang met terminale patiënten.

Sinds we thuis het nieuws te horen hebben gekregen dat m'n opa hoogstens nog Pasen zal halen, is de sfeer heel bedrukt, stil en weinig woorden. Ik ben er ook van aangedaan, maar ik heb vooral medelijden met mijn moeder (dus haar vader) gezien zij zowat altijd voor hem gezorgd heeft sinds hij ernstig ziek is. Mijn opa is niet iemand die veel erkenning geeft en nog liever zijn geld geeft aan goede doelen dan zijn eigen kinderen... Ze was zowat iedere dag bij hem en ik vrees heel fel dat m'n moeder in een groot zwart gaat vallen...

Ik zal m'n opa natuurlijk missen, maar weet niet of ik nog wil zien. Sinds hij zwaar ziek is, slaapt hij erg veel, praat heel weinig en staart voor zich uit ondanks hij niet dementerend is. Ik heb dit een paar meegekregen toen ik m'n moeder ging helpen.

De zin om uit te gaan, te lachen is ver weg terwijl ik wel wat anders kan gebruiken. Naar school en werk ga ik wel nog ondanks dat opletten moeilijk gaat...

Zijn er hier eventuele ervaringen of adviezen?

That's part of life. Naarmate je ouder wordt zul je meer een meer mensen verliezen. De laatste jaren zijn er langs mijn kant van de familie en die van mijn vriendin ook meerdere sterfgevallen geweest.
Ik denk dat niemand dit onberoerd laat maar het leven gaat nu eenmaal verder.

Gewoon niet laten merken dat iedereen geremd is omwille van hem. Doe gewoon zoals anders. Dat je elke dag collectief zit te rouwen en te snotteren, daar heeft niemand en zeker de patiënt in kwestie zeker niets aan.

Erkenning zit em niet altijd in het schenken van geld he, mss is hij wel dankbaar en toont hij dat op zijn eigen manier?
Alleszins herken ik het wel hoe is om elke keer weer stil te worden van het zovele slechte nieuws want iemand die me zeer dierbaar is ook ziek. De eindfase is nog niet bereikt maar die zit er wel aan te komen maar door de jaren heen hebben we het wel min of meer geaccepteerd en daar vind je veel rust in. Nu vatten we het slechte nieuws wel beter op want raar maar waar, we komen er elke keer weer sterker uit. Mentaal bedoel ik dan want voorheen waren we 1 en al emotie wat ook wel normaal is.

Beseffen dat je niet kan doen dan 'dat' is rustgevend en hopelijk beseft je moeder dat ook wel. Ze kan niet meer doen dan je opa verzorgen en er voor hem zijn en jij kan er ook alleen maar zijn voor je moeder voor het geval ze jou nodig heeft. Probeer die laatse momenten nog te genieten, in de mate van het mogelijke en wat betreft je opa zien, nu kan het nog, straks niet meer. Ga er heen, geef hem een kus op zijn wang of knuffel hem eens goed dan heb je dat al.
De dood hoort nu eenmaal bij het leven daar zal niemand aan ontsnappen en hopelijk heeft je opa wel een mooie leeftijd bereikt, toch?

Iig ik kan zo nog 3 pagina's tekst typen maar daar schieten we ook niet mee op dus geniet van elkaar, wees er voor elkaar en koester de mooie momenten die jullie hebben gehad, niet bedroefd zijn om hetgeen je gaat 'missen'.

Ontzettend veel sterkte toegewenst.

(Als je behoefte hebt om erover te babbelen mag je me altijd een pb sturen.)

Voordeel hieraan is dat je afscheid kan nemen in stappen. Het bereidt je niet voor op dat ene moment waarop hij daadwerkelijk jullie zal verlaten , maar het is op zich een helend proces. Als ik kijk naar mijn eigen ervaring hiermee, dan ben ik eigenlijk blij dat ik die maanden nog gehad heb. Neemt niet weg dat het fucking moeilijk was, maar je kunt afscheid nemen. En ik vind afscheid nemen toch heel wat belangrijker dan wanneer hij opeens zou wegvallen.


Hoe cliché het ook klinkt, praten helpt. Praat met je ouders hierover, praat met je grootvader hierover. Voor hetzelfde geld heeft je grootvader schrik over wat komen zal, maar durft hij hiermee niemand lastig vallen omdat het al zo moeilijk is. Het zal sowieso moeilijker worden, maar door hierover te praten kun je het een stuk draaglijker maken.

Ik zou sowieso met hem praten. Misschien is hij nu veel meer open dan vroeger. Toen mijn papa op sterven lag werd er ineens ook over alles gepraat terwijl wij daarvoor eigenlijk nooit diepgaande gesprekken hadden.

Een psycholoog kan ook enorm helpen voor jou of voor hem. Bij ons werd het aangeraden maar het was ook gratis. Ze kwam dan bij op de kamer en probeerde iedereen te laten praten over hoe we ons voelden en hoe we er mee konden omgaan. Nadat hij gestorven is zijn we nog een jaar bij haar op gesprek geweest.

Ik werk in de thuiszorg en de meeste oude mensen die ik kende die gestorven zijn hadden er vrede mee omdat ze vonden dat het goed was geweest zo. Misschien voelt hij zich ook zo?