kay-gell
Legacy Member
Vandaag zat ik weer erg met iets wat al jaren eigenlijk in m'n hoofd speelt op de achtergrond.
Ik zag huilende supporters omdat hun ploeg niet door ging naar de halve finale . En ik zelf kreeg er ook wel een semi-depri gevoel van.
Maar op zo'n momenten schiet mij altijd door het hoofd: Wat zou een gezin dat in een derde wereld land woon over zoiets denken moesten ze dat te zien krijgen?
Goed wetende dat diezelfde supporter waarschijnlijk het equivalent van een loon van een half jaar voor hen heeft uitgegeven om zijn ploeg te zien spelen?
Wat denken die? Goed wetende (of niet?) dat 95% van de mensen een gsm heeft van een paar 100-den euro's. Dat moet toch ondenkbaar zijn voor die mensen?
Maar aan de andere kant voelen wij die emoties over het voetbal wel. Of kunnen we ons echt opjagen in erg kleine dingen op globale schaal.
Ik sus mijn geweten door aan goede doelen te geven maar eigenlijk is dat maar een fractie van wat ik uitgeef aan dingen die ik totaal eigenlijk niet nodig heb.
En natuurlijk zouden zij in onze situatie hetzelfde doen. Maar moeten we ons daar dan maar bij neerleggen?
Langs dezelfde kant kan ik mij dan ook kwaad maken over die mensen hier die het op nemen voor het "gewone volk". En kwaad worden over bedrijfsleiders die met dikke bonussen gaan lopen.
In de ogen van een groot deel van de wereld is die kleine man hier stinkend rijk, hij beseft het alleen niet.
En die kleine man hier heeft vaak ook 0,0 perspectief globaal gezien als hij zich kwaad maakt op die "rijkaards" terwijl hij zelf niets doet voor mensen die ook maar een fractie van het geluk hebben dat zij hebben.
Enfin ik ben er zelf ook schuldig aan hoor en ondanks dat deze gedachten altijd in m'n achterhoofd spelen kan ik mij ook druk maken of droef zijn over zaken die er niet toe doen eigenlijk.
En vaak hoor je mensen wel zeggen van "maak je niet druk over dit en dat, in Afrika hebben ze het veel erger". Maar dat zijn eigenlijk ondertussen lege woorden. Woorden waarmee we onszelf beter doen voelen over een futiliteit, en we gebruiken daarvoor de echte miserie van iemand anders.
Ik zag huilende supporters omdat hun ploeg niet door ging naar de halve finale . En ik zelf kreeg er ook wel een semi-depri gevoel van.
Maar op zo'n momenten schiet mij altijd door het hoofd: Wat zou een gezin dat in een derde wereld land woon over zoiets denken moesten ze dat te zien krijgen?
Goed wetende dat diezelfde supporter waarschijnlijk het equivalent van een loon van een half jaar voor hen heeft uitgegeven om zijn ploeg te zien spelen?
Wat denken die? Goed wetende (of niet?) dat 95% van de mensen een gsm heeft van een paar 100-den euro's. Dat moet toch ondenkbaar zijn voor die mensen?
Maar aan de andere kant voelen wij die emoties over het voetbal wel. Of kunnen we ons echt opjagen in erg kleine dingen op globale schaal.
Ik sus mijn geweten door aan goede doelen te geven maar eigenlijk is dat maar een fractie van wat ik uitgeef aan dingen die ik totaal eigenlijk niet nodig heb.
En natuurlijk zouden zij in onze situatie hetzelfde doen. Maar moeten we ons daar dan maar bij neerleggen?
Langs dezelfde kant kan ik mij dan ook kwaad maken over die mensen hier die het op nemen voor het "gewone volk". En kwaad worden over bedrijfsleiders die met dikke bonussen gaan lopen.
In de ogen van een groot deel van de wereld is die kleine man hier stinkend rijk, hij beseft het alleen niet.
En die kleine man hier heeft vaak ook 0,0 perspectief globaal gezien als hij zich kwaad maakt op die "rijkaards" terwijl hij zelf niets doet voor mensen die ook maar een fractie van het geluk hebben dat zij hebben.
Enfin ik ben er zelf ook schuldig aan hoor en ondanks dat deze gedachten altijd in m'n achterhoofd spelen kan ik mij ook druk maken of droef zijn over zaken die er niet toe doen eigenlijk.
En vaak hoor je mensen wel zeggen van "maak je niet druk over dit en dat, in Afrika hebben ze het veel erger". Maar dat zijn eigenlijk ondertussen lege woorden. Woorden waarmee we onszelf beter doen voelen over een futiliteit, en we gebruiken daarvoor de echte miserie van iemand anders.
