Archief - Poëzietopic

Poëzie is niet voor zachtgekookte eitjes! Post hier mooie gedichten, al dan niet zelfgemaakt.

(gedicht heeft geen naam)

Nu wil ik eenzaam henengaan naar verre Egyptelanden
Daar weet ik oude monken, traag, met witte baarden gaan,
Héél heilig peinzend door den avond … en hunne witte handen
Zijn goed en zacht voor hem die zonde ‘en boete heeft gedaan

Daar weet ik pyramiden stil in wondre Wijding staan,
Wijl late karavanen trekken langs hun naakte wanden
En d’heiligê Ibis traag alom hun wijde vleugelen slaan
En witte pelikanen droomen aan de vijverranden

En sfinkxen turen er met vreemden raadsel-glimlach naar
De vrome boetelingen die er gaan met moe gebaar
En arme wreed-verwonde voeten in ’t woestijnzand prenten

Daar wil ik zijn gelijk een vrome witgepijde asceet
Die stil en rustig, vreemd omlicht, door kalmen avond treedt
En Hooge Wijs- en Schoonheid leest in oude perkamenten

G.v.d.H. in: Storm, jaargang 3, nr. 6, maart 1921.

Erg stemmingvol, een van het soort gedichten dat me in vervoering brengt. Aan te raden op een zwoele zomeravond aan de Nijl. Gevonden tijdens een onderzoek voor mijn masterthesis.

3
O kleine vreugde van een wandelaar
die graag verdwalen wil
ver van zichzelf.
de aarde maakte
van de mens in mij
een beeld dat leerde zwijgen.
zij is het bruidskleed
van de wereld
met hier en daar
het okselhaar van een gebogen boom.
de wolken witte waterplanten
en de mens een zenuwvis
in de bronzen sneeuw
van de kaukasus
zwemt zichzelf verloren.

Paul Snoek

Ik heb het altijd beschouwd als aparte gedichten, maar misschien horen de andere genummerde stukjes er ook bij en is het eigenlijk getiteld 'Georgië'.. aan geïnteresseerde lezers om het uit te zoeken...