theventilator
Legacy Member
Hoi!
Om te beginnen ga ik iedereen al waarschuwen; er zit geen boodschap in deze post, niets nuttig maar gewoon een post van iemand die alles even kwijt moet en het tegen niemand kwijt kan.
Geen idee hoe ik hieraan moet beginnen dus ga ik beginnen met mijn eerste sociaal probleem waar ik effectief moeilijkheden mee had en dan probeer ik wel zoveel mogelijk een tijdlijn te volgen.
Een jaar of 9 geleden ergens halverwege het middelbaar had ik al een paar lastige jaren achter de rug, nooit ergens bijpassen, niet echt sociaal zijn en nooit veel vrienden tot er iemand bij mij in de klaszat die dat min of meer beholpen heeft, gamer zoals mij en zelfde muzieksmaak dus we konden wel wat babbellen.
Wat mij wel opviel was dat hij arrogant en een eikel was tegen iedereen maar niet tegen mij en dat kon mij toen niet veel schelen omdat ik al zo weinig echte vrienden had; want zo zag ik hem.
Na een jaar of 2/3 van school verandert en toen begon hij wat te kloten tegen mij, kwaad worden omdat ik niet kan, omdat ik andere mensen leer kennen, elke reden was goed genoeg om mij een rotzak te kunnen noemen maar ik had nieuwe mensen leren kennen die geen eikels waren en normaal tegen mij deden. Deze mensen hadden wel het iq van een bak lasagne uit de aldi maar dat nam niet weg dat ze zeer goede vrienden waren. Weer een kerel van hetzelfde jaar waar ik goed mee overweg kon en deze had absoluut niets met mij gemeen maar we gingen samen weg (ik was toen 18). Eerste fuifkes, eerste kus (laatbloeier gespot!), toffe jaren, geen zorgen van niets en mij geamuseerd. Nadat deze jongeman van player naar sloef is gedegradeerd hoor ik hem maar 3 keer op het jaar :
- Gelukkig nieuwjaar
- Gelukkige verjaardag
- Dankuwel voor de verjaardagswensen
Och, het kon mij niet veel schelen want ik had belangrijker dingen aan mijn hoofd, wat mijn eerste "goede" vriend mij heeft achtergelaten zijn een paar vrienden in de buurt, die exact hetzelfde over hem dachten als ik, waaronder mijn nu ex-vriendin.
En langs hem heb ik ook mijn huidige ?! beste vriend leren kennen waar ik zéér veel goede herinneringen aan heb. Kan ze onmogelijk tellen.
Dit terzijde even over mijn laatste relatie, zeer tof meisje. Veel overeenkomende smaken qua films/muziek/bezigheden en heb mij er echt goed mee geamuseerd. nu heeft ze het een jaar geleden uitgemaakt maar we zijn wel als vrienden uiteengegaan. Daarna merkte ik op dat ik altijd tegen haar moest beginnen of we spraken niet meer en dan had ik als bij wijze van test maar eens gestopt met te praten tegen haar. Tof experiment dat een 5 maand heeft geduurd vooraleer ze weer tegen mij sprak.
Aangezien ik haar nog altijd een topmeid vond en zijn nog gevoelens voor mij koesterde begonnen we weer te flirten en hebben we een paar keer afgesproken. Allemaal goed en wel maar nooit weer opnieuw geprobeerd en oudere vrienden hebben mij toen afgeraden om haar nog op die manier te zien. Die raad heb ik vanzelfsprekend in de wind geslagen (GROTE FOUT NR1). Na veel geflirt en geheimzinnig doen in augustus ruzie gemaakt (geen idee over wat). Niet veel later weer ruzie (over ons en dat het zo niet verder kon).
Nu had ik ook al last met hogeschool en veel druk van ouders en hoewel ik altijd een kalme persoon ben geweest en bijna nooit aan stress tenonder ga is er iets gesprongen. En ben ik tot mijn spijt kwaad geworden en wel wat gezegd waar ik onmiddelijk spijt van heb (geen beledigingen maar dingen die onze "relatie" of wat er van over was niet ten goede kwam). Daar heb ik mij dan ook uitvoerig voor ge-excuseerd en ze zei dat dit "ok" was maar dat was niet zo en dat wist ik goed genoeg. Een kleine 2 weken daarna heb ik nog eens goed met haar gepraat (begin september) en leek alles normaal. Ze zei dat ze ook wat in fout was geweest en het was een goed gesprek en er is toen heel wat uitgepraat.
Nu moet ik erbij zeggen dat op deze moment ik haar nog altijd zag als een meisje waar je op kon vertrouwen en waar ik nog mijn volledig vertrouwen in had.
Na een Dan biechtte ze mij een dikke week erna op dat ze gevoelens voor iemand anders had en dat kon mij niets schelen. Ik dacht dat dit goed was zodat er wat afstand tussen ons zou komen zodat ik mij er zeer makkelijk kon overzetten. (FOUT NR2)
Bijlkaar was die "iemand anders" mijne beste maat waar ik al zoveel aan had gehad. Nadat ze al hadden afgesproken en na 2 weken pas mij iets hebben laten weten omdat ze schrik hadden voor mijn reactie (ik ben in mijn heel leven nog maar 2x boos geweest en dat weten ze) wat ik helemaal niet begrijp.
Mijn beste maar waar ik zo op vertrouwde durfde pas iets te zeggen nadat ik aan hem vroeg "wtf?"
Ik snap dat een goede vriendin/vrouw veel meer kan betekenen als nen beste maat maar is het niet mogelijk om een beetje fatsoen te hebben en gewoon te vragen/zeggen. Zou ge het erg vinden mocht ik eventueel achter dingske aangaan?
Ik heb altijd de exen van mijn maten als no-go gezien, altijd de vriendinnen van mijn ex als no-go gezien, mr da zijn dan ook wel niet mijn ding maar dan nog!
Nu fladder ik tussen 3 state of minds in.
Don't give a fuck mode : alles kan den boom in en ik focus mij op wat ik tof vind
Relativeren modus : Waarom zou ik daar een probleem van maken? Dat is mijn EX tenslotte
Alone and sad mode : Waarom zou ge in godsnaam zoiet doen EIKELS!
Al een sjaans de 3de tegenwoordig al iets minder maar dit neemt het volgende probleem niet weg.
Afgelopen weekend naar haar verjaardagsfeestje gegaan uit vriendelijkheid want ik had daar echt niets te zoeken en had er niet bepaald veel zin voor. Onderweg naar het feestje nog maten tegengekome die naar een ander feestje gingen. Gezegd dat ik moest gaan uit vriendelijkheid (FOUT NR3).
Normaal als ik rijd drink ik niets. Eventueel een pintje/mazout alsk aankom om daarna 6 uur cola's te drinken en dan door te gaan.
Onmiddelijk 2 pinten snel binnengekapt, dan 2 cola's en dan nen desperados. Dit van 23u tot 2u en dan ben ik gewoon naar huis gegaan omdat ik "moe" was. Naar huis gegaan, nog 2 duvels derbovenop gekapt en in "slaap" gevallen. Ik had eerlijk gezegd gewoon geen klotezin meer om daar nog met een vriendelijk gezicht te staan terwijl ik ze allebei doodgraag op hun bakkes wou slagen. Want zo voel ik mij dan nog het vaakst. Rustig en mijn goesting aant doen en dan denk ik daaraan en dan wilk der wel is met een auto overrijden en zien of het dan betert.
Nu gaan de mensen hier zeggen. Kop op jongen! Ander en beter! En volledig akkoord! Maar daar is het niet dat mijn gevoel van komt.
Ik voel dat er een mes in mijn rug steekt omdat ze ten eerste niet eerlijk waren tegen mij (klinkt idioot). Omdat ik dacht dat ze veel betere mensen waren had ik hier toch op gehoopt.
Kwaad zijn omdat zij gelukkig zijn, msschien wel.
Omdat zij mij "alleen" achterlaten want veel echte vrienden heb ik niet; of dat denk ik. Ik kan vertrouwen op een vriendenkring waar ik absoluut niets mee gemeen heb maar die ik momenteel meer vertrouw dan beiden tesamen. Ik heb geen vertrouwen meer in de vriendschap die ik met beide heb opgebouwd over de jaren en dan spreek ik met mijn beste maat over 7 jaar wat al mag tellen.
En dan deze situatie gepaard met een tijdelijke job die ik zoek EN nog eens wat wachttijd tot ik aan mijn opleiding bij de vdab kan starten doet wat met een mens. In tijden mij niet meer zo slecht gevoeld.
Slapen is moeilijk geworden en opstaan nog moeilijker. Depressief wil ik zeker niet worden aangezien ik over het algemeen een positief ingestelde persoon ben en niet direct negatief ga denken.
Ik wil ook doodgraag weer iemand anders ontmoeten en zien waar dat naartoe gaat maar doe dat maar eens als je al 10 jaar in slechte vorm bent een een mooi buik(je) hebt. Niet dat we daar niets aan doen maar de zelfzekerheid is ver te zoeken tegenwoordig
Ik weet dat dit mijn probleem is en ik hierover moet en veel mensen hier een ander gedacht over gaan hebben maar het kan toch even deugd doen om het te kunnen uittypen.
Aan al degene die de tijd hebben genomen om het tot hier te lezen, imaginair repje!
Aan al de rest!
tl:dr
Persoonlijke problemen, even uittypen om het kwijt te raken door gebrek aan vertrouwenspersonen.
Om te beginnen ga ik iedereen al waarschuwen; er zit geen boodschap in deze post, niets nuttig maar gewoon een post van iemand die alles even kwijt moet en het tegen niemand kwijt kan.
Geen idee hoe ik hieraan moet beginnen dus ga ik beginnen met mijn eerste sociaal probleem waar ik effectief moeilijkheden mee had en dan probeer ik wel zoveel mogelijk een tijdlijn te volgen.
Een jaar of 9 geleden ergens halverwege het middelbaar had ik al een paar lastige jaren achter de rug, nooit ergens bijpassen, niet echt sociaal zijn en nooit veel vrienden tot er iemand bij mij in de klaszat die dat min of meer beholpen heeft, gamer zoals mij en zelfde muzieksmaak dus we konden wel wat babbellen.
Wat mij wel opviel was dat hij arrogant en een eikel was tegen iedereen maar niet tegen mij en dat kon mij toen niet veel schelen omdat ik al zo weinig echte vrienden had; want zo zag ik hem.
Na een jaar of 2/3 van school verandert en toen begon hij wat te kloten tegen mij, kwaad worden omdat ik niet kan, omdat ik andere mensen leer kennen, elke reden was goed genoeg om mij een rotzak te kunnen noemen maar ik had nieuwe mensen leren kennen die geen eikels waren en normaal tegen mij deden. Deze mensen hadden wel het iq van een bak lasagne uit de aldi maar dat nam niet weg dat ze zeer goede vrienden waren. Weer een kerel van hetzelfde jaar waar ik goed mee overweg kon en deze had absoluut niets met mij gemeen maar we gingen samen weg (ik was toen 18). Eerste fuifkes, eerste kus (laatbloeier gespot!), toffe jaren, geen zorgen van niets en mij geamuseerd. Nadat deze jongeman van player naar sloef is gedegradeerd hoor ik hem maar 3 keer op het jaar :
- Gelukkig nieuwjaar
- Gelukkige verjaardag
- Dankuwel voor de verjaardagswensen
Och, het kon mij niet veel schelen want ik had belangrijker dingen aan mijn hoofd, wat mijn eerste "goede" vriend mij heeft achtergelaten zijn een paar vrienden in de buurt, die exact hetzelfde over hem dachten als ik, waaronder mijn nu ex-vriendin.
En langs hem heb ik ook mijn huidige ?! beste vriend leren kennen waar ik zéér veel goede herinneringen aan heb. Kan ze onmogelijk tellen.
Dit terzijde even over mijn laatste relatie, zeer tof meisje. Veel overeenkomende smaken qua films/muziek/bezigheden en heb mij er echt goed mee geamuseerd. nu heeft ze het een jaar geleden uitgemaakt maar we zijn wel als vrienden uiteengegaan. Daarna merkte ik op dat ik altijd tegen haar moest beginnen of we spraken niet meer en dan had ik als bij wijze van test maar eens gestopt met te praten tegen haar. Tof experiment dat een 5 maand heeft geduurd vooraleer ze weer tegen mij sprak.
Aangezien ik haar nog altijd een topmeid vond en zijn nog gevoelens voor mij koesterde begonnen we weer te flirten en hebben we een paar keer afgesproken. Allemaal goed en wel maar nooit weer opnieuw geprobeerd en oudere vrienden hebben mij toen afgeraden om haar nog op die manier te zien. Die raad heb ik vanzelfsprekend in de wind geslagen (GROTE FOUT NR1). Na veel geflirt en geheimzinnig doen in augustus ruzie gemaakt (geen idee over wat). Niet veel later weer ruzie (over ons en dat het zo niet verder kon).
Nu had ik ook al last met hogeschool en veel druk van ouders en hoewel ik altijd een kalme persoon ben geweest en bijna nooit aan stress tenonder ga is er iets gesprongen. En ben ik tot mijn spijt kwaad geworden en wel wat gezegd waar ik onmiddelijk spijt van heb (geen beledigingen maar dingen die onze "relatie" of wat er van over was niet ten goede kwam). Daar heb ik mij dan ook uitvoerig voor ge-excuseerd en ze zei dat dit "ok" was maar dat was niet zo en dat wist ik goed genoeg. Een kleine 2 weken daarna heb ik nog eens goed met haar gepraat (begin september) en leek alles normaal. Ze zei dat ze ook wat in fout was geweest en het was een goed gesprek en er is toen heel wat uitgepraat.
Nu moet ik erbij zeggen dat op deze moment ik haar nog altijd zag als een meisje waar je op kon vertrouwen en waar ik nog mijn volledig vertrouwen in had.
Na een Dan biechtte ze mij een dikke week erna op dat ze gevoelens voor iemand anders had en dat kon mij niets schelen. Ik dacht dat dit goed was zodat er wat afstand tussen ons zou komen zodat ik mij er zeer makkelijk kon overzetten. (FOUT NR2)
Bijlkaar was die "iemand anders" mijne beste maat waar ik al zoveel aan had gehad. Nadat ze al hadden afgesproken en na 2 weken pas mij iets hebben laten weten omdat ze schrik hadden voor mijn reactie (ik ben in mijn heel leven nog maar 2x boos geweest en dat weten ze) wat ik helemaal niet begrijp.
Mijn beste maar waar ik zo op vertrouwde durfde pas iets te zeggen nadat ik aan hem vroeg "wtf?"
Ik snap dat een goede vriendin/vrouw veel meer kan betekenen als nen beste maat maar is het niet mogelijk om een beetje fatsoen te hebben en gewoon te vragen/zeggen. Zou ge het erg vinden mocht ik eventueel achter dingske aangaan?
Ik heb altijd de exen van mijn maten als no-go gezien, altijd de vriendinnen van mijn ex als no-go gezien, mr da zijn dan ook wel niet mijn ding maar dan nog!
Nu fladder ik tussen 3 state of minds in.
Don't give a fuck mode : alles kan den boom in en ik focus mij op wat ik tof vind
Relativeren modus : Waarom zou ik daar een probleem van maken? Dat is mijn EX tenslotte
Alone and sad mode : Waarom zou ge in godsnaam zoiet doen EIKELS!
Al een sjaans de 3de tegenwoordig al iets minder maar dit neemt het volgende probleem niet weg.
Afgelopen weekend naar haar verjaardagsfeestje gegaan uit vriendelijkheid want ik had daar echt niets te zoeken en had er niet bepaald veel zin voor. Onderweg naar het feestje nog maten tegengekome die naar een ander feestje gingen. Gezegd dat ik moest gaan uit vriendelijkheid (FOUT NR3).
Normaal als ik rijd drink ik niets. Eventueel een pintje/mazout alsk aankom om daarna 6 uur cola's te drinken en dan door te gaan.
Onmiddelijk 2 pinten snel binnengekapt, dan 2 cola's en dan nen desperados. Dit van 23u tot 2u en dan ben ik gewoon naar huis gegaan omdat ik "moe" was. Naar huis gegaan, nog 2 duvels derbovenop gekapt en in "slaap" gevallen. Ik had eerlijk gezegd gewoon geen klotezin meer om daar nog met een vriendelijk gezicht te staan terwijl ik ze allebei doodgraag op hun bakkes wou slagen. Want zo voel ik mij dan nog het vaakst. Rustig en mijn goesting aant doen en dan denk ik daaraan en dan wilk der wel is met een auto overrijden en zien of het dan betert.
Nu gaan de mensen hier zeggen. Kop op jongen! Ander en beter! En volledig akkoord! Maar daar is het niet dat mijn gevoel van komt.
Ik voel dat er een mes in mijn rug steekt omdat ze ten eerste niet eerlijk waren tegen mij (klinkt idioot). Omdat ik dacht dat ze veel betere mensen waren had ik hier toch op gehoopt.
Kwaad zijn omdat zij gelukkig zijn, msschien wel.
Omdat zij mij "alleen" achterlaten want veel echte vrienden heb ik niet; of dat denk ik. Ik kan vertrouwen op een vriendenkring waar ik absoluut niets mee gemeen heb maar die ik momenteel meer vertrouw dan beiden tesamen. Ik heb geen vertrouwen meer in de vriendschap die ik met beide heb opgebouwd over de jaren en dan spreek ik met mijn beste maat over 7 jaar wat al mag tellen.
En dan deze situatie gepaard met een tijdelijke job die ik zoek EN nog eens wat wachttijd tot ik aan mijn opleiding bij de vdab kan starten doet wat met een mens. In tijden mij niet meer zo slecht gevoeld.
Slapen is moeilijk geworden en opstaan nog moeilijker. Depressief wil ik zeker niet worden aangezien ik over het algemeen een positief ingestelde persoon ben en niet direct negatief ga denken.
Ik wil ook doodgraag weer iemand anders ontmoeten en zien waar dat naartoe gaat maar doe dat maar eens als je al 10 jaar in slechte vorm bent een een mooi buik(je) hebt. Niet dat we daar niets aan doen maar de zelfzekerheid is ver te zoeken tegenwoordig

Ik weet dat dit mijn probleem is en ik hierover moet en veel mensen hier een ander gedacht over gaan hebben maar het kan toch even deugd doen om het te kunnen uittypen.
Aan al degene die de tijd hebben genomen om het tot hier te lezen, imaginair repje!
Aan al de rest!
tl:dr
Persoonlijke problemen, even uittypen om het kwijt te raken door gebrek aan vertrouwenspersonen.
Der zat inderdaad redelijk wat op uwe lever, toch chapeau van uw hart eens te luchten. Dat is altijd de eerste stap.


.