Archief - Mislukte relatie blijft eeuwig knagen?

20 jaar geleden ben ik een relatie aangegaan met een meisje die volledig beantwoordde aan mijn droomprofiel.
Door omstandigheden was die relatie na 'kletterende ruzie' 3 jaar later definitief voorbij. (Het was een aan/af relatie .. )
Sindsdien heb ik haar nooit meer teruggezien. Dat wilde ze ook niet.
In tegendeel, ik heb een maand na ons laatste contact, nog een haatbrief gekregen, van enkele pagina's lang met niks dan verwijten in.

Ik ben nu 20 jaar later, gelukkig gehuwd, heb een eigen leventje opgebouwd en toch heb ik het idee dat ik ergens ver weg nog altijd gevoelens heb voor haar.
Misschien omdat het mijn eerste echte liefde was?

Zijn er hier nog die gevoelens hebben voor een ex waarvan men beseft: Vergeet het! Die ex wordt niks, vroeger niet, nu niet, in de toekomst ook niet .. ? Waardoor je het ergens een plaatsje geeft en voor het overige gewoon verder gaat met je leven met de woorden: C'est la vie!.

is da nie normaal als je iemand echt graag gezien hebt?

Lefky zei:

is da nie normaal als je iemand echt graag gezien hebt?

Klik om te vergroten...

Dat is juist mijn vraag. Of dat het normaal is dat ik 20 jaar later nog altijd die gevoelens voor die ex nog steeds niet kwijt ben.

makila zei:

Dat is juist mijn vraag. Of dat het normaal is dat ik 20 jaar later nog altijd die gevoelens voor die ex nog steeds niet kwijt ben.

Klik om te vergroten...

Da's wel héél erg lang geleden om er nog aan te denken. Zeker als je nu gelukkig getrouwd bent...

Aan mijn eerste grote liefde denk ik niet meer, omdat ik nadien 2 keer écht enorm gelukkig ben geweest. Ik zie dan niet in waarom je nog aan die oude relatie moet denken.
Nu goed, da's elk het zijne zeker

Dat ik in de toekomst nog aan mijn mislukt huwelijk zal denken, waar 2 kindjes uit voortgekomen zijn, spreekt voor mij dan wel voor zich.

Myllan zei:

Weet je vrouw dit?

Klik om te vergroten...

Neen.

Myllan zei:

Iedereen heeft zo'n rugzak uit het verleden die hij of zij meesleurt, ook naar de toekomst toe...
Gevoelens/gedachten kun je nu eenmaal niet uitschakelen met een off knopje.

Klik om te vergroten...

Ja dit dus. Soms ban ik haar gedachten uit mijn hoofd voor jaren aan één stuk. Maar mijn hartje blijft dan gewoon pijn doen. Daar kan ik ook niks aan doen.
Men kan dit luguber vinden of te gek voor woorden, maar zoals je zegt: Gevoelens/gedachten kun je nu eenmaal niet uitschakelen met een off knopje.
Je zou het wel willen, maar dat gaat niet ..

Mark.

En nog een andere ex van me. Ik merk dat het dus vooral speelt bij relaties die onafgesloten aanvoelen. Van Mark kent iedereen hier het verhaal wel; nooit nog een deftig gesprek gehad na een onnozele ruzie en nu helemaal geen contact meer. Bij die andere ex waren we wel samen overeengekomen dat het zo niet meer verder kon, maar de aanleiding en oorzaak was zoiets onnozels. We waren dolverliefd op elkaar, hij slaat zijn knie om tijdens het voetballen en sinds dat moment was hij helemaal veranderd van karakter. Depressief, cynisch, niet lief meer,... Dat ging gewoon niet meer, voor ons allebei niet. We hebben daar wel goed over gepraat en we hebben nu nog steeds contact, maar ik heb nog altijd het gevoel dat er ons toen iets is afgepakt.

Ik ben nu zelf 27 jaar en ik moet zeggen dat ik ook nog regelmatig aan mijn eerste grote liefde terug denk.
Ik was in die periode 18 jaar en zij was 17 jaar. Haar ouders waren de reden van onze breuk, wat dus ook wilt zeggen dat we als een verliefd koppel uit elkaar zijn moeten gaan.
Ze was afkomstig van Boezinge (Ieper) en haar ouders hadden een boerderij. Hun ideale schoonzoon was iemand die van West-Vlaanderen was en die bij hun op de boerderij zou komen werken of tenminste iets met landbouw zou doen.
Toen ik vertelde dat ik net begonnen was aan een Bachelor Elektronica en dat ik na die 3 jaar een BAnaBA Autotechnologie zou doen paste ik helemaal niet in het plaatje en ik ben er nooit meer moeten binnengaan.
We hebben het een 2 jaar uitgehouden maar de situatie werd altijd maar erger en erger. Op den duur zag ik ze nog 1 keer op een hele maand.
Na de breuk heb ik via vrienden van haar gehoord dat ze echt gesmeekt heeft bij haar ouders zodat ze mij toch zouden accepteren maar het mocht niet zijn. Haar ouders hebben er echt alles aan gedaan om ons uit elkaar te halen en na de breuk hebben ze er ook voor gezorgd dat we nooit meer in contact met elkaar konden komen.
We zijn nu 9 jaar later en ik heb nog zin om in mijn auto te springen, naar daar te rijden en eens ferm mijn gedacht zeggen!

Een zware wonden met een ferm litteken voor het leven.

Het is toch niet die meid die zei dat je ze stalkte?

Bram_Verstraete zei:

Het is toch niet die meid die zei dat je ze stalkte?

Klik om te vergroten...

Die beschuldiging was onterecht. Als je iemand je telefoonnummer en adres geeft en je klaagt daarna dat die persoon je stalkt (zonder dat je diezelfde persoon enig verwittiging stuurt), dan zoek je het toch echt wel zelf. Sommige vrouwen denken als ze na een week nog steeds niet antwoorden dat je de boodschap wel begrepen hebt. En als je daarna nog een berichtje stuurt, dan ben je asap een stalker

Maar neen, het gaat hier over totaal iemand anders. In dit topic gaat het eigenlijk over mijn grote jeugdliefde ..
En we zijn toen helaas niet als vrienden uit elkaar gegaan, maar eerder als vijanden. En dat is wel spijtig ..

Teveel mensen die blijven stilstaan bij het verleden. #neverlookback

Sooth Awful zei:

Teveel mensen die blijven stilstaan bij het verleden. #neverlookback

Klik om te vergroten...

In de toekomst wacht de dood op ons. Plus je weet ook niet wat er in de toekomst gaat gebeuren. Dus ook naar de toekomst kijken is zinloos.

Het beste is gewoon te leven in het heden - ik weet het - maar dat is soms gemakkelijk gezegd dan gedaan

ik vraag me soms ook hoe het zou gelopen zijn als ik vroeger wat meer kloten aan mijn laf had gehad

of welke andere mensen ik zou hebben leren kennen mocht ik bepaalde keuzes heb gedaan

achja

binnen 100jaar is iedereen hier toch dood

en wat zijn wij in het universum? just niks

Ik kijk soms ook nostalgisch terug naar mijn vorige relaties, maar heb niet echt de behoefte om opnieuw met hun een relatie te beginnen. Ik zit al jaren in een goede relatie .
Ik denk dat er veel mensen zijn die terugkijken naar vorige relaties en daarbij automatisch enkel de positieve zaken herinneren, terwijl er toch altijd minstens 1 reden was waarom het is beëindigd.
"Het gras is altijd groener aan de overkant", of onterecht denken dat je pas weet pas wat je had wanneer het er niet meer is.
Als je echt jaren na datum nog steeds heel hard terugdenkt aan je ex en je dat als probleem ervaart dan zou je best toch eens een (professioneel) gesprek kunnen hebben?

Mijn exen zijn stuk voor stuk bitches & ho's! Blij dat ik er vanaf ben