MaxVstn
Legacy Member
Beste
Om te beginnen, ik vond niet de juste section op dit topic te plaatsen, vandaar in 'Algemene Discussies'
Ten tweedewil ik zeggen dat dit een serieus verhaal is, dat ook doorweegt op mijn leven, dus heb ik geen nood aan belachelijke commentaren.
Ik ga beginnen met de situatie uit te leggen zoals die er nu bijligt. Ik ben 18 en heb een vriendin die sinds kort ook 18 is (we schelen een klein jaar). We zitten beide in dezelfde klas (middelbaar, laatste jaar). En ik zou graag een einde maken aan mijn relatie. Waarom wordt waarschijnlijk verder duidelijk.
Ik heb haar leren kennen nadat ik mijn 5e middelbaar opnieuw moest doen. Na een week leerde ik ze kennen (een paar keer naast mekaar gezeten, beetje sms,... usual stuff) tot er iets wat serieusere gespreken aan de pas komen. En daar ontdekte ik dat ze nog minder zelfvetrouwen heeft dan deze winter zonder sneeuw. Het blijkt dat ze jaren aan een stuk gepest werd en heeft daar ook veel van afgezien. Ze had ook een vriend gehad en die maakte het dan uit (ze was 14, maar toch was dat blijkbaar een serieuse klap voor haar) en is begonnen haar zelf te verwonden.
Ze ervaarde dat als een soort van verlossing, een gevoel van nog te leven. Nu, door zichzelf te pijnigen kreeg ze natuurlijk commentaar op school, waardoor het nog erger werd.
Nu, om het kort te houden zaten we te smsen tot ze plots zei dat ze van plan was om zichzelf te snijden. Ik zei natuurlijk dat ze dat niet mocht doen, bla bla bla. Nu dan heb ik haar opgebeurd door te zeggen dat ik om haar geef en dat de andere mensen in onze klas ook om haar gaven. We zijn dan closer en closer geworden, tot we toen ik haar (nog maar) twee weken kende aan een relatie zijn begonnen. In het begin dacht ik, ze heeft gewoon een tijdje iemand nodig om van te houden en liefde terug te krijgen. En ik hield ook van haar, net zoals zij van mij.
Maar op sommige momenten had ze het heel moeilijk en toch bleef ze zichzelf snijden, desondanks ik zei dat ze niet mocht, dat dat niet hielp. Natuurlijk heb ik haar dan gezegd dat ze professionele hulp nodig had, maar ze was blijkbaar al eens naar het CLB van de stad geweest en daar hielpen ze haar niet, volgens haar.. Nu iedere keer dat ze het moeilijk had zat ze te zeggen "Ik wil je nooit kwijt" " je bent mijn alles". Ik denk dat iedereen wel verstaat wat ik bedoel. Nu dan dacht ik af en toe toch ook dat ik haar psycholoog niet moest zijn, dat ze alles tegen haar ouders moest vertellen, want ze wisten van haar verwondingen. Straks meer over haar ouders... Maar dat wou ze niet. Nu, de dag van vandaag heeft ze al heel wat meer zelfvertrouwen, maar het is nog altijd 'genen vetten'.
Ik ga het rap over haar gezin hebben: ze is de oudste van twee eiige tweeling, en bij de geboorte kreeg haar zus niet genoeg zuurstof waardoor haar linker hand niet goed functionneert, en krijgt af en toe rare en onverklaarbare epilepsie-aanvallen. Kortom, er gaat heel veel aandacht naar haar zus, waardoor mijn vriendin zich uitgesloten voelt, niet begrepen. Toen haar ouders ontdekten vat ze haarzelf pijn deed, waren ze kwaad omdat ze "door haar niet konden slapen 's nachts, met al haar flauwe kul". Kortom, ze heeft geen goede relatie met haar ouders.
Nu, de maanden gaan voorbij en nog af en toe doet ze zichzelf pijn omdat ze 'een moeilijke periode' heeft. Vraag me niet wat ze daar exact mee bedoelt, ik heb het er zelf ook nooit uit gekregen... Gedurende die tijd kon ik het ook eventjes niet meer aan, dus heb ik mijn mama op ge hoogte gebracht, en werd mijn vriendin op de hoogte gebracht dat mijn mama alles wist. Ze had nu een tweede uitlaatklep voor als het niet ging en haar problemen kwijt wilde. Natuurlijk vond mijn mama dat totaal niet erg om ze te ondersteunen, ze heeft mijn vriendin namelijk heel graag.
Maar het is al enkele maanden dat ik het zelf wat moeilijk heb met onze relatie. Het gebeurt vaak dat ik gewoon geen zin heb om te praten (zo ben ik nu eenmaal...), en dan komt ze net wel extreem veel praten, blijft ze vragen wat er is, of er iets scheelt, zelfs na dat ik haar zeg dat ik met rust wil gelaten worden. Dan is ze triestig, en zakt ze weer in zo'n slecht moment en is het weer prijs (if you know what I mean). Dan mag ik het horen van haar vriendinnen, dus word ik dan weer niet gewoon gerust gelaten als ik dat eens nodig heb.
Daarnaast weegt het feit dat we in dezelfde klas zitten ook serieus door. De hele tijd op mekaar moeten kijken, naar mekaar te moeten luisteren, dezelfde vriendenkring te hebben, samen uit te gaan (door die zelfde vriendenkring), het extreem plakkerig gedrag ben ik haar wat beu gezien. Maar het is niet enkel dat. Ik heb ook gewoon het gevoel dat ik niet meer van haar hou zoals het hoort. Volgens mij hebben al heel wat mensen dat moeten ervaren. En dat is helemaal niet leuk.
Hier zit dus het grootste probleem... Ik weet dat als ik haar zeg dat ik het niet meer zie zitten met haar, dat ze sowieso zichzelf zal pijnigen. De vraag is zelfs niet meer of ze het zou doen, maar hoe, wanneer, waar en op welke schaal. Ze heeft al etterlijke keren zitten wenen dat ze me absoluut niet kwijtwil, dat ik haar alles ben. Ik ben al eens op het punt gestaan om het haar te zeggen, maar ze reageerde zo fel dat ik niet verder durfde zeggen wat ik wou zeggen, en dat ik dan ook maar haar gewoon heb vastgepakt.
Dus dit is mijn grote probleem... Ik zie het niet meer zitten met haar, maar als ik haar dat zeg, is de kans op zelfmoordpoging (het is een groot woord, maar ik vind niets beters) heel groot. En ik moet denk ik niet al te veel steun verwachten van haar ouders aangezien ze vinden dat ze overdrijft. Ik heb er al met mijn ouders over gepraat, maar zij zeggen ook dat het niet aan hen is om de rol van haar ouders over te nemen. En stel, dat ik het haar zeg, verwond ze zichzelf, misschien zelfs erger, met alle schuldgevoelens, roddels en rare blikken van nadien...
Dank u om mijn verhaal te lezen, en ik hoop dat iemand mij wat advies zou kunnen geven over hoe dit aanpakken, want ik weet het echt niet meer...
Om te beginnen, ik vond niet de juste section op dit topic te plaatsen, vandaar in 'Algemene Discussies'
Ten tweedewil ik zeggen dat dit een serieus verhaal is, dat ook doorweegt op mijn leven, dus heb ik geen nood aan belachelijke commentaren.
Ik ga beginnen met de situatie uit te leggen zoals die er nu bijligt. Ik ben 18 en heb een vriendin die sinds kort ook 18 is (we schelen een klein jaar). We zitten beide in dezelfde klas (middelbaar, laatste jaar). En ik zou graag een einde maken aan mijn relatie. Waarom wordt waarschijnlijk verder duidelijk.
Ik heb haar leren kennen nadat ik mijn 5e middelbaar opnieuw moest doen. Na een week leerde ik ze kennen (een paar keer naast mekaar gezeten, beetje sms,... usual stuff) tot er iets wat serieusere gespreken aan de pas komen. En daar ontdekte ik dat ze nog minder zelfvetrouwen heeft dan deze winter zonder sneeuw. Het blijkt dat ze jaren aan een stuk gepest werd en heeft daar ook veel van afgezien. Ze had ook een vriend gehad en die maakte het dan uit (ze was 14, maar toch was dat blijkbaar een serieuse klap voor haar) en is begonnen haar zelf te verwonden.
Ze ervaarde dat als een soort van verlossing, een gevoel van nog te leven. Nu, door zichzelf te pijnigen kreeg ze natuurlijk commentaar op school, waardoor het nog erger werd.
Nu, om het kort te houden zaten we te smsen tot ze plots zei dat ze van plan was om zichzelf te snijden. Ik zei natuurlijk dat ze dat niet mocht doen, bla bla bla. Nu dan heb ik haar opgebeurd door te zeggen dat ik om haar geef en dat de andere mensen in onze klas ook om haar gaven. We zijn dan closer en closer geworden, tot we toen ik haar (nog maar) twee weken kende aan een relatie zijn begonnen. In het begin dacht ik, ze heeft gewoon een tijdje iemand nodig om van te houden en liefde terug te krijgen. En ik hield ook van haar, net zoals zij van mij.
Maar op sommige momenten had ze het heel moeilijk en toch bleef ze zichzelf snijden, desondanks ik zei dat ze niet mocht, dat dat niet hielp. Natuurlijk heb ik haar dan gezegd dat ze professionele hulp nodig had, maar ze was blijkbaar al eens naar het CLB van de stad geweest en daar hielpen ze haar niet, volgens haar.. Nu iedere keer dat ze het moeilijk had zat ze te zeggen "Ik wil je nooit kwijt" " je bent mijn alles". Ik denk dat iedereen wel verstaat wat ik bedoel. Nu dan dacht ik af en toe toch ook dat ik haar psycholoog niet moest zijn, dat ze alles tegen haar ouders moest vertellen, want ze wisten van haar verwondingen. Straks meer over haar ouders... Maar dat wou ze niet. Nu, de dag van vandaag heeft ze al heel wat meer zelfvertrouwen, maar het is nog altijd 'genen vetten'.
Ik ga het rap over haar gezin hebben: ze is de oudste van twee eiige tweeling, en bij de geboorte kreeg haar zus niet genoeg zuurstof waardoor haar linker hand niet goed functionneert, en krijgt af en toe rare en onverklaarbare epilepsie-aanvallen. Kortom, er gaat heel veel aandacht naar haar zus, waardoor mijn vriendin zich uitgesloten voelt, niet begrepen. Toen haar ouders ontdekten vat ze haarzelf pijn deed, waren ze kwaad omdat ze "door haar niet konden slapen 's nachts, met al haar flauwe kul". Kortom, ze heeft geen goede relatie met haar ouders.
Nu, de maanden gaan voorbij en nog af en toe doet ze zichzelf pijn omdat ze 'een moeilijke periode' heeft. Vraag me niet wat ze daar exact mee bedoelt, ik heb het er zelf ook nooit uit gekregen... Gedurende die tijd kon ik het ook eventjes niet meer aan, dus heb ik mijn mama op ge hoogte gebracht, en werd mijn vriendin op de hoogte gebracht dat mijn mama alles wist. Ze had nu een tweede uitlaatklep voor als het niet ging en haar problemen kwijt wilde. Natuurlijk vond mijn mama dat totaal niet erg om ze te ondersteunen, ze heeft mijn vriendin namelijk heel graag.
Maar het is al enkele maanden dat ik het zelf wat moeilijk heb met onze relatie. Het gebeurt vaak dat ik gewoon geen zin heb om te praten (zo ben ik nu eenmaal...), en dan komt ze net wel extreem veel praten, blijft ze vragen wat er is, of er iets scheelt, zelfs na dat ik haar zeg dat ik met rust wil gelaten worden. Dan is ze triestig, en zakt ze weer in zo'n slecht moment en is het weer prijs (if you know what I mean). Dan mag ik het horen van haar vriendinnen, dus word ik dan weer niet gewoon gerust gelaten als ik dat eens nodig heb.
Daarnaast weegt het feit dat we in dezelfde klas zitten ook serieus door. De hele tijd op mekaar moeten kijken, naar mekaar te moeten luisteren, dezelfde vriendenkring te hebben, samen uit te gaan (door die zelfde vriendenkring), het extreem plakkerig gedrag ben ik haar wat beu gezien. Maar het is niet enkel dat. Ik heb ook gewoon het gevoel dat ik niet meer van haar hou zoals het hoort. Volgens mij hebben al heel wat mensen dat moeten ervaren. En dat is helemaal niet leuk.
Hier zit dus het grootste probleem... Ik weet dat als ik haar zeg dat ik het niet meer zie zitten met haar, dat ze sowieso zichzelf zal pijnigen. De vraag is zelfs niet meer of ze het zou doen, maar hoe, wanneer, waar en op welke schaal. Ze heeft al etterlijke keren zitten wenen dat ze me absoluut niet kwijtwil, dat ik haar alles ben. Ik ben al eens op het punt gestaan om het haar te zeggen, maar ze reageerde zo fel dat ik niet verder durfde zeggen wat ik wou zeggen, en dat ik dan ook maar haar gewoon heb vastgepakt.
Dus dit is mijn grote probleem... Ik zie het niet meer zitten met haar, maar als ik haar dat zeg, is de kans op zelfmoordpoging (het is een groot woord, maar ik vind niets beters) heel groot. En ik moet denk ik niet al te veel steun verwachten van haar ouders aangezien ze vinden dat ze overdrijft. Ik heb er al met mijn ouders over gepraat, maar zij zeggen ook dat het niet aan hen is om de rol van haar ouders over te nemen. En stel, dat ik het haar zeg, verwond ze zichzelf, misschien zelfs erger, met alle schuldgevoelens, roddels en rare blikken van nadien...
Dank u om mijn verhaal te lezen, en ik hoop dat iemand mij wat advies zou kunnen geven over hoe dit aanpakken, want ik weet het echt niet meer...
Maar zonder deftige hulpverlening zal ze het helaas nooit redden. Niet met jou, niet zonder jou. Want wat volgend jaar? De stress van het hoger onderwijs die ze niet aan zal kunnen? De frustraties van een job zoeken? De onzekerheden als ze in het werk staat? Werken en een huishouden weg van thuis moeten combineren? Een relatie en eventueel kinderen leren handhaven en terwijl uit werken gaan? Het leven zit vol stressfactoren. We hebben de allemaal last van. Hoe we er mee om gaan, typeert ons als mens. De ene wordt een bullenbak, de andere een fervent sporter. De ene kropt alles op, de andere uit alles in kunst,..