Sylverscythe
Legacy Member
Hallo,
Ik ben normaal niet echt zo'n fan van persoonlijke informatie op het net zwieren, maar aangezien de mening/ervaringen van wat onbekenden altijd wat inzicht kunnen geven en niemand me met mijn 1 post per jaar toch kent waarschijnlijk...
Kort gezegd is mijn situatie het gigantisch cliché van jongen valt op meisje, meisje niet op jongen, gekoppeld met wat vasthangen aan hetzelfde groepje vrienden.
Ik ken haar al jaren, we zitten in hetzelfde vriendengroepje dat al jaren praktisch elke weekend samen weggaat sinds ons secundair. Bon ze wist van mijn gevoelens, er kwam niks van dus het is niet wederzijds. Hier zou normaal het verhaal stoppen, ieder gaat zijn eigen weg. Nu als je elkaar elk weekend ziet ligt het wel wat anders, we kwamen terug super overeen met elkaar, ik koesterde nog wat hoop en zo was iedereen wel gelukkig.
Natuurlijk gebeurde recent het onvermijdelijke: ze heeft een vriend (die ze om alles nog wat ironischer te maken via mij leerde kennen). Zo hebben we het beste gesprek in jaren gehad toen ze het mij zei, ze was er duidelijk blij mee dat ze het niet meer moest verzwijgen (en complete sloef die ik ben heb ik haar ook het beste gewenst natuurlijk
). Nu zit ik natuurlijk met de fijne situatie dat ik haar of elk weekend zie, of dat ons vriendengroepje (dat op onze leeftijd toch alleen maar krimpt) niet meer buitenkomt omdat zij iets anders te doen heeft (iedereen wat anders te doen, een paar passievelingen blijven over).
Kortom ik zit een beetje vast, ik heb weinig goede vrienden en dat is nu eenmaal dat groepje (meteen ook waarom ik weinig andere vrouwen tegenkom en ik vrijgezel blijf). Ik zou dus eigenlijk gewoon wat mensen moeten leren kennen om er mij over te zetten en misschien iemand te ontmoeten, maar ik zie niet echt wat ik meer kan doen. Ik ga sowieso 3x sporten in de week en heb een dag avondschool, allemaal activiteiten waarbij ik iedereen nu wel ken maar er ook amper echt goede vrienden bijzitten (en door het type sport en avondschool 0 vrouwen). Ik ben dan ook niet asociaal, heb gewoon de indruk dat ik gewoon nooit op de juiste plaats terechtkom om vrouwen te ontmoeten. Ik heb er aan gedacht van de heilige vrijdagavond waarop we elkaar normaal zien een of andere hobby zoals kookles bij te nemen, maar ik wil mijn vrienden natuurlijk ook niet kwijt.
Goed, deze lange tekst schrijven was al therapie op zich. Wat reacties zouden fijn zijn! Thx!
Ik ben normaal niet echt zo'n fan van persoonlijke informatie op het net zwieren, maar aangezien de mening/ervaringen van wat onbekenden altijd wat inzicht kunnen geven en niemand me met mijn 1 post per jaar toch kent waarschijnlijk...
Kort gezegd is mijn situatie het gigantisch cliché van jongen valt op meisje, meisje niet op jongen, gekoppeld met wat vasthangen aan hetzelfde groepje vrienden.
Ik ken haar al jaren, we zitten in hetzelfde vriendengroepje dat al jaren praktisch elke weekend samen weggaat sinds ons secundair. Bon ze wist van mijn gevoelens, er kwam niks van dus het is niet wederzijds. Hier zou normaal het verhaal stoppen, ieder gaat zijn eigen weg. Nu als je elkaar elk weekend ziet ligt het wel wat anders, we kwamen terug super overeen met elkaar, ik koesterde nog wat hoop en zo was iedereen wel gelukkig.
Natuurlijk gebeurde recent het onvermijdelijke: ze heeft een vriend (die ze om alles nog wat ironischer te maken via mij leerde kennen). Zo hebben we het beste gesprek in jaren gehad toen ze het mij zei, ze was er duidelijk blij mee dat ze het niet meer moest verzwijgen (en complete sloef die ik ben heb ik haar ook het beste gewenst natuurlijk
). Nu zit ik natuurlijk met de fijne situatie dat ik haar of elk weekend zie, of dat ons vriendengroepje (dat op onze leeftijd toch alleen maar krimpt) niet meer buitenkomt omdat zij iets anders te doen heeft (iedereen wat anders te doen, een paar passievelingen blijven over). Kortom ik zit een beetje vast, ik heb weinig goede vrienden en dat is nu eenmaal dat groepje (meteen ook waarom ik weinig andere vrouwen tegenkom en ik vrijgezel blijf). Ik zou dus eigenlijk gewoon wat mensen moeten leren kennen om er mij over te zetten en misschien iemand te ontmoeten, maar ik zie niet echt wat ik meer kan doen. Ik ga sowieso 3x sporten in de week en heb een dag avondschool, allemaal activiteiten waarbij ik iedereen nu wel ken maar er ook amper echt goede vrienden bijzitten (en door het type sport en avondschool 0 vrouwen). Ik ben dan ook niet asociaal, heb gewoon de indruk dat ik gewoon nooit op de juiste plaats terechtkom om vrouwen te ontmoeten. Ik heb er aan gedacht van de heilige vrijdagavond waarop we elkaar normaal zien een of andere hobby zoals kookles bij te nemen, maar ik wil mijn vrienden natuurlijk ook niet kwijt.
Goed, deze lange tekst schrijven was al therapie op zich. Wat reacties zouden fijn zijn! Thx!
)