Archief - Jaar niet gewerkt: wat nu?

Geachte,

Excuses voor de misschien klagende ondertoon in deze thread, maar ik zit al heel lang met iets in m'n hoofd waarop ik allerlei gissingen en veronderstellingen als antwoord krijg ik. Ff een situatieschets.

September 2017-December: Googke zoekt werk als pas afgestudeerde
December 2017-Februari 2018: 2,5 maand gewerk, zelf opgestapt
Maart 2018: ongeval met meerdere (zware) letsels. Niet gewerkt en medisch onbekwaam verklaard sinds 18 maart.

Feit is dat ik niet volledig een jaar heb gewerkt. Hierdoor heb ik geen recht op een (beroepsinschakelings)uitkering van een ziekenfonds. Tja, shit happens en om rechten te hebben op uitkering moet ik nu alle tijd die ik niet heb gewerkt (dik 14 maanden) eerst inhalen voordat ik recht op uitkering heb. Als ik dit ff zonder emoties en puur rationeel bekijk is het te begrijpen. Helaas val ik nu volledig op kosten van mijn ouders. Oke, nu en dan krijgen we dikke voorschotten, maar die zijn vooral voor de hele therapie te betalen en alle kosten voor de gevolgen van m'n ongeval. Van die som krijg ik ook wat leefgeld.

Waar ik me het meest zorgen voor maak, is werkhervatting. Nuja, werk zoeken want ik had geen werk. Ondertussen volg ik nog wel therapie, maar de therapie is echt gewoon onzin ondertussen en ik vraag me serieus af waarom ik het doe. Ik moet vooral mindmaps maken als in het middelbaar en een computerprogramma gericht op ''verdelende aandacht''. Ik heb terug een praktische rijtest moeten doen voor m'n rijbewijs en behaald, dus als ik toch kan autorijden, dan heb ik een hoop complexe zaken in 1 keer tot een goed einde gebracht.
Nu is het ook zo dat vooral m'n ouders denken dat ik de jackpot kan binnenhalen adhv de uitspraak van m'n rechtzaak. Als ik nu zelf stop met de therapie, zou ik volgens hun minder krijgen dan dat ik netjes naar die therapie blijf gaan. Volgens hun kan ik zo voor de rest van m'n leven een bepaald bedrag invaliditeit krijgen, .Allemaal mooi en wel, maar aan thuiszitten heb ik ook niets. Beïnvloedt dit een mogelijke uitspraak ivm schadevergoeding?

Wat me ook wel bezighoud zijn de verontrustende berichten over mensen die slecht terug werk vinden na een jaar te hebben uitgelegen door diverse redenen. Ik heb dan wel een bachelor (office management), echt happig lijken me mensen niet te zijn op diegenen die zolang uitlagen (wat ik wel snap). Hebben jullie enige verhalen gehoord van mensen die een lange periode hebben uitgelegen en terug gingen werken of werk zoeken?

Voor diegenen die alles hebben gelezen, bedankt voor de interesse en ik hoop dat het niet te klagerig was

Ik heb een kameraad die 3 jaar op zijn gat heeft gezeten zonder echte reden, heeft ook werk gevonden. Als je uitlegt dat dat door een zwaar accident is zullen ze dat wel begrijpen.

Ik ken het gevoel.Ik heb 2.5 jaar thuisgezeten na een zwaar verkeersongeval ( waarvan 1 jaar in het ziekenhuis), waardoor ik verlamd ben geraakt en in een rolstoel zit.

Ik had nu wel een uitkering doordat ik voldoende gewerkt had ervoor, maar na een half jaar was ik dat thuiszitten kotsbeu.Je hebt misschien veel vrije tijd zoals Neomatrix zegt maar ik voelde mij compleet nutteloos.

Na enkele sollicitaties zag ik al in dat onmogelijk ging worden ,ik heb in tegenstelling tot jou geen hoger diploma (enkel aso gedaan ) en geen enkele werkervaring in een bureau omgeving (was vrachtwagenchauffeur ).

Ik ben dan via de arbeidsgeneesheer van de cm aan een opleiding bij de vdab begonnen (wat jij al niet nodig hebt wrschnlk ). En heb zo na vele teleurstellingen dan toch werk gevonden als transportplanner en ben nu ondertussen toch een kleine 2 jaar voltijds aan het werk.

Ik weet dat mijn situatie heel verschillend is van de uwe,maar ik denk dat het misschien wat moed geeft. Ik ben er van overtuigd dat je wel werk kan vinden , maar je moet gemotiveerd zijn, sterk in je schoenen staan en weten wat je wil.

Googke zei:

Wat me ook wel bezighoud zijn de verontrustende berichten over mensen die slecht terug werk vinden na een jaar te hebben uitgelegen door diverse redenen. Ik heb dan wel een bachelor (office management), echt happig lijken me mensen niet te zijn op diegenen die zolang uitlagen (wat ik wel snap). Hebben jullie enige verhalen gehoord van mensen die een lange periode hebben uitgelegen en terug gingen werken of werk zoeken?

Klik om te vergroten...

Er is een groot verschil tussen iemand die een onverklaarbaar gat heeft in zijn loopbaan omdat hij 2 jaar in de zetel heeft gelegen en iemand die omwille van een ongeval niet KON werken. Ik veronderstel dat werkgevers dat ook wel zullen inzien.

Ik zou eens met een advocaat met verstand van zaken gaan spreken en kijken wat je mogelijkheden zijn.

In elk geval ga je daar betere raad krijgen dan "alle jokers inzetten op invaliditeit en zwart werken". Wij kennen immers de exacte situatie niet.

Ik hink toch serieus op 2 gedachten: enerzijds voel ik me wel klaar op mentaal vlak om te werken, anderzijds zou het wel een ''domme'' keus zijn op vlak van verzekeringen als ik nu zou gaan werken. Mijn klachten zijn moeilijk te meten uitgezonderd verminderende mobiliteit tot kans op artrose aan m'n linkerhand. Op zich ga ik nog wel naar de therapie, maar mag ik ook werk zoeken. Diegene die me begeleidt is de behandelende arts die ook in het verzekeringsdossier te zeggen heeft. Ze zegt zelf dat het bij mij veel te vaag is om levenslang invaliditeit te trekken. Stap naar rechtsbijstand en advocaat is wel gezet, maar als dit lang duurt...

lammeken zei:

Ik ken het gevoel.Ik heb 2.5 jaar thuisgezeten na een zwaar verkeersongeval ( waarvan 1 jaar in het ziekenhuis), waardoor ik verlamd ben geraakt en in een rolstoel zit.

Ik had nu wel een uitkering doordat ik voldoende gewerkt had ervoor, maar na een half jaar was ik dat thuiszitten kotsbeu.Je hebt misschien veel vrije tijd zoals Neomatrix zegt maar ik voelde mij compleet nutteloos.

Na enkele sollicitaties zag ik al in dat onmogelijk ging worden ,ik heb in tegenstelling tot jou geen hoger diploma (enkel aso gedaan ) en geen enkele werkervaring in een bureau omgeving (was vrachtwagenchauffeur ).

Ik ben dan via de arbeidsgeneesheer van de cm aan een opleiding bij de vdab begonnen (wat jij al niet nodig hebt wrschnlk ). En heb zo na vele teleurstellingen dan toch werk gevonden als transportplanner en ben nu ondertussen toch een kleine 2 jaar voltijds aan het werk.

Ik weet dat mijn situatie heel verschillend is van de uwe,maar ik denk dat het misschien wat moed geeft. Ik ben er van overtuigd dat je wel werk kan vinden , maar je moet gemotiveerd zijn, sterk in je schoenen staan en weten wat je wil.

Klik om te vergroten...

Je hebt het heel veel zwaarder als mij te verduren gehad, hier put ik zeker moed uit. Dank u voor de inspirerende bijdrage!

is vrijwilligerswerk een optie?

Ik zou niet twijfelen een toffe job zoeken, tenzij het wordt afgeraden voor je revalidatie. Gratis geld is altijd leuk, maar dat is wss nooit meer dan wanneer je werkt? En ga je daar voldoening uit halen? Je hebt ergens de ‘luxe’ van niet gelijk wat te moeten aannemen, dus je kan iets tofs zoeken denk ik dan.

(Ik wil je situatie zeker niet minimaliseren, ik heb het nooit meegemaakt dus kan onmogelijk begrijpen hoe het is om zoiets mee te maken.)