‘Eén ding is zeker: dit is de beste campagne voor het noodnummer 112’, schreef de recensent van Het Nieuwsblad dinsdag na de eerste uitzending van het VTM-programma Echte verhalen: SOS 112. ‘Ze maken het beroep te schande. Wij doen onze job met passie, zij maken hem belachelijk. Wij zijn geen clowns’, zeiden hulpverleners na diezelfde uitzending dan weer op Facebook.
U begrijpt dus dat we enigszins nieuwsgierig waren om eens te kijken wat er nu van aan is. SOS 112 is de opvolger van Echte verhalen: De buurtpolitie, het scripted-realityprogramma waarin de lotgevallen van een politiekorps worden gevolgd. De reeks wordt gemaakt voor een habbekrats, maar is populair bij kinderen en andere mensen met een jonge geest. Er zijn ondertussen zelfs al twee films van verschenen en een stripreeks. Rinkel rinkel kassa kassa. En omdat het geluid van een rinkelende kassa verslavend is, komt het productiehuis van De buurtpolitie nu met SOS 112. Daarin worden ambulanciers en dokters en verpleegsters van een spoeddienst gevolgd. Een wel heel bijzondere spoeddienst zelfs, want je kan er binnenkomen zonder dat er ook maar iemand in de wachtzaal zit of er in een van de boxen een andere patiënt ligt te wachten op een behandeling. Dat bespaart vast op figuranten. En dus staat de spoeddokter er gewoon te keuvelen met de verpleegster aan het onthaal, terwijl ze samen hun water pimpen met schijfjes limoen.
De patiënte die zich aanbood was een vrouw met een baby die niet wou drinken. Hij bleek kerngezond maar toen de moeder vertelde dat hij wel van haar rechterborst wou drinken en niet van haar linker, ging er een alarmbel af. Een paar onderzoeken later bleek ze borstkanker te hebben, maar uiteindelijk liep alles goed af – konden we na afloop lezen in een boodschap die op het scherm verscheen.
In de andere verhaallijn rukte de 112 uit voor een vrouw die ademhalingsproblemen kreeg nadat ze haar wc had gepoetst. Maar de ziekenwagen werd gevolgd door dieven die wilden inbreken in huizen waar die net een patiënt had opgepikt. Dat had de ambulancier gelukkig in de mot en de politie kon ze op heterdaad betrappen. ‘Zijde gij nie beschaamd, zomaar arme onschuldige mensen beroven’, riep de als bij wonder van haar ademhalingsproblemen genezen vrouw hen toe. ‘En ik had just mijne gang gekuist’.
Er wordt in SOS 112 geacteerd zoals in een reclamespot voor een schoonmaakproduct en de dialogen zijn zo houterig als de kruin van een boom. Maar één ding is zeker: het is inderdaad een goede campagne voor het noodnummer 112. Toch als je er in slaagt om tijdens het kijken te bellen voor je in coma valt.
