Archief - Muziekbeleving

Gegroet mede 9livers

Ik ben zelf een fervent muziekliefhebber, maar laat me eigenlijk weinig zien op dit subforum. Het enige noemenswaardige wapenfeit was maanden geleden waar ik een thread opende i.v.m. muzieksmaak die wel in de... ja hoor; smaak leek te vallen (aan het aantal reacties af te leiden).

Nu het onderwerp van deze thread: muziekbeleving.
Ik vraag me af hoe anderen namelijk hun muziek be-le-ven. Onderweg of zittend in je luie zetel bij een boek of tas thee? Wat zoek je in muziek? Op welke momenten mag muziek absoluut niet ontbreken? Heeft muziek een speciale plaats in je leven? Maakt muziek iets in je los?

Kortom: welke (brede) invulling heeft muziek in jouw leven? Filosofeer er maar op los!

Over het eigen antwoord op deze vraag zal ik zelf nog een nachtje 'filosoferen'.

Groeten

Soals

Persoonlijke zie ik mezelf als een meerwaardezoeker inzake muziek. De muziek waarvan ik echt hou geeft bij mij een 'extra' gevoel. Dit is moeilijk te omschrijven aangezien het echt iets is dat binnen in mij leeft. Ik luister dan ook muziek vooral op mijn eentje, onderweg, thuis, ... Kortom, ik ben eigenlijk haast constant bezig met het luisteren naar muziek.

Muziek heeft me al door een aantal zware periodes geholpen in het leven. Vroeger, in mijn vroege emo- puberjaren kon ik me echt optrekken aan punkrockartiesten als Good Charlotte e.d. Later begon ik ook te luisteren naar Paramore (dat nog altijd een soort guilty pleasure is ). In het begin van mijn hogere studies had ik het bijzonder moeilijk - Alleen op kot in Gent, weinig vrienden die effectief daar studeerden (de meesten gingen naar Antwerpen of Brussel). Ik voelde me dus redelijk eenzaam op die momenten. Daarnaast maakte mijn eerste grote liefde het ook gedaan op dat moment onder dubieuze omstandigheden. Het is op dat moment dat ik 2 artiesten heb ontdekt waar ik enorm veel aan heb gehad: Brian Eno en Mogwai. Op heden gaat het al terug veel beter: ik heb ondertussen mijn studies afgerond en er een zeer hechte vriendschap aan overgehouden met een grote groep mensen. Daarnaast heb ik nu al lang een zeer gezonde relatie met de nieuwe grote liefde in mijn leven. Toch blijven Mogwai en Brian Eno de sfeer opwekken die ik had op dat moment en kan iuk er melancholisch naar terugkijken. Ik herinner me nog één bewuste avond, een week nadat mijn vriendin het had gedaan gemaakt. Ik zat alleen op mijn kot naar dit te luisteren. Daarnaast had ik ook de geneugtes van Blue Curacao ontdekt. De enige verlichting op dat moment was een constant van kleur veranderende ledstrip. Op dat moment ging er echt een openbaring door mijn lijf, en vanaf dan ben ik eigenlijk als een ander mens door het leven beginnen gaan. Het was als het ware een afwerping van mijn 'jongere ik', om die persoon te vervangen door een 'nieuwere ik'.

Wat muziek toch allemaal niet kan teweegbrengen in een persoon .

Ik herinner me vooral de '10 minuten pauze' die ik inlaste na 1-2 uur studeren tijdens m'n universitaire jaren Steeds dezelfde CD, maar wat een steengoede tekst en muziek om je op te peppen. Ik werd het nooit beu en het heeft me wel wat geholpen om door de examens te komen, een aanrader voor de fans

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/6d/Iced_Earth_-_Days_of_Purgatory.jpg

Soms heb je albums die je bij de eerste luisterbeurt niks vind maar er zit toch iets in de muziek dat ervoor zorgt dat je toch nog eens wilt luisteren en langzaam aan wordt je er verliefd op.

Ik wil nog eens zo'n album ontdekken dat ik moet leren appreciëren. Maar das niet zo makkelijk.
Dat zijn albums waar je niet zo heel vaak naar luistert maar als je er dan naar luistert dan geeft dat zo'n sterk gevoel en dan ben je superblij dat je het toch hebt leren appreciëren.

Dat zijn de beste albums.

Bij mij is dat bv. Zen Arcade, Lonesome Crowded West, Unknown Pleasures, I Can Hear the Heart Beating as One, Spiderland..

Ik had dat vroeger met Radiohead. Vond daar in eerste instantie niet veel aan, nu luister ik daar echt heel graag naar.