Goemi
Legacy Member
Emilio Estevez kroop achter een pen en camera. Emilio levert hiermee een orginele biopic af over de primaire presidentiële verkiezingen van Robert 'Bobby' F. Kennedy en de uiteindelijk aanslag op zijn leven.
Mijn grootste petje af gaat naar Emilio dat met deze film zijn regie skills duidelijk aanscherpt. Deze 'short cuts'-vertelling van een hotel manager (William H. Macy) en zijn vrouw Sharon Stone) van het Ambassador hotel, 2 promojongens van Bobby die een tripje op LSD ervaren, Virginia Fallon (Demi Moore) als washed up ster en alcoholic en haar manager/man (Emilio Estevez), 2 mexicaanse keukenhulpjes (Jacob Vargas en Freddy Rodriguez), een racistische keukenmanager (Cristian Slater) en jonge vrouw (Lindsay Lohan) die een jongen (Elijah Wood) trouwt om hem te redden van zijn oproep naar Vietnam. Zoals je wel merkt is de cast ontzettend groot. En terwijl veel van deze sterren in andere films tegenwoordig ondermaats presteren, weten ze dankzij het erg goed geschreven screenplay van Emilio hun rol met overtuiging te brengen.
Voor ik de film ging bekijken had ik geen voorkennis van Robert F. Kennedy. Wat Estevez wou tonen was het gemis dat Amerika geleden heeft toen deze presidentskandidaat het leven liet. Bobby was populair bij zowel de zwarte en mexicaanse als de blanke bevolking. Hij was zeer socialistisch ingesteld en de man had ideeën die Bush nog steeds niet omarmt. Een beklijvende vertelling over hoe een land had kunnen veranderen door 1 man. De film wordt aangevuld met archiefbeelden van Bobby en zijn standpunten op verschillende aspecten van hedendaagse topics die nog steeds van toepassing zijn. Vb. De vergelijking Vietnam en Irak dat gepaart ging met een hoog separatisme in de bevolking. Ofwel was je radicaal tegen ofwel was je patriotisch om de onzinnigheid van de oorlog te doorzien.
De film had humor, drama maar vooral medeleven. Het enige nadeel dat de film heeft is dat zijn groot aanbod in acteurs ook weinig plaats laat voor uitgebreide dialoog. Desalniettemin komt de cast en de verhaallijn van elk karakter genoeg op de voorgrond om je te kunnen betrekken. Het gebruik van de archiefbeelden en een look-a-like die zelden in beeld komt, krijg je naar het einde toe een beklijvende sfeer die wonderbaarlijk goed werkt. De hysterie die leidt naar het onvermijdelijke einde, krijgt kracht bijgedrukt door de invulling van deze archiefbeelden.
Een gepassioneerd drama die Estevez op de kaart zet naast Paul Haggis.
8/10
Mijn grootste petje af gaat naar Emilio dat met deze film zijn regie skills duidelijk aanscherpt. Deze 'short cuts'-vertelling van een hotel manager (William H. Macy) en zijn vrouw Sharon Stone) van het Ambassador hotel, 2 promojongens van Bobby die een tripje op LSD ervaren, Virginia Fallon (Demi Moore) als washed up ster en alcoholic en haar manager/man (Emilio Estevez), 2 mexicaanse keukenhulpjes (Jacob Vargas en Freddy Rodriguez), een racistische keukenmanager (Cristian Slater) en jonge vrouw (Lindsay Lohan) die een jongen (Elijah Wood) trouwt om hem te redden van zijn oproep naar Vietnam. Zoals je wel merkt is de cast ontzettend groot. En terwijl veel van deze sterren in andere films tegenwoordig ondermaats presteren, weten ze dankzij het erg goed geschreven screenplay van Emilio hun rol met overtuiging te brengen.
Voor ik de film ging bekijken had ik geen voorkennis van Robert F. Kennedy. Wat Estevez wou tonen was het gemis dat Amerika geleden heeft toen deze presidentskandidaat het leven liet. Bobby was populair bij zowel de zwarte en mexicaanse als de blanke bevolking. Hij was zeer socialistisch ingesteld en de man had ideeën die Bush nog steeds niet omarmt. Een beklijvende vertelling over hoe een land had kunnen veranderen door 1 man. De film wordt aangevuld met archiefbeelden van Bobby en zijn standpunten op verschillende aspecten van hedendaagse topics die nog steeds van toepassing zijn. Vb. De vergelijking Vietnam en Irak dat gepaart ging met een hoog separatisme in de bevolking. Ofwel was je radicaal tegen ofwel was je patriotisch om de onzinnigheid van de oorlog te doorzien.
De film had humor, drama maar vooral medeleven. Het enige nadeel dat de film heeft is dat zijn groot aanbod in acteurs ook weinig plaats laat voor uitgebreide dialoog. Desalniettemin komt de cast en de verhaallijn van elk karakter genoeg op de voorgrond om je te kunnen betrekken. Het gebruik van de archiefbeelden en een look-a-like die zelden in beeld komt, krijg je naar het einde toe een beklijvende sfeer die wonderbaarlijk goed werkt. De hysterie die leidt naar het onvermijdelijke einde, krijgt kracht bijgedrukt door de invulling van deze archiefbeelden.
Een gepassioneerd drama die Estevez op de kaart zet naast Paul Haggis.
8/10
