BlueSkyraider
Legacy Member
Gisteren eens een ander type film geprobeerd. En daarvoor naar de Studioskoop getrokken 
Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden.
Het is een trage film zonder veel hoogtepunten en laagtepunten.
Zowel het begin als het einde van de film zijn wat eigenaardig.
Wel heel opvallend is hoe de regisseur het spreken en denken van de 2 hoofdacteurs mooi dooreen laat vloeien.
Dus buiten te verstaan wat ze zeggen, is hetgeen je de acteurs ziet denken minstens even belangrijk om de film compleet te verstaan en te volgen.
Ik kan onmogelijk een score geven ivg met de grote hollywoodfilms.
Maar binnen het alternatieve genre 6,5/10
Ramin Bahrani - USA - 2009 - 91 min
Souléymane Sy Savané, Red West, Diana Franco Galindo, Carmen Leyva, ...
Een oudere man vraagt aan een Senegalese taxichauffeur om hem tegen 1000 dollar naar een bergtop te brengen in de Blowing Rock National Park. Hij zegt niets over zijn terugreis. De chauffeur aanvaard het bedrag, maar is niet gelukkig met de trip. Vragen over het waarom van de trip worden niet in dank aangenomen. Solo is een Senegalese taxichauffeur, die werkt om zijn jonge familie een beter leven te schenken. William is een harde jongen uit het Zuiden, met een leven vol spijt. De ''American dream'' van de ene is nog maar net begonnen, terwijl die van de andere gedoemd lijkt te zijn. Maar ondanks hun verschillen realiseren beide mannen snel dat ze elkaar meer nodig hebben dan ze willen toegeven. Op de eenzame wegen van Winston-Salem in North Carolina smeden deze twee mannen een onwaarschijnlijke vriendschap, die voor altijd hun levens zal veranderen. Doorheen deze onwaarschijnlijke, maar onvergetelijke vriendschap onderzoekt ‘Goodbye Solo’ zowel een generatiewissel, als het snel veranderende gelaat van Amerika.
Ramin Bahrani’s (‘Man Push Cart’, ‘Chop Shop’humane visie op de mensen is nadrukkelijk aanwezig in zijn films: de wil om te helpen tegenover de wil om niet geholpen te worden. Dit meesterlijk gerealiseerd verhaal over leven en dood kan niemand onberoerd laten.
Winner Filmfestival Venetië 2008 - International Critics' Prize
Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden.
Het is een trage film zonder veel hoogtepunten en laagtepunten.
Zowel het begin als het einde van de film zijn wat eigenaardig.
Wel heel opvallend is hoe de regisseur het spreken en denken van de 2 hoofdacteurs mooi dooreen laat vloeien.
Dus buiten te verstaan wat ze zeggen, is hetgeen je de acteurs ziet denken minstens even belangrijk om de film compleet te verstaan en te volgen.
Ik kan onmogelijk een score geven ivg met de grote hollywoodfilms.
Maar binnen het alternatieve genre 6,5/10