Archief - Probleem met motivatie

Hallo iedereen,

Ik ben 31 jaar zit op professioneel en mentaal gebied een beetje vast en ik had graag input van leeftijdsgenoten en een externe partij (jullie dus) om hiermee om te gaan. Ik schets even mijn situatie:

Ik heb tijdens mijn studies (middelbaar, unif computerwetenschappen) altijd gepusht om een van de beste te willen zijn. Ik kwam er niet op talent maar door hard te werken en pakte vaak een moeilijker pad dan eigenlijk bij mijn natuur past: ik ben een sport- en buitenmens en eigenlijk geen pure IT'er. Ik had de mogelijkheid om een PhD te doen en hoewel ik ook hier geen wiz-kid was, heb ik dat wel mooi afgewerkt binnen de vooropgestelde tijd met resultaten waar nu anderen nog op verderwerken. mooi dus, maar het koste me wel erg veel moeite en soms crashte ik eens zodat ik mentaal (en uiteindelijk ook fysiek) aan de grond zat van stress: angstaanvallen, stijve nek, ineengezakte buik en geen eetlust. Ik was dan ook erg tevreden dat ik mijn PhD succesvol kon afwerken en hoewel ik een post-doc mocht doen (er was geld) heb ik dit niet gegaan en ben ik naar een bank geweest om een "soort" data analyst functie op te nemen. In het begin voelde ik me hier erg thuis en was er een heel goede sfeer, mede ook omdat het nog erg (traag) groeiend was en omdat mijn collega's geen experten waren in het domein. Kortom, erg repetitief en de job liet me niet toe om te "dromen" over een betere toekomst.

Ik heb sinds die moment (2 jaar geleden) bijna 3 keer een gelijkaardig patroon meegemaakt:
- Ik kreeg de mogelijkheid om een nieuwe, uitdagende (maar ook data-) positie uit te oefenen, soms intern, soms extern
- ik moest telkens een beetje wachten tot ik kon veranderen en ik voelde me toen opleven om mijn saaie data analyse werk uit te oefenen. ik zag echt uit naar het nieuwe werk
- ik veranderde en ik voelde haast meteen een schok: ik voelde geen motivatie of kracht om nog maar eens mijn machine in gang te trekken en het concrete werk te doen. alles leek te veel
- ik crashte mentaal en fysiek: ik at amper, ik kon dagen niet slapen, onrustig, braakneigingen, etc
- Ik ben 2 keer teruggegaan naar dezelfde positie: 1 keer na een interne verandering die dus niet goed uitdraaide en de tweede keer had ik ergens getekend maar heb ik het contract laten ontbinden (hier wist mijn eerste job dus niet dat ik wou veranderen dus dat was niet openlijk). Hoewel ik me op mijne oude job terug verveelde na enige tijd was ik in die initiele periode gelukkig dat ik terug een mens was en kon eten en praten met mijn vertrouwde collega's

Nu zit ik in een gelijkaardige (externe) positie waar ik het 3 maanden de tijd heb gegeven maar ik voel me nog steeds erg rot en heb geen voeling meer met de materie (hoewel ik er al lang naar uitzag). De dokter heeft me nu al 2 weken thuisgezet met ziekteverlof. Ik mag misschien terug naar mijn vorige werkgever en neig ernaar om dit te doen als de kans zich voordoet: liever gezond voelen dan dit gevoel mee te sleuren. Enorme tweestrijd.

Concreet zie ik dit patroon:
- Ik doe mijn huidige job "op ralenti", haal geen geniet uit het werk want het gaat niet vooruit. ik haal veel geniet uit het menselijke aspect en de vrije tijd privé
- Ik droom/maak mijn kop zot door uitdagende vacatures bij bedrijven waar ik me goed kan verkopen en die veel opbrengen. mijn diploma en achtergrond openen vaak deuren
- als ik de job haal, crash ik en wil ik asap terug naar mijn vertrouwde stal. dan voel ik me een echt wrak. Werk interesseert me dan niets.


Echt een vreemd patroon waar mijn motivatie zoek is en waar ik geen raad mee weet.
Ik probeer me vaak te verbeteren en te optimaliseren. Ik weet dat ik dit te vaak doe en dan soms niet geniet van het moment. Te veel focus op 'later'.

Ik denk dat ik werk zal moeten maken van een therapeut want dit wordt vicieus, maar ik had graag jullie input gelezen, indien mogelijk. Klinkt dit misschien bekend voor sommigen?

alvast bedankt voor jullie tijd

Gezien jou skills en diploma's zou ik denken dat je zwaar bovengemiddeld verdient.
Is het niet mogelijk om deeltijds te gaan werken? Zodat je nog steeds (boven)gemiddeld verdient, maar meer vrije tijd hebt.
Of zou je ook bij deeltijds nog te veel problemen hebben met de uitdaging in je werk?

Jij zit misschien in een scenario waarin je zelf ondergekwalificeerd bent voor het werk dat uw diploma van u verwacht.
Ik ken iemand die een diploma advocaat heeft maar na 1 jaar wel beslist heeft om aan de productielijn lampen in een doos te steken.
Gewoon omdat hij daar veel gelukkiger mee was.

Of zoek een meer praktische werkomgeving waar men u steeds pusht naar het uiterste zonder er van u zelf verwacht wordt dat jij "je plan de eerstvolgende 6 maand wel zal trekken gezien uw diploma's". Wekelijkse opvolging door uw baas, vele projecten tegelijkertijd, vakgebieden waar je niet direct in thuis bent, projecten van korte duur 1-2 maand enz. Werk waarvoor een phd eigenlijk "overgekwalificeerd" is.

Bedankt beiden voor jullie posts.

@Nineshots, in principe heb ik in al mijn jobs vrije tijd genoeg gehad. Zelf enkele uren werk voelt momenteel aan als te veel. Het is echt een probleem van motivatie.

@Dieter85. De situatie in je antwoord vind ik ook heel herkenbaar ivm die advocaat. Ik herken me ook erg in je bericht over een praktische werkomgeving met een goede teamsfeer en een meelevende baas. In mijn allereerste job had ik dit wel maar kende de baas er feitelijk niets van. Het was een people-manager en dat kan ik erg apprecieren maar het werk was super-repetitief en daar kon hij niets aan veranderen. Toen ik veranderde naar een nieuwe uitdaging, crashte ik dus. Door het werk maar ook door een gebrek aan voeling met de baas en omgeving. Ik weet dat dit een kwestie van tijd is en dat dat moest goeien maar ik panikeerde dus met de gekende gevolgen. "Had ik maar gebleven" gonst vaak door mijn gedachten maar deze deur is momenteel (even?) toe door een personeel-stop.

De dokter herkent mijn situatie als iets dat erg neigt naar burn-out maar het nog niet helemaal is omdat ik veel initiatief neem. Hij heeft me nog 3 weken thuisgezet en wil dat ik erg inzet op therapie en coaching. Ik ga dit ook doen met volle overtuiging om hieraan te werken vanuit de kern en niet gewoon een pleister op de wonde (terug naar oude job en na enige tijd ook gefrustreerd zijn).. het gaan nog zware en saaie maanden worden voor mij maar ik moet erdoor om mezelf en mijn goesting terug te vinden.

Bedankt voor jullie tijd

No offence, maar je komt zagerig over en spreekt enkel over uw werk en het feit dat je vaak crasht.
Hoe zit het met uw prive-leven?

En kan je geen initiatief tonen op uw werk door zelf werk te creëren /fouten te proberen oplossen?
Als je zit te wachten tot iemand u zegt wat te doen kan je idd op uw honger zitten.

Ik kom juist terug van de bergen en beide gidsen die mee waren (was cursus) deden beiden iets totaals anders voor ze berg gids waren.

Misschien iets zoeken dat je graag doet en hierin gaan werken?
Beter een gelukkige boswachter dan een ongelukke PhD computerwetenschappen?

Jij wilt een carrière switch naar iets waar je meer met mensen bezig bent? Wat zou je graag doen,?

life/food/mental-coach worden? hihi

Als je telkens instant bij een nieuwe job hetzelfde gevoel kreeg dan ontbrak er iets essentieels voor jou. Je zal toch op zoek moeten gaan naar wat dat is. Is het een optie om eens te gaan spreken met een loopbaancoach of arbeidspsycholoog? Verloopt deze rest buiten werk vlot? Misschien is het een oplossing om eens eventueel onbezoldigd uit te proberen. Mensen begeleiden die snoeiwerk doen en dergelijke.
En zoals gezegd: het hoeft niet altijd intellectueel werk te zijn dat je gelukkig maakt. Ik ken een gelukkige phd die schoenen verkoopt en vrachtwagenchauffeur geweest is.

Mijn vriendin is klinisch psycholoog met specialisatie stress en burn-out, en begeleidt voornamelijk mensen zoals jij: gedreven hoogopgeleide professionals die zichzelf kwijt zijn geraakt. Ik zal je haar contactgegevens in PM bezorgen.

Voor de rest vind ik dit artikel van The Economist zowat het beste wat ooit over burn-out is geschreven:
https://www.1843magazine.com/features/minds-turned-to-ash

Dank iedereen voor de input, ik heb er veel aan!

Op gebied van mijn privé ben ik erg gelukkig samenwonend en erg sportief. We huren en zouden eigelijk 'moeten' kopen en aan kinderen kunnen beginnen maar ook op die gebieden durf ik mss niet de volgende stappen zetten op dit moment. Misschien is er wel een correlatie met mijn gevoel op het werk.

Ik denk dat, aangezien het vaak gebeurt en altijd bij dezelfde werkposities, dat het ook wel erg gerelateerd kan zijn aan het feit dat het werk me niet 100% ligt en dat er misschien iets mist. Werken met en voor mensen en actief bezig zijn heeft me altijd geïnteresseerd. Loopbaancoach staat op de planning

Thx!

Heb je zelf enig besef wat de primaire redenen zijn dat je jezelf niet meer kan motiveren voor een meer uitdagende functie?

Bij mij was het eerder omgekeerd. Ik ben zelf vertrokken uit een standaard ingenieursfunctie omdat deze veel te saai was voor mij. Nu terug aan het studeren en met een half oog op zoek naar een echt gespecialiseerde (lees vooral wiskundige) functie. Nu ik heb zelf wel vrij snel de stap gezet om te vertrekken. Wat heb je aan een job die je niet graag doet?

Blackblade zei:

Wat heb je aan een job die je niet graag doet?

Klik om te vergroten...

Geld? Ik doe mijn job ook niet echt graag maar lening + kinderen... Je kan niet zomaar vertrekken hé.

Tinufiel zei:

Geld? Ik doe mijn job ook niet echt graag maar lening + kinderen... Je kan niet zomaar vertrekken hé.

Klik om te vergroten...

Natuurlijk kan dat wel! Je dient je ontslag in, doet je opzegperiode, solliciteert en heb je na je opzeg nog geen ander werk, ga je desnoods via dag contracten dat geld voor die lening en kinderen gaan verdienen.

Zowel als er een probleem is met de werkgever als met de werkinhoud, kunnen de meeste posters hier op dit forum (jonger dan veertig en (hoog) geschoold) "zomaar" veranderen van werk zonder schrik te moeten hebben maanden te moeten solliciteren met enkel afwijzingen tot gevolg.

Ik denk dat een bedrijfswagen voor velen de reden is om zo'n stap niet te zetten.

Mulan zei:

Natuurlijk kan dat wel! Je dient je ontslag in, doet je opzegperiode, solliciteert en heb je na je opzeg nog geen ander werk, ga je desnoods via dag contracten dat geld voor die lening en kinderen gaan verdienen.

Zowel als er een probleem is met de werkgever als met de werkinhoud, kunnen de meeste posters hier op dit forum (jonger dan veertig en (hoog) geschoold) "zomaar" veranderen van werk zonder schrik te moeten hebben maanden te moeten solliciteren met enkel afwijzingen tot gevolg.

Klik om te vergroten...

Sorry, was deze thread uit het oog verloren.
Ik zou schrik hebben om niet snel nieuw werk te vinden. En wat bedoel je met dagcontracten? Ik werk niet in de IT of zo. Ben ook al 41