Stormy
Legacy Member
Ik vind mijn leven doelloos. Ik heb geen vrienden, heb amper familie, geen vriendin dus op sociaal vlak heb ik niemand waarmee ik een diepe band mee heb. Ik word stilaan 30 jaar. Ik werk en heb voldoende geld maar geld maakt me niet meer gelukkig. Ik ga soms uit met collega's of zelfs alleen, ik ontmoet doorgaans veel vrouwen maar deze relaties blijven oppervlakkig. Sporten doe ik ook af en toe, vroeger hielp het nog, maar zelfs sporten helpt niet meer tegen dit gevoel.
Ik denk vaak over het leven en over diepe onderwerpen. Ik kijk rondom mij naar mensen in het algemeen, hoe zij leven, ik kijk naar de maatschappij, het systeem en hoe bepaalde waarden veranderen doorheen de tijd. Ik heb het gevoel dat ik niet thuishoor in een era waar mensen leven op sociale media (instagram, facebook, ...), waar bepaalde relationele waarden zijn verloren, waar echtscheidingen recordaantallen bereiken, ...
Ik heb geen zelfmoordgedachten, dat ook niet. Maar er is een soort van kutgevoel vanbinnen die maar niet weggaat en ik voel me eenzaam, verloren, doelloos in het leven. Iemand enig idee wat ik hiertegen kan doen?
Ik denk vaak over het leven en over diepe onderwerpen. Ik kijk rondom mij naar mensen in het algemeen, hoe zij leven, ik kijk naar de maatschappij, het systeem en hoe bepaalde waarden veranderen doorheen de tijd. Ik heb het gevoel dat ik niet thuishoor in een era waar mensen leven op sociale media (instagram, facebook, ...), waar bepaalde relationele waarden zijn verloren, waar echtscheidingen recordaantallen bereiken, ...
Ik heb geen zelfmoordgedachten, dat ook niet. Maar er is een soort van kutgevoel vanbinnen die maar niet weggaat en ik voel me eenzaam, verloren, doelloos in het leven. Iemand enig idee wat ik hiertegen kan doen?