Orphan
Legacy Member
Beste
Ik ben 21 jaar en in tegenstelling tot velen van mijn leeftijdsgenoten heb ik nog steeds geen rijbewijs. Wat begon met het gemakkelijk behalen van mijn theoretisch rijbewijs in het middelbaar is nu één van mijn grootste angsten geworden: rijden met de auto. In het begin van mijn leerperiode was er helemaal geen druk en lag de focus op afstuderen op school. Vandaag is dat theoretisch rijbewijs van toen al een tijdje vervallen en rij ik ondertussen rond met een voorlopig rijbewijs van 18 maanden en een nieuw gemakkelijk behaald theoretisch rijbewijs.
Met de rijschool heb ik er al heel wat lesjes opzitten, de ene al wat meer succesvol dan de andere. In het begin lukte het amper om thuis te oefenen doordat mijn vader zijn auto veel groter en moderner is en hij bovendien geen pedalen heeft om mij uit een gevaarlijke situatie te redden. Het heeft lang geduurd maar ondertussen rij ik ook met mijn vader zijn wagen op de openbare weg. Maar om de één of andere reden heb ik een enorme rijangst. Volgens mijn vader is het gewoon een kwestie van zelfvertrouwen maar ik heb echt het gevoel dat er meer aan de hand is. Vroeger kon ik bijvoorbeeld echt genieten van een autorit als passagier, nu begin ik al te roepen als het nog maar lijkt alsof we te dicht tegen iets aan komen. Door mijn angst kan ik soms niet echt helder denken als ik zelf chauffeur ben en dan schat ik situaties fout in. Gelukkig ben ik hier nog nooit door in de problemen gekomen.
Ik heb het gevoel dat mijn leerproces erg traag verloopt door die angst. Ik vind mijn rijtechniek allesbehalve soepel en als ik dan een overload aan angst ervaar kan het zijn dat ik domme dingen doe zoals verkeerd schakelen of stilvallen. Het maakt niet uit hoeveel peptalks, powerposes en zelfhulpboeken er aan mijn autorit voorafgaan, de angst wil nooit volledig weggaan.
Natuurlijk is het niet nodig om volledig negatief te doen, ik heb al een lange weg afgelegd. Ik rij nu bijna elke dag met de auto en zolang ik op een vrij rustige weg ben, vind ik het best nog wel aangenaam. In sommige situaties (zoals stilvallen) kan ik vandaag al erg rustig reageren maar andere situaties daarentegen geven me zweethanden, hoofdpijn en trillende benen. Ik ben namelijk bang om op snelwegen te rijden en raar maar waar, ik durf echt niet naar 5e te schakelen ondanks het feit dat de snelweg altijd rechtdoor is en ik perfect weet waar de 5e versnelling zich bevindt. Ik ben gewoon zo angstig dat zelfs als ik dit nog maar typ, ik al een erg opgefokt gevoel krijg (nee echt, ik zit de hele tijd te knarsetanden).
Ik heb pas weer een paar lessen met de rijschool geregeld zodat ik mijn techniek kan versoepelen en perfectioneren en hopelijk kunnen zij me ook van die angst afhelpen. Zolang ik niet zonder stress kan rijden is het zinloos om een examen proberen af te leggen want dan krijg je nog eens extra stress. Begin volgend jaar vervalt mijn voorlopig rijbewijs dus het moet nu echt gaan gebeuren. Het frustrerende is dat iedereen die me al heeft zien rijden er goede hoop op heeft en zegt dat ik eigenlijk best goed kan rijden maar dat ik gewoon in mijn eigen weg sta.
Maar hoe kom ik dan voor eens en voor altijd van die angst af? Dagelijks oefenen helpt wel maar als het dan eens slecht gaat dan lijkt het weer alsof ik met mijn angst en skills een enorme stap achteruit heb gezet…
Is er misschien iemand die me over die angst even serieus een goed advies over kan geven? Ik zou je eeuwig dankbaar zijn…
Ik ben 21 jaar en in tegenstelling tot velen van mijn leeftijdsgenoten heb ik nog steeds geen rijbewijs. Wat begon met het gemakkelijk behalen van mijn theoretisch rijbewijs in het middelbaar is nu één van mijn grootste angsten geworden: rijden met de auto. In het begin van mijn leerperiode was er helemaal geen druk en lag de focus op afstuderen op school. Vandaag is dat theoretisch rijbewijs van toen al een tijdje vervallen en rij ik ondertussen rond met een voorlopig rijbewijs van 18 maanden en een nieuw gemakkelijk behaald theoretisch rijbewijs.
Met de rijschool heb ik er al heel wat lesjes opzitten, de ene al wat meer succesvol dan de andere. In het begin lukte het amper om thuis te oefenen doordat mijn vader zijn auto veel groter en moderner is en hij bovendien geen pedalen heeft om mij uit een gevaarlijke situatie te redden. Het heeft lang geduurd maar ondertussen rij ik ook met mijn vader zijn wagen op de openbare weg. Maar om de één of andere reden heb ik een enorme rijangst. Volgens mijn vader is het gewoon een kwestie van zelfvertrouwen maar ik heb echt het gevoel dat er meer aan de hand is. Vroeger kon ik bijvoorbeeld echt genieten van een autorit als passagier, nu begin ik al te roepen als het nog maar lijkt alsof we te dicht tegen iets aan komen. Door mijn angst kan ik soms niet echt helder denken als ik zelf chauffeur ben en dan schat ik situaties fout in. Gelukkig ben ik hier nog nooit door in de problemen gekomen.
Ik heb het gevoel dat mijn leerproces erg traag verloopt door die angst. Ik vind mijn rijtechniek allesbehalve soepel en als ik dan een overload aan angst ervaar kan het zijn dat ik domme dingen doe zoals verkeerd schakelen of stilvallen. Het maakt niet uit hoeveel peptalks, powerposes en zelfhulpboeken er aan mijn autorit voorafgaan, de angst wil nooit volledig weggaan.
Natuurlijk is het niet nodig om volledig negatief te doen, ik heb al een lange weg afgelegd. Ik rij nu bijna elke dag met de auto en zolang ik op een vrij rustige weg ben, vind ik het best nog wel aangenaam. In sommige situaties (zoals stilvallen) kan ik vandaag al erg rustig reageren maar andere situaties daarentegen geven me zweethanden, hoofdpijn en trillende benen. Ik ben namelijk bang om op snelwegen te rijden en raar maar waar, ik durf echt niet naar 5e te schakelen ondanks het feit dat de snelweg altijd rechtdoor is en ik perfect weet waar de 5e versnelling zich bevindt. Ik ben gewoon zo angstig dat zelfs als ik dit nog maar typ, ik al een erg opgefokt gevoel krijg (nee echt, ik zit de hele tijd te knarsetanden).
Ik heb pas weer een paar lessen met de rijschool geregeld zodat ik mijn techniek kan versoepelen en perfectioneren en hopelijk kunnen zij me ook van die angst afhelpen. Zolang ik niet zonder stress kan rijden is het zinloos om een examen proberen af te leggen want dan krijg je nog eens extra stress. Begin volgend jaar vervalt mijn voorlopig rijbewijs dus het moet nu echt gaan gebeuren. Het frustrerende is dat iedereen die me al heeft zien rijden er goede hoop op heeft en zegt dat ik eigenlijk best goed kan rijden maar dat ik gewoon in mijn eigen weg sta.
Maar hoe kom ik dan voor eens en voor altijd van die angst af? Dagelijks oefenen helpt wel maar als het dan eens slecht gaat dan lijkt het weer alsof ik met mijn angst en skills een enorme stap achteruit heb gezet…
Is er misschien iemand die me over die angst even serieus een goed advies over kan geven? Ik zou je eeuwig dankbaar zijn…
, maar bijvoorbeeld een klein stukje ringweg (die niet zo druk is natuurlijk) nemen lijkt mij wel een goede "oefening".