Praga
Legacy Member
Deze review werd ingestuurd via mail door Otto Occult.
[SPOILERS]
In Ex Machina speelt regisseur Alex Garland gewillig met zijn publiek. Hij weeft een web van vraagstukken rond thema's waarbij technofoben de stuipen krijgen en technojunkies, het water in de mond. Onderwerpen als artificiele intelligentie en privacy van online gegevens worden als controversieel afgeschilderd. Maar al het gefilosofeer en gedenk is een maat voor niks, want, zoals in vele AI films, gaat EM over de basisbehoeften van de mens.
Ex Machina kraakt halfweg onder zijn eigen intellect, de dialogen tussen Isaac en Gleeson voelen bij momenten geforceerd aan en willen teveel de moraliteit uitdagen zonder interpretatie aan de kijker te laten. Garland start een denkprent en probeert dan halfweg alles uit te leggen, wat niet werkt.
Visueel en soundtrackgewijs is EM een waar feest, de gelikte perfect gestilleerde beelden en de sterke kleurcontrasten gekoppeld aan de bevreemdende ambient soundtrack zorgen voor een passende ervaring. Jammer dat Garland hier geen krediet geeft aan Panos Cosmatos' Beyond the Black Rainbow, want Ex Machina voelt als een dure kopij hiervan.
Origineel kan je Ex Machina bezwaarlijk noemen, dit is de zoveelste itteratie van het Frankenstein verhaal en bovendien brengt de film niks nieuw in het subgenre.
Is Ex Machina daarom een slechte film? Zeker niet. Het is een indrukwekkend debuut van een begenadigd schrijver. Is dit de beste scifi prent die je dit jaar zal zien?Waarschijnlijk wel! (en dat is goed nieuws, maar ook een beetje jammer)
[SPOILERS]
In Ex Machina speelt regisseur Alex Garland gewillig met zijn publiek. Hij weeft een web van vraagstukken rond thema's waarbij technofoben de stuipen krijgen en technojunkies, het water in de mond. Onderwerpen als artificiele intelligentie en privacy van online gegevens worden als controversieel afgeschilderd. Maar al het gefilosofeer en gedenk is een maat voor niks, want, zoals in vele AI films, gaat EM over de basisbehoeften van de mens.
Ex Machina kraakt halfweg onder zijn eigen intellect, de dialogen tussen Isaac en Gleeson voelen bij momenten geforceerd aan en willen teveel de moraliteit uitdagen zonder interpretatie aan de kijker te laten. Garland start een denkprent en probeert dan halfweg alles uit te leggen, wat niet werkt.
Visueel en soundtrackgewijs is EM een waar feest, de gelikte perfect gestilleerde beelden en de sterke kleurcontrasten gekoppeld aan de bevreemdende ambient soundtrack zorgen voor een passende ervaring. Jammer dat Garland hier geen krediet geeft aan Panos Cosmatos' Beyond the Black Rainbow, want Ex Machina voelt als een dure kopij hiervan.
Origineel kan je Ex Machina bezwaarlijk noemen, dit is de zoveelste itteratie van het Frankenstein verhaal en bovendien brengt de film niks nieuw in het subgenre.
Is Ex Machina daarom een slechte film? Zeker niet. Het is een indrukwekkend debuut van een begenadigd schrijver. Is dit de beste scifi prent die je dit jaar zal zien?Waarschijnlijk wel! (en dat is goed nieuws, maar ook een beetje jammer)
.