Archief - Wat houdt/hield jou gaande en hoe is het afgelopen?

Hallo iedereen,

Ten eerste, mijn excuses mocht deze thread al zijn gepost. Ik heb even rond gekeken maar vond er niet echt een die hier op lijkt.

Al even zit ik met de vraag wat jongere mensen gaande houdt. Waar vinden ze de motivatie om 's morgens op te staan, toch maar elke keer om half 9 naar de les te gaan of te leren voor een examen. Ik ben zelf tot de conclusie gekomen dat je de meeste gevallen in 2 groepen kan delen. Ten eerste, degene die weten wat ze willen en ook inzien wat ze er voor moeten doen. Zij vinden meestal de motivatie die ze nodig hebben. Daar tegenover heb je degene die niet weten wat ze willen. Ze studeren dan toch maar later genoeg geld te verdienen om dan toch nog mogelijkheden of keuzes te hebben.

Bijna iedereen heeft deze keuzes ooit moeten maken en ik vraag me af hoe jullie er mee zijn omgegaan. Hoe zag je toen je leven en hoe is het uiteindelijk afgelopen? Voldoet het aan je verwachtingen of totaal niet? Als het je niet gelukkig maakte heb je nog de kans gekregen om het te veranderen? Als je niet wist wat je wou, wanneer is dit gekomen?

Ik moet zeggen dat ik zelf in die tweede groep en heb echt geen flauw idee wat ik wil. Naarmate de tijd vordert heb je steeds minder en minder mogelijkheden/keuzes in het leven. Je kan niet eeuwig blijven studeren en je ouders zullen uiteindelijk stoppen met je financiële steun geven. Dan moet je wel gaan werken en als je dan nog geen diploma of idee hebt van wat je wil doen, moet je een keuze maken waarvan de kans groot is dat die andere mogelijkheden sluit.

Ik wil nog even zeggen dat dit is hoe ik het bekijk. Het kan natuurlijk niet kloppen en als je er een andere blik op hebt wil ik die graag weten. Niet om je ongelijk te bewijzen uiteraard!

Mij is het er al van héél jong af aan bijgebracht dat het cruciaal was een deftige (school)opleiding genoten te hebben en daar geloof ik elke dag nog evenzeer in. Kinderen(pubers) zullen altijd iets hebben om over te klagen en schoolwerk is een makkelijk doelwit. Ik kan perfect vergeven/begrijpen dat een 16jarige klaagt over hoe "hard" hij/zij wel niet moet studeren voor zijn examens, maar dan mag hij/zij voor elke klacht ook wel 5 opmerkingen van anderen(/ouderen) terug krijgen die hem/haar er op wijzen hoe makkelijk hij/zij het nu wel niet heeft en van hoeveel belang het later voor hem zal zijn.

Langs de andere kant lijkt het hele "Ik ben gewoon niet slim genoeg voor ASO(/TSO/BSO)-onderwijs!" mij wat te fel geaccepteerd tegenwoordig. Zelf heb ik wat moeite met geloven dat zoveel kinderen er niet kunnen komen met voldoende inzet en studietijd, maar ja... wie ben ik.

In het begin van mijn hogere opleiding zou ik mij zonder twijfel bij de 1e groep gerekend hebben. Nu nadert het einde van mijn opleiding en denk ik eerder in de 2e groep terechtgekomen te zijn, maar ik zie dit als iets positief. Vroeger dacht ik te veel volgens het 'birth, school, work, die' principe. Het afgelopen jaar ben ik meer en meer beginnen beseffen wat het leven eigenlijk voor mij is en wat ik eruit kan halen dat mij gelukkig maakt.

Ik heb dan ook veel minder als vroeger een gedacht van wat ik nu precies op professioneel vlak ga doen, als ik al iets ga doen. Ik heb nu meer besef van de verschillende mogelijkheden die voor mij liggen, nu is het probleem alleen nog maar één durven kiezen en er vol voor gaan.