Wat de meesten vandaag onder 'zombies' verstaan is uiteraard schatplichtig aan de visie van één man: George A. Romero wiens originele '... of the dead' filmtrilogie nog steeds tot het allerbeste behoort wat het subgenre te bieden heeft. Wat Romero's films zo fantastisch maken is de subtekst. De vietnamoorlog en de civil rights movement met Night, shopaholics en platte insta-bevrediging in Dawn (wss dé reden waarom die film nooit echt oud gaat worden ondanks alle seventies 'tropes') en paranoia en de koude oorlog in Day (mijn absolute favoriet en in mijn niet zo bescheiden mening de beste zombiefilm aller tijden)
Wat Hack Snyder en consoorten er daarna van bakten is te lame voor woorden. Sprintende zombies? De nadruk komt op actie en te weinig op suspense en sfeer te liggen. Die Dawn Of the Dead remake verdient het om op de koer gesleept te worden, te laten knielen en met een welgemikte kogel tussen de hersenen hem uit ons collectief geheugen te knallen.
Uitzondering op die regel is de eerste REC en 28 weeks/later, alhoewel die laatste twee 'infected' als antagonisten opvoert en geen 'zombies.'
De Italianen niet vergeten beste ondodenvrienden. Fulci's Zombi 2 is het bekijken meer dan waard voor de liefhebbers. En wie een echte surreeëlle trip wil moet absoluut zijn 'Gates Of Hell trilogie bekijken: the Beyond, City of the Living Dead en The House By The Cemetery zijn ten eerste minder dom dan sommigen je willen doen geloven en ten tweede 'pure' cinefiele horrorcinema zonder weerga. Geen klassieke zombies misschien maar wel de moeite om minstens één keer in je leven een kans te geven. Werkelijk met niets te vergelijken. Dolle amorele pret kan je verder beleven met 'Le Notti Del Terrore/Burial Ground' de eerste 'Demons'en Lenzi's Nightmare City. De laatste echt goeie Itallo-horror is Dellamorte Dellamore en beste filmvrienden, moest je die nog niet hebben gezien dan benijdt ik jullie uit het diepste van mijn ijskoude horrorminnende hart. Vergeet die debiele Dylan Dog verfilming van enkele jaren terug. Deze films IS Dylan Dog.
En kudos aan al wie het genie in The Dead herkent, zonder enige twijfel het allerbeste dat we recent hebben mogen zien en om één of andere reden compleet ondergewaardeerd in een tijd waarin Brad fucking Pitt met een debiel kapsel in een soort playstationspel rondhost genaamd WWZ. Zum kotzen!
Minder bekend alhier maar zeker de moeite:
The Living Dead at Manchester Morgue én
Children shouldn't play with dead things.
Doén!
Pontypool 