Anoniem15
Legacy Member
'Het is wachten op de eerste dode'
Met Stefan Everts naar de wegrottende Kiezelgroeve, het circuit waar de tienvoudige wereldkampioen leerde crossen
Ja, België heeft nog motorcrosstalent. Maar te weinig ruimte om het op te leiden tot (wereld)kampioen. Stefan Everts, tienvoudig wereldkampioen: 'Als er niets verandert, is onze sport ten dode opgeschreven.' Een terugkeer naar de Kiezelgroeve, ooit de plek waar hij het vak leerde, vandaag aan het wegrotten.
Een gesloten slagboom. Verroest traliewerk, met een stevig slot. Prikkeldraad. En, alsof het nog niet duidelijk genoeg is, een plakkaat met opschrift: verboden toegang. Op de poort wapperen drie zwarte vlaggen. De Kiezelgroeve, ooit een permanent motorcross-circuit in Neeroeteren, is potdicht en verboden terrein. Althans, voor mannen op moto's. De bekendste ereburger van Neeroeteren, Stefan Everts, lapt even alles aan zijn laars en baant zich een weg door de prikkeldraad. 'Mijn hart bloedt als ik dit zo zie liggen. Alles ligt hier te verrotten. Zo triestig.'
De verf bladdert van de buitenkant van de kantine. Everts tuurt door de ramen. 'Kijk, daar hangen de posters van alle wedstrijden die hier ooit plaatsvonden. Hier heb ik enorm veel zweet gelaten, heel wat moto's versleten en veel stenen gevreten. Hier ben ik opgegroeid, zo kun je het stellen.'
Uitgerekend de laatste keer dat de Kiezelgroeve de deuren opende, was voor Everts' afscheidsfeest van de profsport, in 2006, en voor een van zijn liefdadigheidswedstrijden voor kinderen, in 2007. Eenmalige evenementen waren dat, terwijl er enkele jaren geleden naar hartenlust motorcrossers konden trainen. Voorlopig zit het dossier muurvast. Everts en co hebben er schoon genoeg van. Gisteren betoogden ze en masse in Brussel (zie hiernaast). Het symbooldossier: de Kiezelgroeve, en bij uitbreiding: het gebrek aan 'speelruimte' voor motorcrossend België. 'De laatste tien, vijftien jaar zijn de permanente circuits als sneeuw voor de zon weggesmolten. Er blijven bitter weinig trainingsmogelijkheden over.'
Terwijl Everts verdorie niets lievers wil dan dat er reglementair kan worden gecrost, op een veilige manier. Dat is nu verre van het geval, zegt hij. Everts neemt het woord 'dramatisch' in de mond. 'Er zijn te weinig omlopen en veel crossers. Gevolg: de circuits zitten zo overvol, dat het niet meer veilig is. Soms rijden alle categorieën samen: amateurs, hobbyrijders, profs. Op allerlei machines: quads (moto op vier wielen), moto's, sidecars (met een bijzit)... En alle leeftijden door elkaar. Dat is onverantwoord.'
Is het dan toegelaten om alles wat op een motor zit, samen te laten crossen? Everts: 'In theorie niet. In Genk bijvoorbeeld zijn er aparte trainingstijden voor quads. En maar goed ook. Ze trekken niet alleen andere sporen dan een crossmotor, maar als ze tegen een solomotor rijden, heeft dat zware gevolgen. In de praktijk rijden alle categorieën soms toch samen, omdat er dus zo weinig gelegenheid tot trainen is. Geregeld gebeuren er ongelukken, omdat alles overvol zit. In Hélécine raakte vorig jaar een jongen verlamd, na een ongeluk met een stilstaande quad. Het is wachten op de eerste dode.'
Motorcross, dat is die sport waarin de Belgen decennialang wereldtitels en Grote Prijzen verzamelden. 'Generaties lang hebben de Belgen hun stempel gedrukt op de motorcross. België heeft het grootste aantal individuele wereldtitels. Het zou zonde zijn om die erfenis naar de knoppen te helpen. De West-Vlaming Steve Ramon bijvoorbeeld, de laatste Belgische wereldkampioen, moet uitwijken naar Frankrijk om te trainen.'
Is het in andere landen dan zoveel beter? Everts: 'Kijk alleen al naar Nederland. Je zou zeggen: Nederland is het land van de reglementjes, en dat klopt voor een deel ook. Maar ze slagen er wel in om een heel netwerk van circuits in het leven te roepen. Weliswaar met beperkte uren en onder strikte voorwaarden. Het is niet zo dat je elke dag van 's ochtends tot 's avonds kunt crossen, of dat je mag crossen tijdens het broedseizoen van de vogels. Dat is ook het probleem niet. Zolang er maar genoeg terreinen zijn, zodat je je elke dag uit de slag kunt trekken. Dat is het geval voor Nederland, ze hebben bijvoorbeeld aparte circuits voor kinderen. Waarom kan dat niet in België?'
Inmiddels is Everts tot op het hoogste punt van de Kiezelgroeve geklauterd, en kijkt op het vervallen parcours neer: onkruid groeit op de steenbodem, een EHBO-post valt net niet uit elkaar, een kraan ligt te roesten. Achter de bomenrijen, die de Kiezelgroeve omzomen, zijn de eerste huizen zichtbaar. Of Everts erin kan komen dat sommige mensen niet graag lawaaioverlast in hun achtertuin hebben?
'Het gaat om enkelingen. Vooral om één gast, die in de politiek zit en met dit dossier wil scoren. De argumenten snijden soms echt geen hout: opwaaiend stof, of stenen die in de barbecue zouden vliegen. Kom, doe eens normaal, dat kan niet. Als je toevallig iemand hebt die de cross niet moet, heb je het zitten.'
Hoeveel tegenstanders er echt zijn, wil hij graag laten zien. Hij speelt gids in de wijk die aan het (ex-)motorcross-terrein paalt. 'Kijk, zie je al die zwarte vlaggen? Spontaan hebben veel buurtbewoners gereageerd tegen de sluiting. Er is een petitie rondgegaan tegen de sluiting, met duizenden handtekeningen. Er zijn genoeg uitwegen om alle partijen tevreden te stellen. Alles is bespreekbaar. Leven en laten leven, dat gaat blijkbaar niet meer in deze maatschappij. Iedereen is zo egoïstisch geworden. Daar heb ik het moeilijk mee.'
Langs de Neeroeterse bossen en velden - Everts: 'Zeker tien circuits lagen hier de voorbije jaren. Allemaal verdwenen' - gaat het naar het centrum, waar het standbeeld van Everts staat. 'Nu zijn de zwarte doeken weg. Maar niet zo lang geleden hadden bewoners het beeld omzwachteld, uit protest tegen de sluiting van de Kiezelgroeve.'
Everts dreigde er een tijd geleden mee om zijn ereburgerschap terug te geven aan Maaseik (Neeroeteren behoort tot Maaseik), dat hem zo passend had gehuldigd bij zijn afscheid, drie jaar geleden. 'Ik heb van de burgemeester niets gehoord. Ik heb wel gelezen dat hij mijn dreigement een slag in het gezicht vond van alle Maaseikenaars. Ik weet wel dat de gemeente niet veel kan doen - het is een zaak van Vlaanderen en de provincie. Maar ik vind wel dat de gemeente ons op z'n minst kan steunen en zich achter ons project scharen. En dat doet ze niet. Dat vind ik erg jammer. Want ze waren er wel altijd bij toen er iets te vieren viel. Terwijl de sport ten dode is opgeschreven als er niets verandert.'
Van de circuitperikelen heeft Everts zoon, de vijfjarige Liam, voorlopig nog geen last. 'Zolang hij zich nog kan behelpen, rijdt hij in onze tuin, met een motor die geen lawaai maakt. We zullen wel zien wat ervan komt. Ik wil hem zeker niet pushen om in mij voetsporen te treden. Al heeft hij wel kenmerken van zijn vader.' Everts lacht. 'Hij doet niets liever dan zich vuilmaken en door het slijk rijden. Dan kijkt hij achterom en ziet hoe de slijk wegspat. Net zoals ik vroeger. Dat ik mij wil inzetten voor het voortbestaan van de cross, doe ik ook voor hem, voor de jeugd. Ik heb veel van de cross gekregen, nu kan ik iets terugdoen.'
---
Eigenlijk is dit toch weer typerend voor België...
Hier mag en kan gewoon steeds minder en minder, echt triestig.
Met Stefan Everts naar de wegrottende Kiezelgroeve, het circuit waar de tienvoudige wereldkampioen leerde crossen
Ja, België heeft nog motorcrosstalent. Maar te weinig ruimte om het op te leiden tot (wereld)kampioen. Stefan Everts, tienvoudig wereldkampioen: 'Als er niets verandert, is onze sport ten dode opgeschreven.' Een terugkeer naar de Kiezelgroeve, ooit de plek waar hij het vak leerde, vandaag aan het wegrotten.
Een gesloten slagboom. Verroest traliewerk, met een stevig slot. Prikkeldraad. En, alsof het nog niet duidelijk genoeg is, een plakkaat met opschrift: verboden toegang. Op de poort wapperen drie zwarte vlaggen. De Kiezelgroeve, ooit een permanent motorcross-circuit in Neeroeteren, is potdicht en verboden terrein. Althans, voor mannen op moto's. De bekendste ereburger van Neeroeteren, Stefan Everts, lapt even alles aan zijn laars en baant zich een weg door de prikkeldraad. 'Mijn hart bloedt als ik dit zo zie liggen. Alles ligt hier te verrotten. Zo triestig.'
De verf bladdert van de buitenkant van de kantine. Everts tuurt door de ramen. 'Kijk, daar hangen de posters van alle wedstrijden die hier ooit plaatsvonden. Hier heb ik enorm veel zweet gelaten, heel wat moto's versleten en veel stenen gevreten. Hier ben ik opgegroeid, zo kun je het stellen.'
Uitgerekend de laatste keer dat de Kiezelgroeve de deuren opende, was voor Everts' afscheidsfeest van de profsport, in 2006, en voor een van zijn liefdadigheidswedstrijden voor kinderen, in 2007. Eenmalige evenementen waren dat, terwijl er enkele jaren geleden naar hartenlust motorcrossers konden trainen. Voorlopig zit het dossier muurvast. Everts en co hebben er schoon genoeg van. Gisteren betoogden ze en masse in Brussel (zie hiernaast). Het symbooldossier: de Kiezelgroeve, en bij uitbreiding: het gebrek aan 'speelruimte' voor motorcrossend België. 'De laatste tien, vijftien jaar zijn de permanente circuits als sneeuw voor de zon weggesmolten. Er blijven bitter weinig trainingsmogelijkheden over.'
Terwijl Everts verdorie niets lievers wil dan dat er reglementair kan worden gecrost, op een veilige manier. Dat is nu verre van het geval, zegt hij. Everts neemt het woord 'dramatisch' in de mond. 'Er zijn te weinig omlopen en veel crossers. Gevolg: de circuits zitten zo overvol, dat het niet meer veilig is. Soms rijden alle categorieën samen: amateurs, hobbyrijders, profs. Op allerlei machines: quads (moto op vier wielen), moto's, sidecars (met een bijzit)... En alle leeftijden door elkaar. Dat is onverantwoord.'
Is het dan toegelaten om alles wat op een motor zit, samen te laten crossen? Everts: 'In theorie niet. In Genk bijvoorbeeld zijn er aparte trainingstijden voor quads. En maar goed ook. Ze trekken niet alleen andere sporen dan een crossmotor, maar als ze tegen een solomotor rijden, heeft dat zware gevolgen. In de praktijk rijden alle categorieën soms toch samen, omdat er dus zo weinig gelegenheid tot trainen is. Geregeld gebeuren er ongelukken, omdat alles overvol zit. In Hélécine raakte vorig jaar een jongen verlamd, na een ongeluk met een stilstaande quad. Het is wachten op de eerste dode.'
Motorcross, dat is die sport waarin de Belgen decennialang wereldtitels en Grote Prijzen verzamelden. 'Generaties lang hebben de Belgen hun stempel gedrukt op de motorcross. België heeft het grootste aantal individuele wereldtitels. Het zou zonde zijn om die erfenis naar de knoppen te helpen. De West-Vlaming Steve Ramon bijvoorbeeld, de laatste Belgische wereldkampioen, moet uitwijken naar Frankrijk om te trainen.'
Is het in andere landen dan zoveel beter? Everts: 'Kijk alleen al naar Nederland. Je zou zeggen: Nederland is het land van de reglementjes, en dat klopt voor een deel ook. Maar ze slagen er wel in om een heel netwerk van circuits in het leven te roepen. Weliswaar met beperkte uren en onder strikte voorwaarden. Het is niet zo dat je elke dag van 's ochtends tot 's avonds kunt crossen, of dat je mag crossen tijdens het broedseizoen van de vogels. Dat is ook het probleem niet. Zolang er maar genoeg terreinen zijn, zodat je je elke dag uit de slag kunt trekken. Dat is het geval voor Nederland, ze hebben bijvoorbeeld aparte circuits voor kinderen. Waarom kan dat niet in België?'
Inmiddels is Everts tot op het hoogste punt van de Kiezelgroeve geklauterd, en kijkt op het vervallen parcours neer: onkruid groeit op de steenbodem, een EHBO-post valt net niet uit elkaar, een kraan ligt te roesten. Achter de bomenrijen, die de Kiezelgroeve omzomen, zijn de eerste huizen zichtbaar. Of Everts erin kan komen dat sommige mensen niet graag lawaaioverlast in hun achtertuin hebben?
'Het gaat om enkelingen. Vooral om één gast, die in de politiek zit en met dit dossier wil scoren. De argumenten snijden soms echt geen hout: opwaaiend stof, of stenen die in de barbecue zouden vliegen. Kom, doe eens normaal, dat kan niet. Als je toevallig iemand hebt die de cross niet moet, heb je het zitten.'
Hoeveel tegenstanders er echt zijn, wil hij graag laten zien. Hij speelt gids in de wijk die aan het (ex-)motorcross-terrein paalt. 'Kijk, zie je al die zwarte vlaggen? Spontaan hebben veel buurtbewoners gereageerd tegen de sluiting. Er is een petitie rondgegaan tegen de sluiting, met duizenden handtekeningen. Er zijn genoeg uitwegen om alle partijen tevreden te stellen. Alles is bespreekbaar. Leven en laten leven, dat gaat blijkbaar niet meer in deze maatschappij. Iedereen is zo egoïstisch geworden. Daar heb ik het moeilijk mee.'
Langs de Neeroeterse bossen en velden - Everts: 'Zeker tien circuits lagen hier de voorbije jaren. Allemaal verdwenen' - gaat het naar het centrum, waar het standbeeld van Everts staat. 'Nu zijn de zwarte doeken weg. Maar niet zo lang geleden hadden bewoners het beeld omzwachteld, uit protest tegen de sluiting van de Kiezelgroeve.'
Everts dreigde er een tijd geleden mee om zijn ereburgerschap terug te geven aan Maaseik (Neeroeteren behoort tot Maaseik), dat hem zo passend had gehuldigd bij zijn afscheid, drie jaar geleden. 'Ik heb van de burgemeester niets gehoord. Ik heb wel gelezen dat hij mijn dreigement een slag in het gezicht vond van alle Maaseikenaars. Ik weet wel dat de gemeente niet veel kan doen - het is een zaak van Vlaanderen en de provincie. Maar ik vind wel dat de gemeente ons op z'n minst kan steunen en zich achter ons project scharen. En dat doet ze niet. Dat vind ik erg jammer. Want ze waren er wel altijd bij toen er iets te vieren viel. Terwijl de sport ten dode is opgeschreven als er niets verandert.'
Van de circuitperikelen heeft Everts zoon, de vijfjarige Liam, voorlopig nog geen last. 'Zolang hij zich nog kan behelpen, rijdt hij in onze tuin, met een motor die geen lawaai maakt. We zullen wel zien wat ervan komt. Ik wil hem zeker niet pushen om in mij voetsporen te treden. Al heeft hij wel kenmerken van zijn vader.' Everts lacht. 'Hij doet niets liever dan zich vuilmaken en door het slijk rijden. Dan kijkt hij achterom en ziet hoe de slijk wegspat. Net zoals ik vroeger. Dat ik mij wil inzetten voor het voortbestaan van de cross, doe ik ook voor hem, voor de jeugd. Ik heb veel van de cross gekregen, nu kan ik iets terugdoen.'
---
Eigenlijk is dit toch weer typerend voor België...
Hier mag en kan gewoon steeds minder en minder, echt triestig.
