Niet zeker of ik het nu in glimlach of ergernisthread moet zetten.
Tis eigenlijk al een tijdje dat als ik buitenkom en het koud is dat mijn handen toch wel echt heel hard daar van afzien. Ze worden heel rood/blauw en hebben weinig gevoel. Van erasmusstudenten in mijn gebouw krijg ik er altijd wel de opmerking over dat ik beter wat vaker handschoenen moet dragen. Nu vanavond stap ik van het station van Leuven naar mijn kot. Niets speciaal, ik eet iets op kot en hang wat op een erasmusstudente haar kot. Daar was ook nog één Belgische medestudent. We zijn zowat aant zwanzen en lachen, tot ik ineens opmerk dat mijn één hand en meer specifiek 2 vingers wat blauw zijn.
Ik denk thats the usual gewoon door de koud. Ik leg mijn hand op de verwarming, en om de paar minuten check ik eens want het zag er nu niet echt heel normaal uit. Niet echt verbetering, nu verplaatsen we ons even naar het balkon van het kot van die erasmusstudente omdat zij wouden roken. Ze zei dat ik best mijn handen in mijn broek stak omdat die blauwe kleur er inderdaad niet echt gezond uit zag. Na een tijdje haal ik mijn hand terug uit mijn broek om nog eens te kijken, en die vingers zijn nog blauwer geworden. Twas precies echt aan het verspreiden over mijn hand. Nu vond ik dat er al echt akelig uitzien.
Ik steek mijn hand terug in mijn broekzak, terwijl zij op wikipedia/google probeerde op te zoeken wat het eventueel kan zijn. Tussentijds controleerde ik of dat ik geen gevoelsverlies had, dat zou ook eventueel een symptoom kunnen zijn. Dit had ik weliswaar niet. Kwamen we op het internet uit op een ziekte waar dat je inderdaad blauwe vingers van kreeg. Die ziekte in combinatie met een aantal wansmakelijke foto's erbij maakte dat ik zowat toch wat vanbinnen begon na te denken over wat het kon zijn. Naar mijn gevoel zag het er ook uit alsof dat die vingers geen bloed meer kregen. Allemaal zaken die natuurlijk minder aangenaam zijn. Nu ik zeg van kijk ik ga proberen te slapen, maar kwas wel ergens ongerust. Ik stap door de gang, waar veel feller licht is, en merkte dat mijn hand echt nog blauwer zag echt niet normaal meer. Toen liet ik het terug aan hun zien we waren het er allemaal over eens dat ik zo niet kon gaan slapen. Zeker omdat het zo snel bleek te verspreiden over mijn hand.
Gelukkig is er vlakbij het ziekenhuis, en omdat ik toch met een gerust hart wou gaan slapen waren we het er allemaal over eens dat ik best even langsging om toch te kijken of het niet te serieus was. Samen vertrekken we naar het ziekenhuis. Daar wil ik mij inschrijven bij de spoeddiensten en leg uit wat het probleem is. Er waren toen twee mensen aan het kijken naar mijn hand en ze vroegen of ik nog recent in de koud was geweest of dat ik met bepaalde chemische producten had gewerkt. Ik zeg dat het voornamelijk erger was geworden toen ik binnen naast de verwarming zat en dat ik voor zover ik weet niet met producten in aanraking ben geweest. Ze zouden een dokter sturen en ik moest samen met mijn vrienden wachten in de wachtzaal. Ik bekijk mijn hand nog eens, zag er niet normaal uit. Ik neem wat foto's met mijn gsm.
Tot ik mijn hand eens van dichterbij bekeek en zag dat er wat ophoping was tussen mijn nagels. Dat vond ik vreemd. Ineens begin ik mijn zakken te bekijken. Bleek er dus een balpen uitgelopen te zijn in mijn rechter broekzak. Ow shi-, de schaamte die ik heb moeten doorstaan om te gaan zeggen bij de inschrijvingsbalie dat er eigenlijk helemaal niks was maar dat het gewoon een uitgelopen stylo was. Mijn vrienden die blijtend van het lachen in de wachtkamer zaten maakten het uiteraard compleet. Bon gelukkig had ik mij tijdig uitgeschreven en zou ik geen rekening gepresenteerd krijgen. De rest van de avond echt zwaar met mijn vrienden gelachen. Hoewel ik toch er niet echt goed van was. True story...
, kan het niet meteen terugvinden maar 'k heb er goed mee gelachen 
