Archief - Geneeskunde-opleiding starten in mijn situatie: hoe realistisch?

Beste forumbezoekers,
/
Ik zou graag mijn persoonlijke situatie omtrent werk en studie uitleggen met als bedoeling feedback/ervaringsdeskundigheid/info te krijgen over iets waar ik soms over pieker.

Ik ben momenteel 26 jaar, kom uit West-Vlaanderen. De lagere school en middelbare school heb ik heel vlot doorlopen. (Latijn -> Wetenschappen-wiskunde-8uur). Na deze opleiding twijfelde ik tussen geneeskunde en burgerlijk ingenieur. Ik heb het ingangsexamen geneeskunde meegedaan en was geslaagd met een score van 30.5/40 in 2010. Uiteindelijk heb ik dan toch beslist om burgerlijk ingenieur te studeren. Redenen die toen meespeelden was dat biologie en chemie mij minder interesseerden dan wiskunde of informatica, en ik dacht dus dat de richting burgerlijk mij veel meer ging interesseren dan geneeskunde. Ik ging ervan uit dat je moet kijken naar de richting die je het meest interesseert en niet zozeer de job die je erna mee kan doen.

In 2015 ben ik met grote onderscheiding afgestudeerd. In mijn studie heb ik ook een thesis gedaan in de biomedische sector (een EEG-cap ontworpen voor ratten voor epilepsieonderzoek) omdat ik 'de geneeskunde wou helpen'. We zijn nu drie jaar verder en al dikwijls knaagt het of ik misschien toch niet geneeskunde had moeten studeren... Ik doe mijn job nu wel redelijk graag, maar haal er weinig voldoening uit. Ik haal veel meer voldoening als ik andere mensen rechtstreeks kan helpen, en in mijn privéleven probeer ik dat dan dikwijls te doen. Ik heb soms motivatieproblemen, terwijl ik dat in mijn studie nooit had. Soms zit ik uren op code te sukkelen en heb ik weinig voldoening of ik de maatschappij nu wel kunnen helpen heb, ik denk dat het moet leuk zijn als je vb als huisarts twintig consulaties hebt gehad en het gevoel hebt van 'okee, kheb die mensen toch kunnen helpen vandaag'.

Nu zijn we september 2018 en zijn er een aantal extra recente veranderingen waardoor ik er extra over pieker:
- heb een job waarbij ik heel flexibele uren heb en 'relatief zelfstandig' aan code moet werken (en 20+18 dagen verlof), als een doctoraat een beetje
- een vriendin met schoonvader die dokter is
- mijn zus die nu geneeskunde doet en waarbij ik het echt interessant vind om te volgen
- ik heb aan de examencommisie gevraagd van het toelatingsexamen en blijkt dat mijn diploma van het toelatingsexamen 2010 eeuwig geldig is, puur technisch mag ik het dus
- gezien mijn huidige job en het feit dat de theoretische lessen nu ook online te volgen zijn denk ik dat het realistisch is om mijn bachelor met mijn huidige job te combineren
- puur financieel vind ik het niet zo onverantwoord om dan te stellen dat ik van 2010 tot 2015 student was, dan van 2015 tot 2021 gewerkt heb, dan van 2021-2024 mijn master afwerk en dan vanaf assistent of huisarts in opleiding weer geld verdien. ik zou dus 'maar' drie jaar inkomen verliezen...

Ik denk dat iedereen wel eens 'had ik maar...' -gevoelens gehad heb en zeker met mijn huidige diploma en specialisatie ben ik er mij van bewust dat ik ook mits vb loopbaanbegeleiding een job kan vinden waar ik de voldoening uit haal, ik besef dus ook wel dat dit een firstworldproblem is. Ik ben al 26, maar toch ook 'nog maar 26'. Vragen stelt vrij.

Dus nu mijn vraag aan jullie:
- lijkt dit realistisch?
- zoja, zijn er andere mensen die je kent die misschien iets gelijkaardigs hebben gedaan?

Indien het u interesseert zou ik er voor gaan. Combineren met je job lijkt me lastig, maar je kan altijd proberen. Voor het inschrijvingsgeld moet je het niet laten. Aangaande verlies van loon: als je zou specialiseren verdien je toch in no time terug wat je verliest als ir.

Aanvullend: ken nog wel mensen die geneeskunde zijn aangevat tussen hun 25 en 30, en die dit vooral in de zomer combineerden met werken om toch wat geld binnen te halen.

Ik zou mij kans ook wagen, ik heb zelf 2 bachelors in afstandsonderwijs behaald in combinatie met werken. Eenvoudig is het niet, maar wel haalbaar. Mocht het een optie zijn, zou ik wel aanraden 4/5de te werken en 1 dag als "schooldag" te houden.
De druk ligt enorm hoog in combinatie met werken en het enige wat je dan nog kan "schrappen" zijn je sociale contacten die dan weer zeer belangrijk zijn om te kunnen ontspannen. Ik heb jarenlang nauwelijks vrienden gezien en familiefeestjes bijgewoond tenzij in de zomervakantie

Gewoon doen man. Niet teveel overdenken, is voor niks goed. Je gaat nog +30j mogen werken.


Sent from my iPhone using Tapatalk

Bedankt voor de reactie CyberWhore. Zou u me eventueel (mag via PM) in contact kunnen brengen met zo iemand, om een aantal vragen te stellen?

Inderdaad gewoon doen!

Ik had een kleine 2 jaar geleden exact hetzelfde voor: handelsingenieur met het gevoel dat ik met mijn job (die ik op zich graag deed) de wereld geen betere plaats maakte, broer die aan geneeskunde begonnen was,...

Ik heb het uiteindelijk niet gedaan omdat we al 1 kindje hadden (ondertussen 2) en we het offer niet wilden maken om nog 7 jaar klein te wonen gezien de kindjes. Ik heb ondertussen nieuwe job en extra- curriculars die mij wel nuttiger doen voelen dus geen spijt van mijn beslissing maar ergens vraag je je toch af "wat als..."

Niet echt veel tips ofzo maar alleszins best of luck gewenst