Archief - Geneeskunde na doctoraat?

9lives,

Ik weet dat dit niet de eerste draad hierover is, maar het is toch weer een wat apart geval. Dus toch even een aparte draad. Verder zijn ook niet al mijn vragen beantwoord wanneer ik eens rond surf op het www.

Geschiedenis:
Flashback naar het zesde middelbaar. Twijfel tussen geneeskunde en andere biologisch/medische richtingen. Uiteindelijk geen geneeskunde omdat ik toen een introvert sukkeltje was en dit niet leek aan te sluiten bij het profiel van een arts. Biochemie dan maar.

Ik heb (na een jaartje dubbelen, te vaak gefeest) een master biochemie behaald (op het nippertje geen grote onderscheiding). Ik was erg geïnteresseerd in informatica, dus nog een master in de informatica erbij gedaan (onderscheiding). Toen ben ik begonnen aan een doctoraat. Een combinatie van biologie en informatica (bij het Vlaams Instituut Biotechnologie, medisch thema). Over anderhalf à twee jaar is dat doctoraat af. Ik ben dan 29.

Tot enkele maanden geleden was het leven heel duidelijk. Ik had een toffe vriendin, we woonden samen op een huurappartementje, zouden niet super lang meer wachten met kindjes krijgen en een huisje kopen. Ik zou na mijn doctoraat vrij makkelijk werk moeten vinden. Een haar in de boter, na een moeilijke periode relatie stuk gelopen (na vele jaren).

Nu:
Op het werk is het ook allemaal niet heel fijn. Sinds dat zesde middelbaar volledig opengebloeid. Tegenwoordig mis ik heel erg hard contact met mensen in mijn werk. Ik had gedacht hier minder moeite mee te hebben, maar na enkele jaren merk ik toch dat ik dit mis. Wetenschappelijk onderzoek is erg zelfstandig en hard werken. Sommige weken praat ik enkel in de 10u, lunch, 15u break met anderen (en vrienden na het werk). Iedereen heeft het druk. Allemaal alleen hard aan het werk in het lab of voor de PC. Ik mis ook voldoening. Het werk dat ik doe zal in een heel verre toekomst misschien wel voor mensen iets nuttig betekenen, maar dat is helemaal onzeker en ook kom ik dat hoogstwaarschijnlijk nooit te weten. Niemand zal mij "dank u" komen zeggen.


Ik ben de laatste weken (maanden) dus gaan twijfelen. Misschien moet ik toch nog geneeskunde studeren, nu ik terug zo vrij als een vogel ben op relationeel vlak. Intellectueel uitdagend+direct contact met mensen+voldoening. Ook de ergernis aan het huidige systeem van de gezondheidszorg draagt bij tot mijn motivatie. In mijn omgeving erg veel mensen die door artsen van het kastje naar de muur gestuurd worden of gewoon niet geholpen, niet geïnteresseerd in hun patiënten. Ook het wrange gevoel wanneer er in mijn buurt een ongeval gebeurt en ik hulpeloos sta toe te kijken. Enzovoort.

Anderzijds twijfel ik ook heel hard. Het is een grote investering van tijd en geld. Na mijn doctoraat heb ik wel voldoende gespaard om vier-vijf jaar als een zuinige monnik/student te kunnen leven. Ik zou wel nog in het weekend of deeltijds willen werken maar om op mijn niveau iets te vinden dat flexibel is om met het studeren te combineren lijkt mij zo goed als onmogelijk. Met een doctoraat in de broodjeszaak gaan werken misschien ook een stap te ver. Bovendien weet ik niet wat de success rate van geneeskundestudenten op hogere leeftijd is. En wat met kansen op specialisatie? Huisarts spreekt mij niet meteen aan. Willen ze nog wel een "ouwe" (toch wel bijna 40 voor gespecialiseerd te zijn) of spelen die andere diploma's en wetenschappelijke publicaties dan weer een voordeel?

Blijven doen wat ik nu doe is makkelijk. Ik zal wellicht nooit geldproblemen hebben. Maar word ik wel gelukkig van een hoop bakstenen en cash? Ik heb ook al gedacht aan alternatieve jobs zoals leraar, maar dat lijkt me intellectueel zelfmoord en jongeren zijn ook niet steeds dankbaar. Voldoening krijg je daar ook niet steeds.

Op andere websites vind ik wel mensen die met hetzelfde idee spelen maar nooit of ze uiteindelijk begonnen zijn aan de opleiding of die succesvol afgerond hebben.

Ben ik nog wel iets waard op de arbeidsmarkt in geval ik faal (na enkele jaren)?

Het ingangsexamen zou mij moeten lukken. Veel van de vereiste kennis staat niet zo veraf van wat ik nu doe (al is een opfrissing aan de orde).

Gegroet,
J.

Kan je met je phd niet de privé in? Bij ons (chemische industrie) is research natuurlijk je kerntaak maar je hebt veel meetings met collega researchers en je stuurt ook een team laboranten aan. Je praat (en beslist) niet enkel over het research maar ook over het grote plaatje binnen het bedrijf. Carrière maken buiten onderzoek is ook heel realistisch mocht je dat willen.

Jouw vakgebied is natuurlijk nog iets anders maar heb je al eens info gezocht over de werkgelegenheid buiten het academisch weredje? Voldoening, tja, rechtstreeks contact met patiënten ga je denk ik niet gemakkelijk vinden met je diploma. Je gaat echter wel al een pak gelukkiger zijn met genoeg sociaal contact.

Nu nog 6 jaar+ studeren zou ik afraden. Je bent nu nog zo vrij als een vogel en dat gaat zonder vast inkomen en weinig vrije tijd (er is mij altijd verteld dat gnk veel blokken is) nog lang blijven denk ik. Een vrouw van jouw leeftijd gaat het moeilijk hebben om een relatie aan te gaan met een werkloze student omdat zij dan haar toekomstplannen (kinderen, huis) ook 6j on hold moet zetten. En op 6 jaar tijd is de kans groot dat het leven voor jou andere dingen in petto heeft waardoor die studie echt geen optie meer is.

schoenen zei:

Kan je met je phd niet de privé in? Bij ons (chemische industrie) is research natuurlijk je kerntaak maar je hebt veel meetings met collega researchers en je stuurt ook een team laboranten aan. Je praat (en beslist) niet enkel over het research maar ook over het grote plaatje binnen het bedrijf. Carrière maken buiten onderzoek is ook heel realistisch mocht je dat willen.

Jouw vakgebied is natuurlijk nog iets anders maar heb je al eens info gezocht over de werkgelegenheid buiten het academisch weredje? Voldoening, tja, rechtstreeks contact met patiënten ga je denk ik niet gemakkelijk vinden met je diploma. Je gaat echter wel al een pak gelukkiger zijn met genoeg sociaal contact.

Nu nog 6 jaar+ studeren zou ik afraden. Je bent nu nog zo vrij als een vogel en dat gaat zonder vast inkomen en weinig vrije tijd (er is mij altijd verteld dat gnk veel blokken is) nog lang blijven denk ik. Een vrouw van jouw leeftijd gaat het moeilijk hebben om een relatie aan te gaan met een werkloze student omdat zij dan haar toekomstplannen (kinderen, huis) ook 6j on hold moet zetten. En op 6 jaar tijd is de kans groot dat het leven voor jou andere dingen in petto heeft waardoor die studie echt geen optie meer is.

Klik om te vergroten...

Ik sluit mij hier toch bij aan. Zoals je zelf zegt zal je +- 40 jaar zijn (als je weer niet teveel feest). Dat is toch wel erg laat om dan te kunnen zeggen dat je officieel werkt. Ik denk persoonlijk dat je last hebt van tunnelvisie en maar één mogelijkheid ziet met jouw PhD terwijl er op de arbeidsmarkt erg veel mogelijkheden zijn, die niet allemaal uit dezelfde job functie bestaan waar je enkel monotoon werk moet verrichten.

Kijk eens goed rond, vraag advies aan mede-studenten in welke branche zij zijn terecht gekomen, bekijk het eens met jouw promotor,..

Succes!

Ik sluit me aan bij de reacties boven mij. Kijk eerst eens naar de arbeidsmarkt, ik zou zelfs in jouw geval eens kijken naar het buitenland naar interessante aanbiedingen...

JanGe zei:

... Intellectueel uitdagend+direct contact met mensen+voldoening. Ook de ergernis aan het huidige systeem van de gezondheidszorg draagt bij tot mijn motivatie. In mijn omgeving erg veel mensen die door artsen van het kastje naar de muur gestuurd worden of gewoon niet geholpen, niet geïnteresseerd in hun patiënten. Ook het wrange gevoel wanneer er in mijn buurt een ongeval gebeurt en ik hulpeloos sta toe te kijken. Enzovoort. ...

Klik om te vergroten...

Maar ik wou toch eens even jouw argumenten pro nuanceren.

• Het eerste klopt. Geneeskunde is een uitdagende richting op zowel intellectueel als sociaal vlak waar je veel contact zult hebben met patiënten en/of medewerkers (behalve de anatomopathologen)
• Wat je bedoelt met de ergernis van het huidige systeem snap ik niet. Ik snap de frustratie over hoe sommige zaken verlopen, maar wat denk je daar als arts aan te veranderen? Gezondheidszorg is een politieke kwestie. Wil je hier iets aan veranderen dan moet je ofwel de politiek in, ofwel tijdens/na je geneeskundige studieloopbaan bezighouden met politiek. Maar dan kun je je minder met jouw patiënten bezighouden...
• Niet geïnteresseerde dokters in patiënten? Vroeg of laat in jouw carrière zul je ontdekken dat je helemaal niet zoveel tijd kunt nemen per patiënt als je wil. Je moet soms doordoen en dit komt over alsof de dokter geen interesse toont in de patiënt. Jammer maar helaas, wij moeten soms (altijd) goed doorwerken om iedereen gelukkig te houden op het einde van de dag.
• Het "wrange gevoel" bij een ongeluk: hier ga ik je ook moeten teleurstellen. Als je echt wil helpen wanneer er een ongeluk in jouw omgeving gebeurt, volg dan een EHBO-cursus. IEDEREEN kan eerste zorg toedienen tot de hulpdiensten er zijn (is trouwens wettelijk verplicht). En ook al sta je daar als spoedarts die niet van wacht is, zonder medisch gerief zul je toch niet meer kunnen doen dan eerste zorg (mechanisch stabiliseren patiënt, luchtweg verzekeren, bloedingen stoppen, ...).

Ik wil je geneeskunde zeker niet afraden! Maar heel vaak hebben mensen daar een verkeerd beeld over. Wou dit gewoon nuanceren.

Groeten, 2eMa geneeskunde

Eens met hierboven, er zijn heel wat jobs in de private sector die aansluiten met wat je zoekt:

- meteen impactvol voor patienten
- intellectueel uitdagend
- veel sociale contacten

Zoek eens op medical affairs jobs op linkedin. Lijkt me de ideale branche voor jouw profiel.

Ik vind dit artikel wel inspirerend, het gaat over een burgerlijk ingenieur / professor psychiatrie die pas vooraan in de dertig gestart is met haar studies geneeskunde.
Niet toevallig heb ik dezelfde vooropleiding als haar genoten en kom ik stilaan ook op dezelfde leeftijd/fase in mijn leven. Ik heb al van verschillende jobs in en buiten het ingenieursdomein geproefd zonder 100% voldoening te vinden en het idee van geneeskunde speelt nu toch al twee-drie jaar prominent in mijn hoofd. Mijn partner is bereid mij te ondersteunen en ook financieel vormt dit geen onoverkomelijk obstakel voor ons (hoewel natuurlijk redelijke aderlating). Maar langs de andere kant: ga ik niet gewoon altijd met een "is dit het?"-gevoel blijven zitten, wat ik ook doe? Moeilijk, moeilijk. En ook: wat een gigantisch luxeprobleem zeg; ik heb al een fantastisch diploma waarmee ik gemakkelijk een waaier aan goedbetaalde jobs kan doen. En toch nog niet tevreden zijn...faut le faire.

Ik ben er dus nog niet uit en geef mezelf nog 1 jaar bedenktijd; dan ben ik 30 en is het voor mij 'now or never'. Als ik de stap waag ga ik er toch een blog o.i.d. over bijhouden, want ik vind het ook teleurstellend dat er maar weinig concrete getuigenissen te vinden zijn.

Bedankt voor de antwoorden. Een grote meerderheid van mijn ex-collega's blijven toch in de R&D wereld, dus dat is niet erg behulpzaam. Suggesties zoals die van ThierryM zijn wel erg nuttig. Als er nog functies van dat type - die voor mij toch niet bekend zijn - zouden zijn waar mensen met mijn profiel terecht kunnen: graag!

2ndlife: gelijkaardig gevoel, de kans om geneeskunde te doen bestaat maar het is een erg moeilijke beslissing om te maken. Luxeprobleem, zeker, maar je geeft erna ook erg veel terug aan de samenleving. Zeker geïnteresseerd in die blog! Er zijn wel wat Amerikaanse getuigenissen/blogs, maar het systeem daar is niet vergelijkbaar. Interessant artikel!
Je mag mij zeker eens een privébericht sturen hoe je de situatie zou aanpakken, want financieel (en met een partner) is dat toch allemaal weinig evident. Hier plaatsen mag ook natuurlijk. Zou je bv. iets van werk blijven doen of heb je al een groot bedrag bijeen gespaard?

Vergeet niet dat een ingenieur in de VS een veelvoud verdient van een ingenieursloon hier.

schoenen zei:

Vergeet niet dat een ingenieur in de VS een veelvoud verdient van een ingenieursloon hier.

Klik om te vergroten...

Behalve als je freelance werkt als ingenieur in een goede sector. (bv. informatica, management, ...) Ik ken mensen die alzo over de 100.000 EUR bruto verdienen per jaar (waarvan je de belastingen optimaliseert) en dat terwijl ze maar in de 30 zijn. (en je hoeft in Belgie geen studielening van 50.000 EUR af te betalen eh)

JanGe zei:

Je mag mij zeker eens een privébericht sturen hoe je de situatie zou aanpakken, want financieel (en met een partner) is dat toch allemaal weinig evident. Hier plaatsen mag ook natuurlijk. Zou je bv. iets van werk blijven doen of heb je al een groot bedrag bijeen gespaard?

Klik om te vergroten...

Ik zit in een luxueuze positie omdat het inkomen van mijn partner van die aard is dat ik niet zonodig moet werken om als gezin comfortabel rond te komen. De grotere flexibiliteit als student en de vele vrije tijd in de eerste stage-loze jaren (idealiter een lange zomervakantie zonder 2e zit) zouden door onze specifieke omstandigheid als gezin zelfs zeer welkom zijn...
Hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik ervan overtuigd om mij er volgend jaar toch echt voor te engageren. Ik had toch al vage plannen om op consultancy-basis te gaan werken; als die studie snel onbevredigend blijkt kan ik nog gemakkelijk de overstap maken. Wordt vervolgd...

2ndlife zei:

Ik zit in een luxueuze positie omdat het inkomen van mijn partner van die aard is dat ik niet zonodig moet werken om als gezin comfortabel rond te komen. De grotere flexibiliteit als student en de vele vrije tijd in de eerste stage-loze jaren (idealiter een lange zomervakantie zonder 2e zit) zouden door onze specifieke omstandigheid als gezin zelfs zeer welkom zijn...

Klik om te vergroten...

En wat als je relatie opeens stuk loopt? Dan sta je daar schoon

Ge moet beseffen dat het voor uw partner ook niet makkelijk zal zijn om als enige geld binnen te brengen

Wie weet is mijn spaarpot wel groot genoeg om als backup te dienen.
En wie weet zijn het wel mijn opofferingen geweest die ervoor gezorgd hebben dat mijn loon niet meer nodig is om samen comfortabel te leven.

Wie weet ook niet, maar het plaatst uw nogal beschuldigende opmerkingen wel in perspectief.

Lange tenen precies


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Inderdaad, je wil dat we jou advies geven, maar je blijf mysterieus over een aantal zaken

Als ge niet gelukkig zijt, moet ge doen waarvan ge verwacht dat het u wél gelukkig maakt. Wat is het alternatief? Ongelukkig blijven en ooit weten? Fuck that. Heel simpel advies dus.

JanGe zei:

Het ingangsexamen zou mij moeten lukken. Veel van de vereiste kennis staat niet zo veraf van wat ik nu doe (al is een opfrissing aan de orde).

Klik om te vergroten...

Daar zou ik nog niet zo zeker van zijn. Vroeger kon je een jaartje biomedische doen om daarna over te schakelen naar GNK indien je dan op het einde van het jaar geslaagd was op het toelatingsexamen.
Biomedische is een zeer goede basis voor het toelatingsexamen, maar toch zijn er mensen die grote onderscheiding hebben het eerste jaar, maar daarna toch nog buizen op het toelatingsexamen.

Ik wil je niet ontmoedigen, maar ik zou er niet zo licht over gaan.
Ik was geslaagd in augustus, maar wel na een vakantie hard werken !!

Ik was op zoek naar verhalen en opinies over oudere studenten geneeskunde en kwam toevallig deze thread tegen. Ik bevind mij in een zeer gelijkaardige situatie als de originele poster. Ik ben 29, burgerlijk ingenieur, en recent klaar met mijn doctoraat. Sinds enkele maanden heb ik een job in de financiële wereld, die aansluit bij mijn doctoraat.

Na mijn middelbaar twijfelde ik reeds tussen ingenieur en dokter. Ik koos uiteindelijk voor ingenieur omdat ik niet dacht de 'social skills' te bezitten die een dokter nodig zou hebben. Ik dacht ook dat het werk van een ingenieur intellectueel uitdagender zou zijn. In het eerste jaar van mijn doctoraat speelde ik opnieuw even met de gedachte om geneeskunde te gaan studeren, omdat ik het gevoel had dat mijn werk/onderzoek toch niet helemaal mijn passie was. Omdat ik niet zag hoe ik deze overstap dan zou regelen heb ik mij uiteindelijk toch gegeven voor mijn doctoraat en dit afgemaakt. Hierna heb ik dus een job gezocht, en weer heb ik het gevoel dat dit niet helemaal mijn ding is. Ik vind het uiteindelijk maar een treurige bedoening om de hele dag achter een pc te zitten en bezig te zijn met cijfers en rapporten te schrijven. Ik vraag me af of ik als dokter niet meer voldoening uit mijn werk zou halen: Er lijkt me nog een sterke band te zijn met het wetenschappelijke, maar tegelijkertijd is er ook sociale interactie en doe je werk dat er echt iets toe doet. Een paar jaar geleden leerde ik bovendien ook een aantal geneeskundestudenten kennen, en de manier waarop zij over hun stage en studies vertelden, gaf mij ook spijt van mijn eigen keuzes.

Ik weet echter absoluut niet zeker of het wel een slim idee zou zijn om alles te laten vallen en die studie nog aan te vatten. Net zoals de originele poster ben ik ook eerder geïnteresseerd in een specialisatie als in huisarts worden, wegens de grotere band met het wetenschappelijke en het meer uitdagende probleem oplossend denken (denk ik althans?). Terwijl ik de studie misschien nog tot een goed einde zou kunnen brengen, is een specialisatieplaats een veel minder grote zekerheid. En wat dan? Misschien is het gras ook groener op een ander? Het beroep van dokter zal ook wel nadelen hebben. Het is moeilijk om ervaringen te vinden van mensen afkomstig uit een gelijkaardige situatie die de studie succesvol hebben afgerond (of juist niet)..

In ieder geval wou ik even mijn eigen verhaal en twijfels kwijt op deze thread omdat ik mij zo goed kan vinden in het verhaal en de vragen van de originele poster

Een studiekeuze maken op je 18de, het is niet gemakkelijk. Er zijn er redelijk veel die een andere keuze zouden maken, als ze opnieuw zouden mogen beginnen. Ik hoor de laatste tijd wel meer verhalen van mensen die na een afgeronde studie (en soms na een aantal jaar werken), nog opnieuw beginnen studeren. Het is een grote opoffering, zeker geneeskunde.

Denk er zeer goed over na en begin er alleen aan als je echt niets anders wil.