Archief - Huisvrouw worden

Een vraag die vaker wordt gesteld op mama-fora maar aangezien er al een zwangerschapstopic is en ik wat 'neutralere' reacties wil dan ik daar zou krijgen waag ik hier toch eens mijn kans.
Ik ben begin de 30 en heb een bachelor diploma en werk als bediende. Man en ik hebben twee kinderen, eentje heeft een aantal motorische problemen waardoor hij veel therapie, kine enzo krijgt. Ze gaan wel al beide naar school.
Ik werk sinds enkele jaren halftijds. Maar ik vind de combinatie toch nog moeilijk. Soms moet ik (schoon)ouders inschakelen om hem naar kine te brengen als ik moet werken en dat stoort me mateloos, ik doe het liever zelf en voel me dan ambetant. Hoewel zij er eigenlijk niet over klagen, hoor. In de vakanties moet ik vaak meer uren doen dan halftijds omdat er permanentie moet zijn, terwijl ik dan net meer zou willen thuis zijn natuurlijk want het is net voor de kinderen dat ik halftijds ben gaan werken. Ik vind mijn job heel interessant maar als ik thuis ben met de kindjes geniet ik ook, ik zou zo graag willen dat ze élke dag thuis kunnen komen eten en dat ik élke dag aan de schoolpoort kan staan zonder rush.
Enfin, ik overweeg dus eigenlijk om mijn job op te zeggen en fulltime huismoeder te worden. Maar brrr wat eng.
Financieel voorzien wij eigenlijk geen problemen. Als ik onze rekeningstand bekijk zie ik dat mijn loon de afgelopen jaren altijd integraal op het spaarboekje is beland. Terwijl we toch weekendjes en reizen genoeg kunnen doen naar onze goesting.
Waar ik vooral mee inzit, is mijn positie op de arbeidsmarkt. Als ik nu 10 jaar thuis blijf, vind ik dan ooit nog wel een interessante job? Langs de andere kant, aangezien we het financieel niet 'nodig' hebben, is dat ook maar een vage reden om te blijven werken, of niet?
En wat als we ooit uit elkaar zouden gaan, pfff dan zit ik dus wel met de gebakken peren he...
Enfin, ik zou wel graag wat bedenkingen van iedereen horen zodat ik het eens van alle kanten kan bekijken.

Artemis zei:

Waar ik vooral mee inzit, is mijn positie op de arbeidsmarkt. Als ik nu 10 jaar thuis blijf, vind ik dan ooit nog wel een interessante job?.

Klik om te vergroten...

eerlijk gezegd denk ik van niet.
Je zal een administratief jobje kunnen vinden, maar echt interessant en mentaal uitdagend zal moeilijk worden IMO, zeker na 10 jaar thuis te blijven.

Na een stevige Burn-out denken wij ook in die richting. Bij ons is het financiële wel een bezwarende factor. Maar een rustigere, blije mama die zonder schuldgevoel kan gaan slapen is een winsituatie voor iedereen.

Wat de herinstap betreft zie ik het als volgt: ofwel zijn er geen echte problemen en raak je binnen de 6 maanden terug aan werk ofwel school je je bij via de vdab, syntra,...
Wie weet heb je tegen dan wel een andere passie gevonden waardoor je je werkleven ook een volledige andere wending wil geven?

Wat als ik alleen zou vallen, mijn pensioenrechten gaan lager liggen,... Probeer ik niet mee te laten wegen. We leven in het nu en ik wil geen spijt hebben dat ik te weinig aan de opvoeding van mijn kinderen heb bijgedragen.

Begrijp me niet verkeerd, tot een paar jaar geleden zou zo iets niet in me opgekomen zijn! Thuisblijven zou ik als een stap terug richting middeleeuwen gezien hebben. Maar soms veranderen je prioriteiten en verlangens

Artemis zei:

Waar ik vooral mee inzit, is mijn positie op de arbeidsmarkt. Als ik nu 10 jaar thuis blijf, vind ik dan ooit nog wel een interessante job?

Klik om te vergroten...

Tja, voor de topjobs zal je natuurlijk niet meer de meest gegeerde kandidaat zijn. Ervaring is alles en werkgevers zoeken altijd naar de mensen met de meeste ervaring. Of je nu 20, 40 of 60 bent.

Artemis zei:

Langs de andere kant, aangezien we het financieel niet 'nodig' hebben, is dat ook maar een vage reden om te blijven werken, of niet?
En wat als we ooit uit elkaar zouden gaan, pfff dan zit ik dus wel met de gebakken peren he...

Klik om te vergroten...

Als je zonder te werken financieel kunt rondkomen, dan zou je een zot zijn moest je nog blijven werken. Ik hoor het de mensen altijd graag zeggen van "zo blijft ge onder de mensen" en "zo heeft uw leven een ritme". Nuja, als de enige sociale contacten die ge hebt op't werk en in de supermarkt zijn, en ge geen hobbies en dergelijke hebt, dan kan dat inderdaad wel kloppen.

Anderzijds is het ook wel een risico dat wanneer je uit elkaar gaat jij letterlijk niks hebt. Trouwen of een contract van (algehele) gemeenschap van goederen opstellen kan u meer zekerheid geven.

In jouw situatie zou ik niet twijfelen. De meeste kunnen het niet om financiële redenen dus het is een behoorlijke luxe. Je kind(eren) komen op de eerste plaats dus super als je dit kan doen.

Ik zou ook niet teveel denken aan wat er zou gebeuren binnen 10 jaar. We weet wat er nog gaat gebeuren binnen 2 of 3 of 5 of... jaar. Voor hetzelfde geld ben je binnen enkele jaren alweer (deeltijds) aan de slag.

Zoek anders iets waar je flexibel van thuis uit kan werken? Op die manier heb je tenminste geen gat in de CV staan en dan kan je je werk zo plannen om nog steeds de kinderen te kunnen afhalen zonder stress.

BuBbA zei:

In jouw situatie zou ik niet twijfelen. De meeste kunnen het niet om financiële redenen dus het is een behoorlijke luxe.

Klik om te vergroten...

Dit.

Ik zou aanraden om het niet te doen tenzij je een persoonlijke financiële reserve hebt. Want laat ons eerlijk zijn, de kans dat je alleen komt te staan is vrij groot vandaag de dag. 1 op 4 alleenstaanden leeft in armoede. Dat is nu de realiteit. Ik snap niet dat anderen daar zo licht over gaan.

Super interessant topic dit.
Akkoord dat degene die minder gaat werken financieel benadeeld is/kan zijn in de toekomst.
Maar wat kan een koppel dat daar samen voor beslist, doen om degene die minder of niet meer gaat werken wat veiliger te stellen?

Grappig hoe hier blindelings gezegd wordt: "doen!".
Een paar kanttekeningen:
1) Moest je scheiden, ben je gezien.
2) Je bent begin 30, dus je hebt waarschijnlijk een 6/7 jaar gewerkt waarvan een stuk halftijds. Je hebt dus amper pensioenrechten opgebouwd. Nu heb je misschien financieel geen probleem, moest je toevallig scheiden vlak voor jouw pensioenleeftijd dan loop je recht naar een leven in armoede.
3) Zoals je zelf aanhaalt is werk zoeken nadat je jaren thuis hebt gezeten zeer moeilijk.In "de tijd van onze ouders" kon je dan nog makkelijk een administratief jobke vinden, tegenwoordig vinden mensen met master diploma's nog amper werk en gaan die op zoek naar diezelfde administratieve jobs. Waardoor het voor "de rest" al snel uitmondt in een job als kuisvrouw (waar an sich niks mis mee is he).
4) Uw sociaal contact verwatert en je gaat jezelf volledig achterstellen qua moderne technologie. Ik ken verschillende mensen die huisvrouw waren en nu (leeftijd +- 50 jaar) echt van toeten noch blazen weten als het op een pc aankomt. Reden: nooit nodig gehad voor het werk...

Ik denk dat de mensen hier het plaatje serieus romantiseren.

Bwah, moest je scheiden ben je gezien... Ik veronderstel dat er een huis is , en een degelijk spaarboekje, als ik de topic lees. Verkoop het huis, dan heb je toch al een redelijke extra. De man werkt, en verdient dus meer dan de OP. Kan goed zijn dat de rechtbank hem alimentatie laat betalen. Co-ouderschap, dus ieder betaalt 50/50.

Ik ken gevallen van mensen die na een scheiding er op vooruit gegaan zijn. Nu goed, dat is hier niet aan de orde. Het is hier al aangehaald, je gaat moeilijker aan werk geraken, na een poosje thuis te hebben gezeten. En nu heb je nog jonge kinderen, die nog hun aandacht vragen, maar wat ga je met je vrije tijd doen als ze minder hulp nodig gaan hebben?

Maar ik laat deze thread niet aan mijn vrouw lezen, die werkt minstens 60u per week... Maar die geeft zelf toe dat ze de druk nodig heeft, en zich zou beginnen vervelen als ze een gewone administratieve job doet.

PS: Mijn dochter moet volgende maandag gaan solliciteren bij het poetsbureau. Die hebben bij wijze van spreken betere voorwaarden dan de gemiddelde werknemer....

Mijn vrouw is ondertussen al 2 jaar huismoeder. Financieel kom je gerust rond, wij hebben onze levensstijl gewijzigd en we sparen nog 500€ per maand en ik verdien geen grote hoeveelheden maar wel 3 kinderen en vrouw ten laste. Alle rationele nadelen ten spijt mag ook gezegd worden dat de gemoedsrust en balans van het leven nu véél aangenamer is. Ja, ze heeft nu minder pensioenrechten en dergelijke maar ze leeft wel in het nu en kan heel veel voldoening halen uit de opvoeding van de kinderen. De kinderen zijn daar zelf ook bij geholpen vind ik, wij hebben een heel hechte band en stress is hier zo goed als onbestaande. Ik ben van mening dat de relatie tussen man en vrouw er alleen maar beter door wordt omdat er minder stress moet uitgaan naar time-management en meer gekeken kan worden naar de echte noden binnen het gezin. Ik kan ook gaan werken en thuis komen zonder te moeten kijken naar wie ik van waar moet gaan ophalen, geeft mij een professionele vrijheid die collega's niet hebben.

Mijn vrouw gaat binnen een jaar stilaan terug beginnen werken want dan gaan alle kinderen naar school. Wij hebben ons die keuze nog geen second beklaagd.

[Uw kinderen zijn nog jong, dus ik veronderstel uw vrouw ook. Als de OP bij wijze van spreken 10 jaar huismoeder gaat zijn, dan is ze al 40. Geen piece of cake om dan nog een job te vinden die je aanstaat.


Misschien een aanrader: Probeer avondles te volgen.

soulreaper zei:

Bwah, moest je scheiden ben je gezien... Ik veronderstel dat er een huis is , en een degelijk spaarboekje, als ik de topic lees. Verkoop het huis, dan heb je toch al een redelijke extra. De man werkt, en verdient dus meer dan de OP. Kan goed zijn dat de rechtbank hem alimentatie laat betalen. Co-ouderschap, dus ieder betaalt 50/50.

Ik ken gevallen van mensen die na een scheiding er op vooruit gegaan zijn. Nu goed, dat is hier niet aan de orde. Het is hier al aangehaald, je gaat moeilijker aan werk geraken, na een poosje thuis te hebben gezeten. En nu heb je nog jonge kinderen, die nog hun aandacht vragen, maar wat ga je met je vrije tijd doen als ze minder hulp nodig gaan hebben?

Maar ik laat deze thread niet aan mijn vrouw lezen, die werkt minstens 60u per week... Maar die geeft zelf toe dat ze de druk nodig heeft, en zich zou beginnen vervelen als ze een gewone administratieve job doet.

PS: Mijn dochter moet volgende maandag gaan solliciteren bij het poetsbureau. Die hebben bij wijze van spreken betere voorwaarden dan de gemiddelde werknemer....

Klik om te vergroten...

Die woning is waarschijnlijk nog grotendeels van de bank he. Zoveel winst haal je daar niet meer uit. Ik ken ook gevallen die vooruit zijn gegaan, maar dat is toch echt uitzonderlijk. Ik ken veel meer gevallen van alleenstaande moeders die nu niet meer rond komen.

Werken bij een poetsbureau is inderdaad zo slecht nog niet, maar als je van een bediendejob komt is dat niet echt iets waarvoor je staat te springen. Het is niet echt een job met "ambitie" he.

sandervdw zei:

Die woning is waarschijnlijk nog grotendeels van de bank he. Zoveel winst haal je daar niet meer uit. Ik ken ook gevallen die vooruit zijn gegaan, maar dat is toch echt uitzonderlijk. Ik ken veel meer gevallen van alleenstaande moeders die nu niet meer rond komen.

Werken bij een poetsbureau is inderdaad zo slecht nog niet, maar als je van een bediendejob komt is dat niet echt iets waarvoor je staat te springen. Het is niet echt een job met "ambitie" he.

Klik om te vergroten...

Nee, maar het gaat mijn dochter ook niet over ambitie. Ze is zorgkundige, en werkt maar 1 week op de 2, 7dagen van 12 uren. Dus nu wilt ze iets extra gaan verdienen, want er gaat een moment komen dat ze alleen wilt gaan wonen, en dat gaat met haar huidige inkomen nauwelijks.

Ik denk dat de OP inderdaad enkel maar alleen de mooie kanten ziet, maar ze moet er rekening mee houden dat ze nog erg jong is, en dat het pensioen nog een hele poos verwijderd is. Kinderen worden groter en hebben minder aandacht nodig. Ook zijn de kinderen dit ritme gewoon, en kan het zelfs zijn dat ze opstandig worden als die structuur wegvalt. En vergeet ook niet: Jouw (schoon)ouders zien het niet als lastig vallen, die zorgen vol overgave voor hun kleinkinderen, en vinden hun extra hulp echt geen straf.

sandervdw zei:

4) Uw sociaal contact verwatert en je gaat jezelf volledig achterstellen qua moderne technologie. Ik ken verschillende mensen die huisvrouw waren en nu (leeftijd +- 50 jaar) echt van toeten noch blazen weten als het op een pc aankomt. Reden: nooit nodig gehad voor het werk...

Klik om te vergroten...

Niet overdrijven hé, TS is begin de 30 en zal wel al eens achter een computer zitten buiten haar werk om. En moest ik al mijn sociale contacten uit mijn werk halen, zou ik het meest triestige sociale leven ooit hebben :')

glashelder zei:

Niet overdrijven hé, TS is begin de 30 en zal wel al eens achter een computer zitten buiten haar werk om. En moest ik al mijn sociale contacten uit mijn werk halen, zou ik het meest triestige sociale leven ooit hebben :')

Klik om te vergroten...

Het gaat dan over technologie die binnen 30 jaar pas relevant is. Neem nu bvb dat VR doorbreekt en dat we binnen 30 jaar allemaal via VR werken. Als je niet werkt heeft dat dan weinig meerwaarde waardoor je dat nooit gebruikt hebt en je "te oud" bent om er nog mee te beginnen.

Bekijk het zo: vraag aan 20 50+ers (waarvan 10 huisvrouwen en 10 vrouwen met een administratieve job) om een iphone te gebruiken, ik durf er geld op zetten dat die vrouwen met een job daar aanzienlijk beter in zijn.

Per definitie is minimum 50% van uw sociale contacten op het werk (aangezien je +- 50% van uw tijd op het werk spendeert). Dat hoeven daarom niet vrienden ofzo te zijn. Als je thuis zit, zit je het grootste deel van de tijd tegen de muren te praten.
Daarnaast gaan de meeste van uw vrienden effectief werken en die hebben dus veel minder vrije tijd, waardoor je misschien 1x om de 2 weken eens met iemand anders praat dan uw man/kinderen. Ik denk dat dat probleem serieus onderschat wordt.

Aha, ik was inderdaad zelf ook wat verbaasd van de eerste algemeen-positieve reacties.

Maar nu komen inderdaad de reacties die de andere kant zien ook binnen. Wat ik ook wilde hoor, om het eens van alle kanten te bekijken.

Het is inderdaad een feit dat de hele operatie nefast zou zijn voor mijn pensioen. Ik werk op dit moment 9 jaar.
Ik ben in elk geval al aangeraden om eerst alle mogelijke tijdskredieten en ouderschapsverloven op te nemen die er zijn, zo zou ik de definitieve beslissing toch kunnen rekken tot over 2/3 jaar en ondertussen toch nog pensioen opbouwen.

Man en ik zijn wel gehuwd met 'keuzebeding' en ik geloof dat er ook een gezinspensioen is of overlevingspensioen dus als wij samen blijven of hij sterft dan zit ik wel safe. Als we uit elkaar zouden gaan, tjah... Dan heb ik inderdaad een probleem e. Dat vind ik ook wel eng. Maar ik weet nog niet of ik dat eng genoeg vind om me te laten tegenhouden ;-)
Financieel staan we er wel goed voor (moesten we onze lening vandaag afbetalen zijn we ongeveer effen).

Alleszins bedankt voor de input, helpt om er eens andere mensen over te horen brainstormen want ik wil zoiets natuurlijk niet zomaar in de rapte beslissen.

Artemis zei:

Aha, ik was inderdaad zelf ook wat verbaasd van de eerste algemeen-positieve reacties.

Maar nu komen inderdaad de reacties die de andere kant zien ook binnen. Wat ik ook wilde hoor, om het eens van alle kanten te bekijken.

Het is inderdaad een feit dat de hele operatie nefast zou zijn voor mijn pensioen. Ik werk op dit moment 9 jaar.
Ik ben in elk geval al aangeraden om eerst alle mogelijke tijdskredieten en ouderschapsverloven op te nemen die er zijn, zo zou ik de definitieve beslissing toch kunnen rekken tot over 2/3 jaar en ondertussen toch nog pensioen opbouwen.

Man en ik zijn wel gehuwd met 'keuzebeding' en ik geloof dat er ook een gezinspensioen is of overlevingspensioen dus als wij samen blijven of hij sterft dan zit ik wel safe. Als we uit elkaar zouden gaan, tjah... Dan heb ik inderdaad een probleem e. Dat vind ik ook wel eng. Maar ik weet nog niet of ik dat eng genoeg vind om me te laten tegenhouden ;-)
Financieel staan we er wel goed voor (moesten we onze lening vandaag afbetalen zijn we ongeveer effen).

Alleszins bedankt voor de input, helpt om er eens andere mensen over te horen brainstormen want ik wil zoiets natuurlijk niet zomaar in de rapte beslissen.

Klik om te vergroten...

Ik ben trouwens ook niet 100% tegenstander ofzo hoor , maar ik denk dat er destijds veel vrouwen die keuze genomen hebben en er nu spijt van hebben.