Archief - Eurocrisis

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

multavici

Legacy Member
Otmar Issing, ex-lid van de ECB waarschuwt in een opiniestuk in de FT voor de gevolgen van het uitgeven van Europese bonds, wat meer en meer naar voor geschoven wordt als oplossing voor de crisis.

Slithering to the wrong kind of union - FT.com

Denk dat hij grotendeels gelijk heeft. Is weer eens een manier om de symptomen aan te pakken i.p.v. de oorzaken. En zou inderdaad gigantische moral hazard veroorzaken.

Bongobong

Legacy Member
Ik zal wel niet de enige zijn die het artikel niet kon lezen zonder te registreren:

Slithering to the wrong kind of union
By Otmar Issing

4a2dbf24-c1e7-11e0-bc71-00144feabdc0.img


The crisis of European economic and monetary union seems to confirm a long-standing belief that monetary union cannot survive without political union. I belonged to a group that argued that the euro should have been preceded – or at least accompanied – by political union. Many observers are now interpreting the European Union’s manifold financial rescue measures to support Greece as a step in the direction of political union. Therefore, should people like me not be happy with this development?
In fact, the opposite is true. Connecting the initial idea of a political union with developments currently under way is both logically flawed and politically dangerous. In short: a consistent concept of a political union should be based on a constitution, and imply a European government controlled by a European Parliament, elected according to democratic principles.

What we see happening now is something quite different. More and more national taxpayers’ money is now at risk to “save” the euro. Yet the conclusion that this process is leading in the direction of political union is derived from the strict conditions imposed upon member states that broke the rules, in exchange for help – conditions which imply a kind of European control over elements of member state governments.
If these conditions do trigger reforms – which in many countries is long overdue – that would be welcome. However, the fact that a member country can be assured that its membership of the euro – even in the case of permanent violations of the rules – will be saved at any price causes moral hazard and creates an obvious potential for blackmail.
The decisions taken at the last European crisis summit on July 21 greatly extended the powers of the European Financial Stability Facility and brought new help for Greece. This increase European involvement in domestic policymaking. But this is not a move in the direction of a true political union. It is a dangerous step, and one which will end up dividing Europe.
Most observers rightly interpret this increasing shared fiscal liability as a step in the direction of a European common bond. The idea of issuing bonds which all member states of the eurozone guarantee insofar seems sensible, as it would immediately lower interest rates for the highly indebted countries. However, there is a problem too, given it would also lead to higher interest rates for those countries that enjoyed credibility with financial markets in the past. Those who claim that this effect would be small succumb either to an illusion or deliberately underestimate this risk. Considering the amount of debt which over time would become “common” for each country, it is hard to overestimate the interest risk for the hitherto responsible debtors.
A common bond would also immediately relieve some countries of their burden of a record of fiscal irresponsibility. A stronger case of free riding can hardly be imagined. Lack of fiscal discipline is rewarded, while fiscal solidity is punished. The implied transfer of taxpayers’ money would also take place without the involvement of national parliaments – a clear violation of the fundamental democratic principle of “no taxation without representation”.
Suggestions as to how one might control and limit the issuance of such bonds are unconvincing. Almost all treaties promising European fiscal discipline have been broken time and again. The worst example was delivered by France and Germany in 2002-03, when they violated the Stability and Growth Pact, and even organised a political majority against the application of its rules.
All efforts to strengthen the pact are of course highly welcome. However, the bad experience since the start of Emu, but also any analysis of the implied incentives in the political process, deliver a clear message: political control of national fiscal policies from the European level will always be compromised by different interests. The idea that a new European process to transfer taxpayers’ money that is neither democratic nor governed by principles that support fiscal solidity would move in the direction of political union is totally misleading.
Emu is based on rules enshrined in international treaties. The euro was created as a “depoliticised currency” – its stability entrusted to an independent central bank with a clear mandate to maintain price stability. Any attempt to “save” monetary union via agreements which transfer sovereignty to a European level, where violations of fundamental treaties have become a regular event, lacks any logic. In the end it will only further alienate the people from Europe itself.
A monetary union with a stable euro can only survive if central bank independence is fully respected. This implies that the European Central Bank abstains from fiscal policy actions. Yet to change the “no bail-out” clause ever more in the direction of a bail-out regime is not a step towards a democratically-legitimised political union. It is a move on a slippery road to a regime of fiscal indiscipline drowning hitherto solid countries in the morass of over-indebtedness.
This type of political union would not survive. Its collapse would be brought by resistance from the people. In the past cries of “no taxation without representation” have brought war. This time the consequence would be to threaten the collapse of the most successful project of economic integration in the history of mankind.

The writer is president of the Centre for Financial Studies and a former member of the European Central Bank’s executive board

Messias.

Legacy Member
Dit lost niet de onderliggende oorzaak op, maar maakt het probleem volgens mij alleen maar erger. De soevereine schuldencrisis is toch wel voor een groot stuk te wijten aan het feit dat veel landen veel te lang en veel te veel hebben kunnen lenen aan een te lage rente. Ik ben blij dat het artikel die vrijbuitersproblematiek aankaart.

Als die landen hun schuld hadden moeten uitgeven in een eigen munt hadden sneller geconfronteerd geweest met hoge interesten ten gevolge van het stijgende risico op een devaluatie. Als geldschieters anticiperen dat ze uitbetaald zullen worden in een gedevalueerde munt dan wordt dat op de markt natuurlijk doorgerekend in de interestvoet. Dat is nu niet gebeurd. Met het gevolg natuurlijk dat die landen veel te veel schulden hebben gemaakt, en nu drastische maatregelen nodig zijn om orde op zaken te stellen.

Europese obligaties verergeren de vrijbuitersproblematiek alleen maar. De rente die landen moeten geven om hun overheidstekorten te financieren wordt zo compleet losgekoppeld van enige vorm van fiscaal deugdelijk gedrag. Eurolanden hebben de keuze om op te draaien voor de fiscale roekeloosheid van anderen of zelf fiscaal vrijbuiten op de lage rente.

Bongobong

Legacy Member
Hier moest ik toch eens hartelijk om lachen: "This type of political union would not survive. Its collapse would be brought by resistance from the people."

Zijn begrip van de schuldencrisis beperkt zich blijkbaar tot 'brave landen' en 'stoute landen'. Als je met verkeerde premissen begint dan zal je ook tot verkeerde conclusies komen. 'Kga nu niet claimen dat Europese bonds alles gaan oplossen, maar als we één ding nodig hebben om de Unie te redden is het volgens mij wel een economisch beleid dat veel verder rijkt dan dat wat we nu hebben (zoals op het loonbeleid), zich niet laat omkopen door de financiële markt (utopisch, ik weet het), en ook rekening houdt met structurele verschillen tussen West Europa en de semi-periferie. Of het is zeker toeval dat alle Zuiderse landen met kredietproblemen zitten?

Messias.

Legacy Member
Bongobong zei:
..., zich niet laat omkopen door de financiële markt (utopisch, ik weet het), ...

Sorry dat ik dit er nu zo uitpik, maar dit soort stellingen zal ik helaas nooit begrijpen. Als ge als land een overheidstekort wilt financieren hebt ge niet veel andere keuzes dan om partijen te zoeken aan wie ge uw obligaties kunt slijten. Als ge naar de markt trekt om tekorten te financieren dan moet ge ook maar volgens de regels spelen: investeerders willen vergoed worden voor het risico dat ze nemen door geld te lenen.

Het idee dat een land zich niet meer zou laten "omkopen" door de financiële markten betekent eigenlijk gewoon niets minder dan dat ge andere partijen wilt dwingen om obligaties te kopen aan een prijs die niet representatief is voor het onderliggende risico.

nite

Legacy Member
Ik zie veel parallellen tussen een eengemaakte munt en een eengemaakte obligatie. Bij de eengemaakte munt: de landen met weinig munt-discipline konden profiteren van de goede reputatie van andere landen (voornamelijk Duitsland). Door de oprichting van de ECB en de euro konden deze de landen met weinig munt-discipline hun zwakke inflatoire munt inruilen tegen de euro. Maar opdat Duitsland zou willen meedoen, moest er institutioneel iets veranderen binnen de EU. Als de landen met weinig munt-discipline de bevoegdheid over hun monetair beleid mogen houden, blijven zij een te inflatoir beleid voeren, en vermits er maar 1 munt is veroorzaken zij niet alleen inflatie in hun eigen land, maar ook in Duitsland. Ongeacht welke maatregelen Duitsland dan zou nemen tegen inflatie, het zou niet helpen. De goede Duitse reputatie zou binnen de kortste keren verdwijnen, want waarom belang hechten aan de goede reputatie van Duitsland als zij niets kan doen tegen de inflatie.

De oplossing hiervoor was de ECB. De monetaire bevoegheden werden afgenomen van de afzonderlijke landen en geplaatst bij een internationale instelling gemodelleerd naar de Duitse Bundesbank. Gedaan met eigen geld bij te drukken, gedaan met een eigen inflatoir beleid, gedaan met devaluaties.

Een eengemaakte EU obligatie is eigenlijk hetzelfde soort probleem. Afzonderlijke landen kunnen onmogelijk toegang krijgen tot de EU obligatie en tegelijk hun fiscale bevoegdheden behouden. Moest dit toch gebeuren, dan zou dit een ramp betekenen net zoals de Euro een ramp geweest zou zijn moesten bvb Italië en Griekenland naar believen geld mogen bijdrukken.

Een eengemaakte EU schuld kan enkel werken als de afzonderlijke landen de bevoegdheid over hun fiscaal beleid en hun schuldenbeleid volledig afstaan aan de EU. De bevoegdheid van de EU over het fiscaal beleid van landen zou bijna absoluut moeten zijn, net zoals de ECB de absolute bevoegdheid heeft over het monetaire beleid. Ik kan mij niet inbeelden dat Duitsland daar anders mee akkoord zou gaan. Dan zouden ze zeggen tegen Griekenland: 'leen maar zoveel geld uit als je wil, wij zullen blijven betalen'. Als ge dan ziet hoe hard Duitsland tegen de Griekse bailout op zag, kan ik mij niet inbeelden dat ze bereidt zullen zijn deze bailout te herhalen ad infinitum voor iedere EU regering dat liever cadeautjes geeft aan de kiezers op kosten van de Duitsers.

Zonder een enorme vergroting van de EU bevoegdheid, zie ik niet in hoe een eengemaakt schuldenbeleid haalbaar is. Landen komen dan voor de volgende keuze te staan: "Ik leen, ik win", "ik spaar, ik verlies want anderen lenen". Iedereen zal veel te veel willen lenen en zolang de EU niet kan zeggen stop, is er binnen korte tijd een EU default.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan