Archief - Melancholia

Melancholia (2011) Lars Von Trier

Two sisters find their relationship challenged as a nearby planet threatens to collide into the Earth.


Ik zal beginnen met te zeggen dat deze film niet voor iedereen is. Het is traag en behoorlijk deprimerend. Maar voor de mensen met wat geduld is hier zeker wel wat te vinden dat de moeite is. Overall heb ik zeker genoten van deze nieuwste Von Trier, perfect is die zeker niet tho.

De film begint met een mooie, indrukwekkende en bevreemdende montage die voor de oplettenden zowat uitlegt wat er gaat komen de volgende twee uur. De ruimte beelden met klassieke muziek deden me erg denken aan Tree of Life (wat nooit kwaad kan) en waren zeker eyecandy. De cast speelt sterk met Dunst op kop als getormenteerde depressieve bruid.

Waar ik nogal schrik had voor een Dancer in the Dark scenario (énorm melodramatisch tot het punt van ernstige irritatie naar het einde toe), gaat Von Trier hier toch subtieler om met de toch wel doem-geladen subject matter. Een happy film is het zeker niet maar het gaat ook niet te ver imo, het is tenslotte een film over depressie en de apocalyps..

Jammer genoeg zijn er ook wat problemen. Aanvankelijk had ik niet goed door wat er mis was met Justine (Dunst's personage) en dat zorgde voor wat frustratie, iedereen doet zoveel moeite voor haar en zij zit daar maar wat tegendraads te wezen, dat maakte het erg moeilijk om iets om dat personage te geven. Naar mate de film vorderde en het duidelijker was dat ze echt in een depressie zat veranderde dat wel wat, toch blijft ze toch wat irritant in sommige scenes.
Dan die handheld camera's, waarom Lars, waarom.. Op bijna geen enkele moment blijft die camera stil en met momenten werkte het echt op m'n zenuwen (net zoals bij Dancer in the Dark eigenlijk). Tijdens dans scenes van het huwelijk werkt dat maar niet wanneer je gewoon dialoog aan het schieten bent en je mij bijna zeeziek maakt. Het ergste van al is dan nog dat hij zeker weet wat hij doet, enkele airial shots die twee paardrijders volgen langs een weg zijn gewoon prachtig. Ik weet dat dit een beetje een trademark is van hem, met z'n Dogma '95 stuff, but that still doesn't make me like it.

Zelfs met die negatieve punten raad ik deze film toch zeker aan, misschien niet de sterkste film die ik dit jaar gezien heb, maar nu we toch over halfweg zijn wel zeker een top 10 kandidaat.

Daarnet gezien, en hoewel goedgekeurd wist de film mij toch niet helemaal te overtuigen. De handheld camera stoorde mij ook een beetje, voor de rest wel prachtige beelden. Mijn grootste probleem was dat de twee delen te los verbonden waren met elkaar, qua verhaalstructuur kon de film dus beter uitgewerkt worden (vond ook dat de film het een beetje te lang rekte voor wat het was)

Owja mss ook nog leuk om te weten:

- Tarkovsky tribute met dat schilderij van Breughel? (ook in Solyaris)

- de beelden van de openingsscène komen grotendeels overeen met de schilderijen in de boeken die ze openzet in dat bureau

Iemand nog dingen opgemerkt?

Ah nog een vraagje, weten de mensen (of Justine alleen) wat er gaat gebeuren binnen een paar dagen tijdens het huwelijk? Dit was me niet echt helemaal duidelijk (of mss open voor interpretatie)

Dat van die schilderijen had ik ook opgemerkt.

Er was ook iets met die brug, dat paard wou er nooit over en dat golfwagentje viel er ook op stil. Geen idee wat hij ermee wilt zeggen maar enfin.

Ik denk dat Justine de enige was die het zeker wist(op haar eigen bovennatuurlijke(?) manier) maar dat anderen wel wisten dat de kans bestond, die man van Claire leek me toch erg bewust van de mogelijkheid dat het mis kon gaan. Erg veel info wordt er echter niet over gegeven tho, dus dunno..

1 vraagje: Deprimerend zoals Antichrist ?

staat op mijn te zien lijst,ben echt nieuwsgierig.

heel knappe film maar net zoals sommige vond ik de "handheld" camera soms toch ook storend en in het begin van deel 2 had ik eerst niet door dat dit volgde op deel 1 , dacht eerst dat dit los stond van elkaar .

zaten wel zeer mooie beelden tussen en zeker in combinatie met de klassieke muziek was het echt wel genieten .

1ntje die ik later nog eens wil terug zien op BR .

En ook ik stoorde me enorm aan dat shaky cam gedoe. Ik versta het gewoon niet, het voegt op geen énkele manier iets toe aan een film. Zeker niet aan een film als deze, want het leidt af van de sfeer die Von Trier wil neerzetten.

Verder heb ik het zelden zo moeilijk gevonden om een opinie te vormen over een film. Ik vond hem enorm deprimerend, en gaf mij achteraf, bij het verlaten van de cinema, een nogal bevreemdend gevoel. Ik denk dat dit kwam door het feit dat Von Trier er volgens mij toch in geslaagd is om mij met zeer veel inlevingsvermogen op te schepen.
't is geen film die ik snel opnieuw zal bekijken, maar dat heb ik wel vaker met zijn films (Dogville vond ik zelfs een marteling bij tweede kijkbeurt).

Ik snapte Justine's gedrag eerst ook niet goed, maar volgens mij worden er later in de film toch duidelijke hints gegeven die als verklaring kunnen dienen. Ik denk dat ze zo depressief was en het hele huwelijkgedoe niet meer zag zitten omdat ze inderdaad als enige "wist" wat er te wachten stond, en dus geen leven wou opbouwen met iemand die ze doodgraag zag omdat het binnen korte tijd toch allemaal zou beëindigd worden.
Het is pas in het tweede deel dat ze zegt dat ze dingen aanvoelt, of gewoon weet. Dus in zekere zin geeft deel 2 toch meer inzicht in deel 1.
Anyway... zelden geziene sfeer die Von Trier neerzet, cinematografisch met momenten prachtig. Maar jammer genoeg kleine tekortkomingen die makkelijk vermeden hadden kunnen worden.

6.5/10