Ten eerste is er de wet op de consumentenkrediet, die een vergunning verplicht stelt voor kredietverstrekkers. Door de kredieten als aan- en verkoopovereenkomsten vorm te geven, probeert Direct Geld daaraan te ontsnappen.
Ten tweede is het de vraag of de activiteiten van Direct Geld stroken met de wet op de Bergen van Barmhartigheid van 1848. Die wet bepaalt de regels waaraan pandjeshuizen moeten voldoen. Het enige officiële Belgische pandjeshuis, gevestigd in de Brusselse Marollen, is gebaseerd op deze wet. Kern ervan is dat de pandjeshuizen of banken van lening alleen door de lokale overheid kunnen worden uitgebaat, niet door de privé-sector. De Brusselse Berg van Barmhartigheid is eigendom van de stad Brussel.
Ten derde vraagt Van Hende zich af of de communicatie van Direct Geld voldoet aan de wetgeving op financiële reclame. Die verbiedt reclame die consumenten met een zware schuldenlast aanmoedigt een beroep te doen op krediet. Ook reclame die ten onrechte wijst op het gemak en de snelheid waarmee men het krediet verkrijgt, is verboden.