Ik heb die onlangs bekeken. Even copy paste van een ander forum:
Wat vond jij van de relatie tussen moeder en zoon? Ik vond dat dus heel raar en ongezond. Ik heb het idee dat die man heel veel overnam van zijn moeder, zoals bijvoorbeeld zijn angst voor als zijn ouders dood gaan. Natuurlijk is hij daar bang voor maar het wordt nu echt wel larger than life gemaakt, heb ik het idee. Ook dat hij euthanasie zou willen plegen... misschien heel grof om te zeggen, maar ik had het idee dat dat aangepraat was door zijn moeder. Of niet aangepraat, maar dat het een soort escalerende situatie is waarbij ze elkaars wanhoop steeds versterken tot het dus in zoiets eindigt. Die vader zei het ook: zij lééft in Kees. En ik had het idee dat moeder het allemaal wel prachtig vond, zo'n zoon die compleet afhankelijk van haar was, en dat ze dat eigenlijk zelf wel nodig heeft en dat ook zo heeft opgebouwd (daarom niet bewust hoor). En als hij dan samen met haar de wereld verlaat, dan is het helemaal het perfecte einde. Want zoals die vader zei, er was helemaal geen ondraagbaar psychisch lijden. Hij was vaak genoeg gelukkig, als je hem met z'n treintjes bezig zag bijvoorbeeld, of met z'n Japans en Chinees. Dat kan ergens anders en zonder die moeder ook hoor.
Ik snap wel dat het in haar tijd héél moeilijk was als moeder met een autistische zoon. In die tijd werd er gezegd dat het aan de moeder lag, dat ze niet genoeg liefde gaf. En dus heeft ze dat misschien willen compenseren. Maar oh boy, is ze daar even naar het andere uiterste gegaan. Het is niet omdat hij autistisch is en moeite heeft met de wereld zoals hij is dat je de hele wereld maar moet veranderen. Dat kan gewoon niet. En daar zien ze nu natuurlijk de gevolgen van. Het had misschien uiteindelijk gemakkelijker geweest als ze hem wat weerbaarder hadden gemaakt, wat zelfverzekerder en wat meer kracht puttende uit zichzelf. Natuurlijk is het op het moment dat zo'n jongen een meltdown krijgt van een slecht weerbericht (of allez, een goed weerbericht eigenlijk) gemakkelijker om te zeggen dat hij dan maar nooit meer het weerbericht moet bekijken, maar je kan niet de hele wereld aanpassen. En ja goh, dan heb je maar eens een pestbui of zit het allemaal tegen of ben je verdrietig. Dat heeft iedereen wel eens. Had hij nu trouwens ook al, over dingen waar helemaal geen controle over is (zoals het weer, iemand die bomen aan het omzagen is of die interviewster die godbetert een rok draagt).
Ik heb ook het idee dat die moeder een beetje wereldvreemd is geworden. Bijvoorbeeld toen ze zei dat je het bijna niet meer aan hem merkt dat hij autistisch is
Of dat gesprek met die woningbouwverenigingen... Die vader was helemaal triest. Ik had de indruk dat hij het ook liever anders gezien had (net als die broers). Die is eigenlijk gewoon zijn vrouw kwijt geraakt. Wel een heel sterke man. Maar allez, het was toch veel leuker geweest als hij gewoon naar een 'gewone' instelling kon of bijvoorbeeld begeleid kon wonen of zelfstandig met af en toe iemand die langs komt? Nee, iemand zoals je zijn moeder ga je niet vinden, geen mens die zo gek is om dat te doen.
Wat ik wel mooi gedaan vond was die 'klapjes'. Dat als je iets fout deed, dat hij dan even op je schouder kwam tikken, in plaats van er echt op te meppen zoals hij eerst deed
Dat vond ik mooi opgelost, dat hebben ze toch ook weten ombuigen dan.
Alsk daar mee in dien auto zat kzou nimmr bijkomen de eerste dagen.