zappy
Legacy Member
Hallo iedereen,
Als groot Zweden-fanaat heb ik altijd graag naar Zweedse liederen geluisterd en dan is een programma als Spotify uiteraard heel handig: via de toplijsten kan ik altijd wel nieuwe Zweedse muziek ontdekken die ook op dat moment 'leeft' onder de Zweden zelf. Toen ik gisteren ging kijken naar die toplijst, viel mij iets op: zowel in de lijst van meest gespeelde nummers als meest beluisterde albums stond een Zweeds(talig)e groep/zanger(es) in de top drie. Als je kijkt naar dezelfde lijst van Nederland en België, dan moet je al even zoeken eer je iets Nederlandstalig vindt. En dat zette mij zo even aan 't denken...
Het Zweeds heeft een taalgebied dat geografisch gezien veel groter is dan het Nederlandse, maar qua sprekers is de taal veel kleiner dan het Nederlands: 9 miljoen sprekers versus onze 22 miljoen (we beseffen vaak niet dat het Nederlands de op twee na grootste Germaanse taal is); het is zelfs zo dat het Nederlands meer sprekers heeft dan alle Scandinavische talen bij elkaar. Desondanks heb ik het gevoel dat de Zweden op een heel andere manier omgaan met muziek in hun taal. Via Spotify en voordien heb ik veel Zweedstalige muziek gevonden die de Zweden zelf ook echt goed vinden, waarvoor gewoon geen Nederlandstalig equivalent te vinden is. Ik heb het hier over eigenzinnige, oprechte muziek, maar ook over zoiets simpels als bijvoorbeeld een dance-hit à la Lady GaGa (zonder de overdreven aankleding). Zweedse muziek lijkt mij zich over het hele spectrum aan genres te spreiden en de mensen lijken deze muziek ook werkelijk even goed te vinden als internationale muziek, die bij ons ook hoog aangeschreven staat.
Nederlandse muziek lijkt voor mij 'vastgehokt' te zijn in bepaalde genres (hoewel ik ook meteen moet toegeven dat ik niet bepaald mee ben met tegenwoordige muziek). Er zijn uiteraard veel schlagers in het Nederlands, waar ik doorgaans een net zo grote hekel aan heb als de gemiddelde 21-jarige (hoewel ik wél respect heb voor de zangers en zangeressen, omdat ze in het Nederlands durven zingen), en rap in het Nederlands is ook goed vertegenwoordigd met De jeugd van tegenwoordig en opkomende groepen/rappers als Gers, en dat is muziek die door velen ook oprecht als goed beschouwd wordt. Alleen, wat is er daarbuiten? Groepen als Doe Maar behoren tot het verleden, wie zegt Clouseau goed te vinden wordt scheef bekeken, kleinkunst is niet meteen muziek die je op fuiven hoort en je hebt wel dialectgroepen die een tijdje geleden in opkomst waren, maar dat vind ik meer muziek voor de categorie 'kijk eens wij zijn tegen de Hollanders' (wat ik totaal belachelijk vind en wat een heel andere discussie is). Nu kan iedereen hier natuurlijk afkomen met 'ik vind die echt nog wel goed hoor' enzo, maar zie het zo: hoeveel playlists, met muziek die je nooit beu denkt te worden, heb jij waarin laten we zeggen 10% Nederlandstalig is? Is er Nederlandstalige muziek die jij op een cd'tje zou branden voor in de auto, die je zou opzetten en ook gewoon laten opstaan wanneer er iemand meerijdt die je probeert te overtuigen van je goede smaak (ik weet dat dat nu niet het hoofddoel is van muziek, maar we zitten allemaal wel eens in zo'n situatie)?
Als ik terugkijk naar de Zweedse muziek, dan vind ik jongemannen en -dames die hun liefdesleven, hun ongeluk en hun blijde dagen bezingen zonder dat die muziek meteen in de schlagerafvalbak terecht komt, maar die muziek wordt oprecht gesmaakt door de Zweden. Ik vind muziek die ook van die typische thema's durft af te wijken en heel eigenzinnig voorkomt, ik vind dance-hits (September zingt soms ook in het Zweeds bv.), ik vind electromuziek waarin niet of amper gezongen wordt, maar waarvan de titels van nummers, albums of zelfs de namen van muzikanten in het Zweeds zijn (ik denk meteen aan Slagsmålskubben, bijna onuitspreekbaar zelfs; wanneer gaf Netsky eens een Nederlandse titel aan een nummer?). Hoe komt dat toch dat die Zweden zo anders aankijken tegenover muziek in hun taal? Ik heb al vaak gehoord dat Nederlandse muziek enkel voor carneval is, Zweden luisteren gewoon het hele jaar door naar muziek in hun eigen taal.
Laatst was ik bij een gratis, klein optreden van een opkomend indiegroepje uit Gent. Al hun nummers waren in het Engels en hoewel ik het niet bepaald slecht vond, kon ik gewoon niks ontdekken dat anders was dan al die indiegroepjes uit Engeland, de VS en alle andere Engelstalige landen ter wereld én anders dan Engelszingende indiegroepjes uit de rest van de wereld. Ze moeten dus opboksen tegen al die andere groepen. Ik kom gisteren dan op Spotify en vind een Zweedse indiegroep die zelfzeker in het Zweeds zingt. Nochtans zijn verrassend veel internationale acts Zweeds, dus het potentieel wereldwijd bekend te worden hebben ze waarschijnlijk wel. Ze zullen waarschijnlijk nooit buiten Scandinavië doorbreken, maar ik denk stiekem dat dat groepje uit Gent ook nooit een optreden zal geven in New York.
Als laatste punt in mijn waarschijnlijk wat onsamenhangend betoog wil ik het nog even hebben over de tekst van liederen, die voor velen onder ons wel eens belangrijk zal zijn. Ik kan gewoon niet luisteren naar een groep als dEUS (/jouw favoriete Belgische of Nederlandse groep die in het Engels zingt), omdat ik niet geloof dat zij wat ze zingen oprecht menen. Nu is dat bij veel liedjes uiteraard irrelevant, maar wanneer een Tom Dice (jaja, ik weet het, Eurosongbrol) in het Engels komt zingen dat hij zijn gitaar wel héél leuk vindt, dan vind ik dat hij zich achter dat Engels verschuilt en op zekere wijze 'bang' is om zijn gevoelens gewoon rechtuit te verwoorden in het Nederlands. Denk aan een nummer als Mia van Gorki, heerlijk oprecht nummer, de Engelse vertaling van Milow spreekt mij echt voor geen meter aan. Dat waardeer ik dan zo ook aan die Zweedse muziek: wanneer een jongeman dan zingt over zijn liefdesverdriet, over het naïeve geluk en over de zware tegenslag die hij beleeft, dan gelóóf ik dat ook (en nogmaals: dat is muziek die op fuiven gedraaid wordt en niet in de schlagerafvalbak terecht komt). Er zit geen Engelse filter op, het komt recht uit het hart.
Dat was dan zowat mijn opiniestukje. Als randopmerkingen wil ik ook mijn eigen positie wat ambigu maken: ik ben bijvoorbeeld ook een grote fan van Fever Ray (en die zangeres in het algemeen), de 'Engelse filter' stoort me beduidend minder als die persoon niet Nederlandstalig is. Ook vind ik bij iemand als Axelle Red het zingen in een vreemde taal niet zo storend. Ik weet dat dit inconsequent overkomt, maar dat wil niet zeggen dat ik wat ik geschreven heb daarom minder hard meen.
Als groot Zweden-fanaat heb ik altijd graag naar Zweedse liederen geluisterd en dan is een programma als Spotify uiteraard heel handig: via de toplijsten kan ik altijd wel nieuwe Zweedse muziek ontdekken die ook op dat moment 'leeft' onder de Zweden zelf. Toen ik gisteren ging kijken naar die toplijst, viel mij iets op: zowel in de lijst van meest gespeelde nummers als meest beluisterde albums stond een Zweeds(talig)e groep/zanger(es) in de top drie. Als je kijkt naar dezelfde lijst van Nederland en België, dan moet je al even zoeken eer je iets Nederlandstalig vindt. En dat zette mij zo even aan 't denken...
Het Zweeds heeft een taalgebied dat geografisch gezien veel groter is dan het Nederlandse, maar qua sprekers is de taal veel kleiner dan het Nederlands: 9 miljoen sprekers versus onze 22 miljoen (we beseffen vaak niet dat het Nederlands de op twee na grootste Germaanse taal is); het is zelfs zo dat het Nederlands meer sprekers heeft dan alle Scandinavische talen bij elkaar. Desondanks heb ik het gevoel dat de Zweden op een heel andere manier omgaan met muziek in hun taal. Via Spotify en voordien heb ik veel Zweedstalige muziek gevonden die de Zweden zelf ook echt goed vinden, waarvoor gewoon geen Nederlandstalig equivalent te vinden is. Ik heb het hier over eigenzinnige, oprechte muziek, maar ook over zoiets simpels als bijvoorbeeld een dance-hit à la Lady GaGa (zonder de overdreven aankleding). Zweedse muziek lijkt mij zich over het hele spectrum aan genres te spreiden en de mensen lijken deze muziek ook werkelijk even goed te vinden als internationale muziek, die bij ons ook hoog aangeschreven staat.
Nederlandse muziek lijkt voor mij 'vastgehokt' te zijn in bepaalde genres (hoewel ik ook meteen moet toegeven dat ik niet bepaald mee ben met tegenwoordige muziek). Er zijn uiteraard veel schlagers in het Nederlands, waar ik doorgaans een net zo grote hekel aan heb als de gemiddelde 21-jarige (hoewel ik wél respect heb voor de zangers en zangeressen, omdat ze in het Nederlands durven zingen), en rap in het Nederlands is ook goed vertegenwoordigd met De jeugd van tegenwoordig en opkomende groepen/rappers als Gers, en dat is muziek die door velen ook oprecht als goed beschouwd wordt. Alleen, wat is er daarbuiten? Groepen als Doe Maar behoren tot het verleden, wie zegt Clouseau goed te vinden wordt scheef bekeken, kleinkunst is niet meteen muziek die je op fuiven hoort en je hebt wel dialectgroepen die een tijdje geleden in opkomst waren, maar dat vind ik meer muziek voor de categorie 'kijk eens wij zijn tegen de Hollanders' (wat ik totaal belachelijk vind en wat een heel andere discussie is). Nu kan iedereen hier natuurlijk afkomen met 'ik vind die echt nog wel goed hoor' enzo, maar zie het zo: hoeveel playlists, met muziek die je nooit beu denkt te worden, heb jij waarin laten we zeggen 10% Nederlandstalig is? Is er Nederlandstalige muziek die jij op een cd'tje zou branden voor in de auto, die je zou opzetten en ook gewoon laten opstaan wanneer er iemand meerijdt die je probeert te overtuigen van je goede smaak (ik weet dat dat nu niet het hoofddoel is van muziek, maar we zitten allemaal wel eens in zo'n situatie)?
Als ik terugkijk naar de Zweedse muziek, dan vind ik jongemannen en -dames die hun liefdesleven, hun ongeluk en hun blijde dagen bezingen zonder dat die muziek meteen in de schlagerafvalbak terecht komt, maar die muziek wordt oprecht gesmaakt door de Zweden. Ik vind muziek die ook van die typische thema's durft af te wijken en heel eigenzinnig voorkomt, ik vind dance-hits (September zingt soms ook in het Zweeds bv.), ik vind electromuziek waarin niet of amper gezongen wordt, maar waarvan de titels van nummers, albums of zelfs de namen van muzikanten in het Zweeds zijn (ik denk meteen aan Slagsmålskubben, bijna onuitspreekbaar zelfs; wanneer gaf Netsky eens een Nederlandse titel aan een nummer?). Hoe komt dat toch dat die Zweden zo anders aankijken tegenover muziek in hun taal? Ik heb al vaak gehoord dat Nederlandse muziek enkel voor carneval is, Zweden luisteren gewoon het hele jaar door naar muziek in hun eigen taal.
Laatst was ik bij een gratis, klein optreden van een opkomend indiegroepje uit Gent. Al hun nummers waren in het Engels en hoewel ik het niet bepaald slecht vond, kon ik gewoon niks ontdekken dat anders was dan al die indiegroepjes uit Engeland, de VS en alle andere Engelstalige landen ter wereld én anders dan Engelszingende indiegroepjes uit de rest van de wereld. Ze moeten dus opboksen tegen al die andere groepen. Ik kom gisteren dan op Spotify en vind een Zweedse indiegroep die zelfzeker in het Zweeds zingt. Nochtans zijn verrassend veel internationale acts Zweeds, dus het potentieel wereldwijd bekend te worden hebben ze waarschijnlijk wel. Ze zullen waarschijnlijk nooit buiten Scandinavië doorbreken, maar ik denk stiekem dat dat groepje uit Gent ook nooit een optreden zal geven in New York.
Als laatste punt in mijn waarschijnlijk wat onsamenhangend betoog wil ik het nog even hebben over de tekst van liederen, die voor velen onder ons wel eens belangrijk zal zijn. Ik kan gewoon niet luisteren naar een groep als dEUS (/jouw favoriete Belgische of Nederlandse groep die in het Engels zingt), omdat ik niet geloof dat zij wat ze zingen oprecht menen. Nu is dat bij veel liedjes uiteraard irrelevant, maar wanneer een Tom Dice (jaja, ik weet het, Eurosongbrol) in het Engels komt zingen dat hij zijn gitaar wel héél leuk vindt, dan vind ik dat hij zich achter dat Engels verschuilt en op zekere wijze 'bang' is om zijn gevoelens gewoon rechtuit te verwoorden in het Nederlands. Denk aan een nummer als Mia van Gorki, heerlijk oprecht nummer, de Engelse vertaling van Milow spreekt mij echt voor geen meter aan. Dat waardeer ik dan zo ook aan die Zweedse muziek: wanneer een jongeman dan zingt over zijn liefdesverdriet, over het naïeve geluk en over de zware tegenslag die hij beleeft, dan gelóóf ik dat ook (en nogmaals: dat is muziek die op fuiven gedraaid wordt en niet in de schlagerafvalbak terecht komt). Er zit geen Engelse filter op, het komt recht uit het hart.
Dat was dan zowat mijn opiniestukje. Als randopmerkingen wil ik ook mijn eigen positie wat ambigu maken: ik ben bijvoorbeeld ook een grote fan van Fever Ray (en die zangeres in het algemeen), de 'Engelse filter' stoort me beduidend minder als die persoon niet Nederlandstalig is. Ook vind ik bij iemand als Axelle Red het zingen in een vreemde taal niet zo storend. Ik weet dat dit inconsequent overkomt, maar dat wil niet zeggen dat ik wat ik geschreven heb daarom minder hard meen.