Bod van 5 euro.
Als 'goede grap' kies ik voor een verhaaltje ipv een mop van de Druivelaer:
Let wel, 't is een verhaaltje van eind jaren '80, begin jaren '90.
Nog voor de gsm's, weinig mensen hadden over 'Internet' gehoord en Twix heette nog Raider.
Een gezinnetje (vader, moeder en 2 dochtertjes) heeft een weekje vakantie geboekt in een Vakantiepark (je kent dat wel, zo iets als Center Parcs, Roompot e.d.).
Bij aankomst mogen ze met de auto tot aan hun huisje rijden om de koffers uit te laden en moeten daarna de auto op de parking zetten zodat het vakantiepark zo goed als autovrij is.
Aangekomen bij hun huurhuisje, zien ze dat er verschillende ruige Harley Davidson's bij het huisje staan, er lege drankflessen en bierblikjes in het gras liggen, en er nog mensen in het huisje aanwezig zijn.
Ze kijken de nummer van het huisje nog eens na, maar het klopt: dit is hún huisje.
Vader en moeder stappen het huisje binnen en er zitten 4 'zware (figuurlijk, maar ook letterlijk) kerels', type motorbende, aan tafel koude pizza te eten.
Met knikkende knieën vragen vader en moeder of er een vergissing is omdat zij nu in het huisje willen intrekken.
Tot hun grote verbazing krijgen ze beleefd antwoord van de kerels. Ze zijn de tijd uit het oog verloren en excuseren zich voor het ongemak.
De motorrijders stellen voor aan het gezinnetje om de bagage alvast daar te laten zodat de auto al naar de parking kan.
Ze vragen een uurtje of 2 de tijd om alles op te ruimen, hun koffers te pakken en te vertrekken.
Zo gezegd zo gedaan, het gezinnetje zet hun bagage in het inkomhalletje en rijdt de auto naar de parking om dan het park te verkennen tijdens een wandeling van 2 uurtjes.
Maar ze zitten nog maar net in de auto en hun geweten begint te knagen. Zeker de moeder is er niet gerust in. Hun bagage achterlaten bij die stoere gasten, dat kan toch geen goed idee zijn?
Vader stelt haar wat gerust en ook de dochtertjes zijn van mening dat je geen vooroordelen mag hebben. Die kerels zagen er wel stoer en agressief uit, maar waren immers heel beleefd geweest.
Maar moeder kan het niet loslaten. Tijdens de wandeling is ze zich constant zorgen aan het maken en is ze vader en de kids aan het opjagen.
Er zitten immers best wel dure spullen in de koffers.
Nu zijn ze alle vier ongerust en ze besluiten naar het huisje te wandelen. Na iets meer dan een uurtje ipv 2 uurtjes komen ze aan bij het huisje.
De motoren zijn weg, de flessen en bierblikjes zijn opgeruimd.
Ze gaan naar binnen en van de 4 kerels is er geen spoor meer.
Maar ook hun koffers zijn verdwenen, ze staan niet meer in de inkomhal.
Moeder begint al meteen te klagen: zie je nu wel, we hadden die gasten nooit mogen vertrouwen!
Tot een van de dochtertjes vanuit het huisje vader en moeder roept.
In de kasten liggen al de spullen van het gezinnetje, netjes uitgepakt. De pyjama' s in de slaapkamerkasten, fotocamera en puzzelboekjes in de woonkamerkast, handdoeken, washandjes op een rekje op de badkamer, etenswaren in de koelkast, zelfs de tandenborstels staan netjes in een beker op het badkamermeubel.
Bovendien is het huisje netjes gepoetst.
Moeder schaamt zich voor de vooroordelen die ze had en neemt voor om nooit meer iemand te beoordelen op het uiterlijk.
Een weekje vakantie gaat snel voorbij. Het weer was goed, het zwembad fantastisch en de sfeer optimaal.
Enkele weken later was de vakantie ondertussen een toffe herinnering en aan de motorbende werd niet meer gedacht.
Op een dag viel er een zware envelop in de brievenbus bij het gezinnetje: de vakantiefoto's!
Zoals ik al zei, eind jaren '80, digitale fotografie bestond nog niet en foto's werden gemaakt op een een filmrolletje dat je moest laten ontwikkelen.
Ongeduldig werd iedereen samengeroepen om naar de foto's te kijken.
Maar ze schrokken van de eerste foto's: de motorbende heeft foto's gemaakt van tijdens het poetsen en het uitpakken van de koffers.
Zeker bij de 4de foto kregen ze een heel raar gevoel: op de foto zie je de 4 kerels met de rug naar de camera, voorovergebukt met hun harige konten bloot.
En wat steekt er uit hun aars? 4 gekleurde staafjes? Het waren de tandenborstels van het gezinnetje, met de borstelkant naar binnen...
