Sonny Crockett
Legacy Member
Laatst was ik met mijn echtgenote en de buurvrouw waarmee zij goed bevriend is, in de lokale Brico.
We stonden daar omdat mijn echtgenote lichtblauwe verf nodig had om haar werkkamer her in te richten. De buurvrouw was mee omdat zij verf die zij een week daarvoor in promotie had gekocht, wilde omruilen voor een meer donkere tint.
Nadat mijn echtgenote haar verf had gekozen; en ik ervoor betaald had, ontstond een vreselijk saaie discussie aan de kassa met de buurvrouw. Ze kon maar niet begrijpen waarom zij bij moest betalen, hoewel het in haar ogen louter om een wissel van een zelfde product ging. Nu ben ik doorgaans nogal rustig; doch men moet mij niet uitdagen. Omdat ik de buurvrouw alleen maar verdraag omdat mijn echtgenote het ermee kan vinden, besloot ik toch om de dame aan de kassa bij te treden. Dat had ik niet moeten doen. Mijn echtgenote koos natuurlijk partij voor onze buurvrouw. We stonden daar nu twee tegen twee ruzie te maken omwille van 12.25 Euro.
Intussen stonden er mensen in de wachtrij, die het op hun beurt danig op hun zenuwen krijgen. De helft verliet de winkel, de andere helft schaarde zich aan een kant. Mijn buurvrouw staat er niet om gekend snel toe te geven; en gezien ik uit het zelfde hout ben gesneden, escaleerde de boel zo in die mate, dat een kwartier later we zeven tegen acht naar elkaar stonden te brullen. Verfpotten werden net niet naar elkaar gegooid, maar de kwasten werden kwistig doorheen de winkel gelanceerd.
Wie er gelijk heeft gehad, herinner ik me niet meer, daar om den duur toch verfpotten werden gegooid. Gelukkig hebben ze hier in de cel internettoegang en kan ik mijn verhaal kwijt. Enige nadeel is dat hier een vreselijke lucht hangt. Zijn ze net vandaag de gang aan het verven ...
We stonden daar omdat mijn echtgenote lichtblauwe verf nodig had om haar werkkamer her in te richten. De buurvrouw was mee omdat zij verf die zij een week daarvoor in promotie had gekocht, wilde omruilen voor een meer donkere tint.
Nadat mijn echtgenote haar verf had gekozen; en ik ervoor betaald had, ontstond een vreselijk saaie discussie aan de kassa met de buurvrouw. Ze kon maar niet begrijpen waarom zij bij moest betalen, hoewel het in haar ogen louter om een wissel van een zelfde product ging. Nu ben ik doorgaans nogal rustig; doch men moet mij niet uitdagen. Omdat ik de buurvrouw alleen maar verdraag omdat mijn echtgenote het ermee kan vinden, besloot ik toch om de dame aan de kassa bij te treden. Dat had ik niet moeten doen. Mijn echtgenote koos natuurlijk partij voor onze buurvrouw. We stonden daar nu twee tegen twee ruzie te maken omwille van 12.25 Euro.
Intussen stonden er mensen in de wachtrij, die het op hun beurt danig op hun zenuwen krijgen. De helft verliet de winkel, de andere helft schaarde zich aan een kant. Mijn buurvrouw staat er niet om gekend snel toe te geven; en gezien ik uit het zelfde hout ben gesneden, escaleerde de boel zo in die mate, dat een kwartier later we zeven tegen acht naar elkaar stonden te brullen. Verfpotten werden net niet naar elkaar gegooid, maar de kwasten werden kwistig doorheen de winkel gelanceerd.
Wie er gelijk heeft gehad, herinner ik me niet meer, daar om den duur toch verfpotten werden gegooid. Gelukkig hebben ze hier in de cel internettoegang en kan ik mijn verhaal kwijt. Enige nadeel is dat hier een vreselijke lucht hangt. Zijn ze net vandaag de gang aan het verven ...
