Archief - Trauma bij (hoog)bejaarde na overlijden partner?

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
r

rise_phoenix

Legacy Member
Mijn grootvader is net een jaar overleden. Hij was in feite al tien jaar zwaar aan het aftakelen en het had vroeger afgelopen kunnen (moeten?) zijn maar mijn grootmoeder heeft altijd álles laten doen om hem 'bij' te houden. Het uiteindelijke overlijden lag vooral aan de onmogelijkheid nog te eten of medicatie binnen te houden.
Sindsdien staat zij in feite op pauze. Ze is nu 88 en nog elke dag voert ze conversaties dat het onmogelijk is dat hij overleden is, dat hij nog lang had kunnen doorgaan, dokters hebben hem opgegeven etc etc.
Ze eet omzeggens niets meer, gaat elke dag met de tram van Gent naar een kerkhof buiten de stad om 'tot straks' te zeggen.
Ze was ook steeds erg gelovig, type rijstpap met zilveren lepels en overledenen op hun wolk, vrij kinderlijk gebleven daarin. Dat is precies compleet weg, ze voelt zich verraden door de hemel (ja ik weet hoe het klinkt, 88 jaar oud remember) tot op het punt dat ze de priester openlijk tegenspreekt tijdens de preek (misschien wel grappig maar zo buiten karakter). Ze zit gewoon op het einde te wachten.

Vraag is dus: wat moeten we hier nu mee? Toelaten dat ze zichzelf versneld laat aftakelen, dat zie ik niet zitten. Enige vorm van therapie, met haar wantrouwig karakter komt dat nooit in orde. Een verbale schudding geven? Als ze echt niet meer wil, is er uberhaupt iets aan te doen?
E

EternalSilence

Legacy Member
Rouwproces? :unsure:


Btw: Is het 'verkeerd' om 'op het einde te wachten', dan?
Als dat zolang haar levenspartner is geweest en ze , zoals je zelf zegt, er alles aangedaan heeft om hem levend naast haar te houden, dan lijkt het me dat ze die persoon erg lief had.
T

Tonerider

Legacy Member
Als men de levenslust kwijt is, valt er inderdaad weinig te doen. Best wel zielig. Voor therapie gaat ze sowieso haar toestemming moeten geven.
Het enige wat echt helpt is iets vinden waardoor ze terug een doel vind in haar leven. Misschien een huisdier om voor te zorgen? (ook al betwijfel ik dat je haar daartoe gaat krijgen op die leeftijd).

Ieg veel sterkte. :hug:
N

Nen

Legacy Member
Trauma is dat niet. Depressie eerder.

Therapie kan zeker helpen. Of bv eens kijken bij organisaties die activiteiten doen in groep en/of vrijwilligers hebben die af en toe langskomen. Beetje gezelschap en een goede babbel doet wonderen!
B

BlazeMusic

Legacy Member
Heel erg begrijpelijk. We hebben mijn grootmoeder moeten afgeven rond kerstmis 2013. Mijn grootvader is dagenlang bij haar gebleven in het ziekenhuis, ook al besefte ze het niet meer (heel erg afgetakeld, ze besefte zelfs niet meer dat we er waren).

Toen hij even koffie ging halen, en weer terug kwam, was ze overleden. Daar voelt hij zich erg schuldig over. Op de herdenking, enkele dagen geleden, vroeg hij de psycholoog van het ziekenhuis om hem ervan te overtuigen dat ze niet geleden heeft. En of sterven pijn doet, of ze dat beseft kan hebben. Ook hij heeft geprobeerd om haar nog zo lang mogelijk bij zich te houden.

Hoewel de rest van de familie hem zo goed mogelijk probeer te ondersteunen (die man is in een leegte terecht gekomen), lijkt het niet te baten. Hij heeft bijna heel z'n leven met haar doorgebracht,en nu ineens is ze er niet meer.

Kan me alleen maar inbeelden hoe verscheurend dat is. Ik kan je grootmoeder dus begrijpen, en vind haar gedrag niet zo vreemd. Uiteindelijk kan niemand dat verlies goed maken, en is het enorm moeilijk om ineens "door te gaan" met je leven.

Ik zou zeggen: wees er zo goed mogelijk voor haar, maar besef dat jullie haar alleen maar kunnen steunen. Een verlies is op zich al moeilijk, maar op die leeftijd misschien zelfs moeilijker. Een psycholoog of therapie kan misschien wel hulp bieden tijdens het rouwproces.
S

Shrimpy

Legacy Member
BlazeMusic zei:
Heel erg begrijpelijk. We hebben mijn grootmoeder moeten afgeven rond kerstmis 2013. Mijn grootvader is dagenlang bij haar gebleven in het ziekenhuis, ook al besefte ze het niet meer (heel erg afgetakeld, ze besefte zelfs niet meer dat we er waren).

Toen hij even koffie ging halen, en weer terug kwam, was ze overleden. Daar voelt hij zich erg schuldig over. Op de herdenking, enkele dagen geleden, vroeg hij de psycholoog van het ziekenhuis om hem ervan te overtuigen dat ze niet geleden heeft. En of sterven pijn doet, of ze dat beseft kan hebben. Ook hij heeft geprobeerd om haar nog zo lang mogelijk bij zich te houden.

Hoewel de rest van de familie hem zo goed mogelijk probeer te ondersteunen (die man is in een leegte terecht gekomen), lijkt het niet te baten. Hij heeft bijna heel z'n leven met haar doorgebracht,en nu ineens is ze er niet meer.

Kan me alleen maar inbeelden hoe verscheurend dat is. Ik kan je grootmoeder dus begrijpen, en vind haar gedrag niet zo vreemd. Uiteindelijk kan niemand dat verlies goed maken, en is het enorm moeilijk om ineens "door te gaan" met je leven.

Ik zou zeggen: wees er zo goed mogelijk voor haar, maar besef dat jullie haar alleen maar kunnen steunen. Een verlies is op zich al moeilijk, maar op die leeftijd misschien zelfs moeilijker. Een psycholoog of therapie kan misschien wel hulp bieden tijdens het rouwproces.
Klik om te vergroten...

Mooi verwoord.

Wees er voor je grootmoeder, en laat haar zien dat ze er niet alleen voor staat. Een partner verliezen op die manier is niet gemakkelijk, en dat vergt tijd om te verwerken, maar je mag haar er ook niet laten mee zitten.
Veel sterkte aan je oma, jou en je familie.
G

Guazala

Legacy Member
Veel sterkte!


Ik vrees eerlijk gezegd dat je er weinig meer aan kan doen, dan er zijn voor je grootmoeder.

Enkele jaren geleden zijn mijn grootvader en zijn vrouw (tweede vrouw, niet mijn grootmoeder) gestorven. Met nieuwjaar was er geen vuiltje aan de lucht. Eind februari werd er bij zijn vrouw kanker vastgesteld. Begin maart was ze er niet meer. Mijn grootvader, die dat voor de tweede keer meemaakte dat hij iemand die hij heel graag zag moest afgeven, kon daar ook nog moeilijk mee omgaan en heeft het toen ook opgegeven. Eind mei was hij er ook niet meer.
Het is niet makkelijk om iemand zo te zien wegkwijnen, maar ik denk dat als het voor die persoon niet meer hoeft, je daar weinig aan kan veranderen en dat moet respecteren. Koester de mooie tijden die er geweest zijn en probeer er gewoon zo veel mogelijk te zijn.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan