Voor mij is het echt gewoon perfect. Ja, op één hoofdstuk na: Dat eiland had er niet in gehoeven. En het was ook gewoon kwestie van zo snel mogelijk eraf raken, en bidden dat het niet zo zou blijven. Maar dat is echt de enige smet, wat mij betreft. De reden waarom het erin zit, snap ik ook wel. Het is de tijd van de Last Cowboy, een heel specifieke tijd in de ontwikkeling van de Verenigde Staten, en heeft voor diepgewortelde gevoelens gezorgd in de Amerikaanse cultuur. Die laatste outlaws, desperado's, zijn naar wildere oorden getrokken, zoals Sadie ook zei dat ze ging doen. Z-Am, Tahiti en de eilanden zoals Guam. Dus het is logisch dat ze dat een beetje laten zien. De schilder die je ontmoet gaat ook daarheen.
Maar de epilogue vond ik net heel fijn. Het begint wat sloom, maar dat is net de bedoeling. Alles past in het verhaal EN in de tijd. Je kunt niet "on a whim" van hot naar her reizen, dat kost inspanning. Die verovering van het wilde VS hoort lastig te zijn. En het genre (epische western) dicteert ook een trage opbouw met een held die zich opoffert, met de "rust" van te weten wanneer je tijd komt. Als man (Arthur) en als "soort" (desperado). Dat vond ik net geweldig. Ik heb geen seconde gedacht aan opgeven, in tegendeel. Ik heb nog doorgespeeld tot ik echt niks meer vond. Het jagen, het craften, het bijeenzoeken... Alles vond ik de max
