Archief - droomjob

hye iedereen, ik leg jullie even mijn situatie uit;

ik zit nu in mijn laatste jaar van een HBO5 opleiding ( Juridisch administratieve medewerker). in mijn middelbaar heb ik BSO gedaan, hierdoor koos ik voor een HBO5 opleiding en geen Bacheloropleiding. vorig jaar, deed ik mijn stage op het vredegerecht. tijdens deze stage had ik de kans om mee te gaan naar een psychiatrie..de dag brak aan dat ik naar daar mocht meegaan, had wel wat zenuwen, maar het verliep bijzonder goed.. zo goed zelfs dat ik er sindsdien niet over kan stoppen met denken.. ik heb boeken over de psychiatrie, ik lees veel over psychische stoornissen... het is echt misschien raar om te zeggen, maar het werd een passie van mij...
nu zit ik met een klein probleem.:

ik zou heel graag voor de job van Psychiater gaan, lijkt in mijn ogen echt een droomberoep. maar heb wat schrik dat ik Geneeskunde niet aankan. ik ben zeker bereid om hard te studeren en er hard voor te werken.. ik zou alles doen voor die titel te krijgen. ik twijfel heel erg.. want het is echt mijn passie en mijn droom om er ooit te werken ( al dan niet als psychiater).

wat raden jullie mij aan te doen?
moet ik ervoor gaan en mijn hart/droom volgen of moet ik toch iets ander kiezen.

tnxxx.

Promogirl22 zei:

hye iedereen, ik leg jullie even mijn situatie uit;

ik zit nu in mijn laatste jaar van een HBO5 opleiding ( Juridisch administratieve medewerker). in mijn middelbaar heb ik BSO gedaan, hierdoor koos ik voor een HBO5 opleiding en geen Bacheloropleiding. vorig jaar, deed ik mijn stage op het vredegerecht. tijdens deze stage had ik de kans om mee te gaan naar een psychiatrie..de dag brak aan dat ik naar daar mocht meegaan, had wel wat zenuwen, maar het verliep bijzonder goed.. zo goed zelfs dat ik er sindsdien niet over kan stoppen met denken.. ik heb boeken over de psychiatrie, ik lees veel over psychische stoornissen... het is echt misschien raar om te zeggen, maar het werd een passie van mij...
nu zit ik met een klein probleem.:

ik zou heel graag voor de job van Psychiater gaan, lijkt in mijn ogen echt een droomberoep. maar heb wat schrik dat ik Geneeskunde niet aankan. ik ben zeker bereid om hard te studeren en er hard voor te werken.. ik zou alles doen voor die titel te krijgen. ik twijfel heel erg.. want het is echt mijn passie en mijn droom om er ooit te werken ( al dan niet als psychiater).

wat raden jullie mij aan te doen?
moet ik ervoor gaan en mijn hart/droom volgen of moet ik toch iets ander kiezen.

tnxxx.

Klik om te vergroten...

Eventueel (toegepaste) psychologie proberen aan de hogeschool en daarna een schakel als je nog interesse zou hebben om verder te studeren voor een master, maar geneeskunde lijkt me wel erg hoog gegrepen ineens. Ze hebben kandidaten genoeg, daarom dat er een zware schifting is dmv een toegangsexamen.

Je kunt daar volgend jaar wel altijd is aan deelnemen, maar dan zal je serieus wat harder moeten bijbenen qua wiskunde en wetenschappen uit het middelbaar. Heel eerlijk lijkt mij dat ook niet realistisch. Er zal in de toekomst veel meer nood zijn aan psychologen dan naar psychiaters en met die studie kan je achteraf ook alle kanten uit. Zet geneeskunde uit uw hoofd, dat is nog 6 jaar studeren als je al door het examen geraakt (en pas volgend jaar want voor dit jaar ben je te laat) om daarna nog een specialisatie van 5 jaar te volgen.

Dan zijn we 12 jaar verder vooraleer je afgestudeerd bent bij een perfect parcours.

is zeker waar, nu mijn zus is een afgestudeerd psycholoog en ze zegt dat psychologen moeilijk werk vinden. er is niet veel werkzekerheid voor hen.

Promogirl22 zei:

hye iedereen, ik leg jullie even mijn situatie uit;

ik zit nu in mijn laatste jaar van een HBO5 opleiding ( Juridisch administratieve medewerker). in mijn middelbaar heb ik BSO gedaan, hierdoor koos ik voor een HBO5 opleiding en geen Bacheloropleiding. vorig jaar, deed ik mijn stage op het vredegerecht. tijdens deze stage had ik de kans om mee te gaan naar een psychiatrie..de dag brak aan dat ik naar daar mocht meegaan, had wel wat zenuwen, maar het verliep bijzonder goed.. zo goed zelfs dat ik er sindsdien niet over kan stoppen met denken.. ik heb boeken over de psychiatrie, ik lees veel over psychische stoornissen... het is echt misschien raar om te zeggen, maar het werd een passie van mij...
nu zit ik met een klein probleem.:

ik zou heel graag voor de job van Psychiater gaan, lijkt in mijn ogen echt een droomberoep. maar heb wat schrik dat ik Geneeskunde niet aankan. ik ben zeker bereid om hard te studeren en er hard voor te werken.. ik zou alles doen voor die titel te krijgen. ik twijfel heel erg.. want het is echt mijn passie en mijn droom om er ooit te werken ( al dan niet als psychiater).

wat raden jullie mij aan te doen? moet ik ervoor gaan en mijn hart/droom volgen of moet ik toch iets ander kiezen.

Klik om te vergroten...

Je moet vooral realistisch zijn.

Om psychiater te worden moet je eerst 6 jaar geneeskunde studeren en dan een specialisatie doen die 4,5 jaar duurt.

Om door het ingangsexamen geneeskunde te geraken moet je kennis hebben van vakken die in het ASO worden gegeven.

Het staat je vrij om enkele maanden te blokken en dan eens mee te doen met het examen Geneeskunde als je denkt dat het geen tijdverlies zal zijn.

Indien je toch bij uw gedacht blijft kan ik u een bachelor in de Toegepaste Psychologie op hogeschool niveau aanraden of ge kunt proberen om een master in de Psychologie aan de unief te behalen.

Het klopt inderdaad dat klinische psychologen (om nog niet over de professionele bachelor te spreken) problemen hebben om werk te vinden omdat er te weinig plaatsen zijn en te veel kandidaten. Als je de professionele bachelor volgt heb je een grote kans dat je geen klinisch werk zult vinden en bij gebrek aan alternatieven dan maar op de HR dienst van een bedrijf zult gaan werken. Als je de master doet heb je grote kans om de eerste 5 a 10 jaar (hangt af hoeveel geluk of pech ge hebt) tijdelijke opdrachten te moeten doen vooraleer je een definitieve voltijdse betrekking als psycholoog zult vinden.

Sovereign zei:

Eventueel (toegepaste) psychologie proberen aan de hogeschool en daarna een schakel als je nog interesse zou hebben om verder te studeren voor een master.

Klik om te vergroten...

Er is geen schakelprogramma tussen psychologie en geneeskunde dus eerst het ene proberen met oog om vervolgens over te schakelen naar het ander is tijdverlies. Best ofwel direct geneeskunde doen, ofwel enkel psychologie doen (psy aan de unief is al 5 jaar, daarna kunt ge psychiater (+ 10,5 jaar) wel vergeten tenzij ge rijk zijt en het voor u dus geen probleem is om 15,5 jaar te studeren)

Voor zover de threadstarter geen trol is:

Realistisch-Pessimistisch perspectief: sommige dromen zijn te hoog gegrepen, zoek iets anders waar je geluk en voldoening uit kan halen.

Realistisch-Optimistisch pad: je voorkennis/vooropleiding is op dit moment volstrekt ongeschikt om zelfs maar aan het ingangsexamen geneeskunde mee te doen, en je vermogen om dit via zelfstudie bij te spijkeren waarschijnlijk ook - zelfs al heb je misschien de intellectuele capaciteiten daartoe, zeker de wiskunde & de chemie/fysica lenen zich niet tot zelfstudie zonder hulp -.
Als je het écht wilt proberen: zou ik gaan informeren of je nog in aanmerking komt tot een "zevende jaar ASO": de bijzondere wetenschappelijke vorming: https://www.onderwijskiezer.be/v2/secundair/sec_detail.php?detail=333, als je dat succesvol kan afleggen kan je waarschijnlijk ook door het ingangsexamen geneeskunde geraken, éénmaal daar doorheen vallen nog maar weinigen af tijdens de studie, ...

...maar dat is dan zoals Hawk terecht zegt, slechts het begin: 6 jaar alsnog zware studies, waarna je nog een specialisatie moet doen, je zou dus starten op een pad van minstens 1j (voorbereiding ingangsexamen geneeskunde) + 6 (studie geneeskunde) + 4,5 (specialisatie) jaren. Lijkt me zelfs al zou je het aankunnen een zéér moeilijk traject als je er niet op je 18e/19e aan begint.

Misschien in plaats van bachelor/master psychologie ook eens kijken richting de pyschiatrische verpleegkunde? Dan combineer je ook zorg met psychiatrie...

Geneeskunde gaan studeren met het doel om 1 specifieke specialisatie te doen is meestal geen geweldig idee. Psychiatrie is niet de meest competitieve specialisatierichting maar de kans is toch reëel dat binnen 6/7 jaar je misschien toch niet in de psychiatrie kan starten. Psychiatrie is ook een redelijk zware richting in de zin dat je heel veel miserie tegenkomt, het is niet zo simpel als een gesprekje voeren en wat testjes doen en er dan een diagnose op plakken en wat medicatie geven. Je hebt vaak te maken met mensen die zwaar in de miserie zitten en waar niet altijd een snelle weg uit is. Romantiseer het dus maar niet te veel.

Psychologie lijkt mij realistischer gezien je daar minder voorkennis voor nodig hebt (een beetje wiskundig inzicht is handig voor statistiek), dit natuurlijk in de veronderstelling dat je de capaciteiten hebt om die richting aan te kunnen.

Hawk zei:

Er is geen schakelprogramma tussen psychologie en geneeskunde dus eerst het ene proberen met oog om vervolgens over te schakelen naar het ander is tijdverlies. Best ofwel direct geneeskunde doen, ofwel enkel psychologie doen (psy aan de unief is al 5 jaar, daarna kunt ge psychiater (+ 10,5 jaar) wel vergeten tenzij ge rijk zijt en het voor u dus geen probleem is om 15,5 jaar te studeren)

Klik om te vergroten...

Had het ook over de schakel naar de master psychologie als je eerst aan de bach aan de hogeschool begint.

Hawk zei:

Er is geen schakelprogramma tussen psychologie en geneeskunde dus eerst het ene proberen met oog om vervolgens over te schakelen naar het ander is tijdverlies. Best ofwel direct geneeskunde doen, ofwel enkel psychologie doen (psy aan de unief is al 5 jaar, daarna kunt ge psychiater (+ 10,5 jaar) wel vergeten tenzij ge rijk zijt en het voor u dus geen probleem is om 15,5 jaar te studeren)

Klik om te vergroten...

Psychiatrie is trouwens 5 jaar, geen 4,5 (tenzij in NL). Tijdens die 5 jaar krijg je een loon.

Zoals KnightofCydonia zegt: misschien ook eens kijken naar psychiatrisch verpleegkundige? direct heel specifiek en misschien/waarschijnlijk een pak haalbaarder

Ivm de aanrader om Psychologie te studeren... Ik kan alleen maar laten weten dat je wat realistisch moet zijn in jouw verwachtingen qua jobkansen.

Voor elke vacature voor klinisch psyscholoog komen er gemakkelijk 70-100 of meer vacatures binnen. Om een job in dit field te pakken te krijgen moet je echt mensen kennen, ofwel gigantisch veel geluk hebben.
Mijn vrouw is na 5 jaar in haar professionele carriere eindelijk aan de bak geraakt als klinisch psycholoog, en kon zelfs dan eerst nog maar beginnen aan 50%

Ik begrijp dat je gepassioneerd bent door dit veld, maar denk echt heel goed na hierover. De kans is heel erg groot dat je op het einde van de rit een job zal uitoefenen die niet met klinische psychologie te maken heeft.

StarSeeker zei:

Ivm de aanrader om Psychologie te studeren... Ik kan alleen maar laten weten dat je wat realistisch moet zijn in jouw verwachtingen qua jobkansen.

Voor elke vacature voor klinisch psyscholoog komen er gemakkelijk 70-100 of meer vacatures binnen. Om een job in dit field te pakken te krijgen moet je echt mensen kennen, ofwel gigantisch veel geluk hebben.
Mijn vrouw is na 5 jaar in haar professionele carriere eindelijk aan de bak geraakt als klinisch psycholoog, en kon zelfs dan eerst nog maar beginnen aan 50%

Ik begrijp dat je gepassioneerd bent door dit veld, maar denk echt heel goed na hierover. De kans is heel erg groot dat je op het einde van de rit een job zal uitoefenen die niet met klinische psychologie te maken heeft.

Klik om te vergroten...

Heeft uw vrouw dan alleen naar jobs gezocht in dienstverband of heeft ze ook geprobeerd om een eigen praktijk te starten/als zelfstandige in een groepspraktijk te beginnen?

neutrofiel zei:

Heeft uw vrouw dan alleen naar jobs gezocht in dienstverband of heeft ze ook geprobeerd om een eigen praktijk te starten/als zelfstandige in een groepspraktijk te beginnen?

Klik om te vergroten...

Niet iedereen wilt zelfstandige worden.

Men vriendin is ook psychologe, met verschillende extra (noodzakelijke) opleidingen.
Ze werkt halftijds in Gasthuisberg en halftijd zelfstandige.

Ik heb haar al vaak genoeg gevraagd waarom niet voltijds zelfstandige, of zelf een groepspraktijk te starten, maar hier heeft ze echt geen zin in terwijl dit een veelvoud zou kunnen opleveren.

Minder contact met collega's, minder mogelijkheden om over uw zware gevallen te praten/andere professionele meningen te horen. Ja er zijn intervisiemomenten maar dit is ook meestal maar weekelijks/maandelijks. En het geld is ook niet alles, als je het daarvoor moet doen dan ga je eraan onderdoor.

Verstuurd vanaf mijn SM-G960F met Tapatalk

Niet alleen dat. Het is ook als zelfstandige echt niet gemakkelijk om aan voldoende patienten te geraken.
De meeste huisdokters worden overstelpt door zelfstandige psychologen die hun coördinaten achterlaten en vragen of ze patienten kunnen doorsturen. Daar komt dan bitter weinig respons van.
Plaatsen in bestaande groepspraktijken zijn enorm schaars. En qua inkomsten is het ook niet zo denderend. Met een beetje geluk kan je 50 euro vragen voor een sessie van een uur. Echter als je aan een totaal van 30 uren per week zou kunnen geraken ben je al extreem goed bezig. Deze getallen liggen meestal nog wel een pak lager.
Komt daar nog de kosten van een praktijk bij etc, en je loon is niet om voor naar huis te schrijven.

Ik zou psychologie of toegepaste psychologie eigenlijk niet zozeer aanraden. Niet alleen omdat er minder werkzekerheid is etc. maar ook omdat ik denk dat TO veel gelukkiger zal zijn als psychiatrisch verpleegkundige. Als je echt in een psychiatrisch ziekenhuis wil werken, dan is dat eigenlijk je "droomjob". Hiervoor moet je dus 4 jaar verpleegkunde studeren. Maar ik zou wel graag nog eens willen benadrukken dat psychiater/psychiatrische verpleegkundige een heel zware job is, zeker in die psychiatrische instellingen. De vriend van mijn zus heeft een tijdje stage gedaan daar en de verhalen die hij vertelde... dat is nog schrijnender dan je voor mogelijk houdt. Er is een heel groot verschil tussen "ik vind psychiatrische stoornissen interessant" en "ik wil in de psychiatrie werken". Ik vind psychiatrische stoornissen ook interessant en ik lees daar al eens graag een boek over, maar in de psychiatrie werken is werken en omgaan met die mensen, voor die mensen zorgen,... dan ben je eigenlijk weinig tot helemaal niet bezig met het bestuderen van die stoornissen.

Je hebt twee keuzes: niets doen, en je waarschijnlijk nog lang afvragen of je zou geslaagd zijn, of je dit jaar voorbereiden voor het ingangsexamen geneeskunde (avondschool, zelfstudie?). Wanneer je daar je best voor doet en je niet slaagt, dan weet je dat dat waarschijnlijk te hoog gegrepen was; indien je daarin slaagt, is er waarschijnlijk geen reden waarom je die artsenstudie niet zou kunnen starten.

Wanneer je niet slaagt, mag je dat niet als een mislukking bekijken, maar als een overwinning op jezelf om je droom na te jagen, en ik vermoed dat je met die voorbereiding ook nog wel enkele dingen opsteekt die de rest van je leven nuttig gaan zijn, bijvoorbeeld verpleegkunde studeren