Archief - Taboe's op het werk.

Goeieavond,

Ik wil het eens hebben over taboe's op het werk, zoals stress, pesten,...

Zelf heb ik soms(meestal) stress als ik ergens in faal. Terwijl iedereen fouten maakt. Maar ik neem het meestal wel mee naar huis, omdat ik het mij hard aantrek. Ik heb ook een job gehad waar ik totaal geen stress had, omdat het echt men ding was, maar daar ging het vooral om kwaliteit ipv tijd. Maar ik durf wel te zeggen dat ik niet iemand ben die tegen druk kan. En ik kan het moeilijk relativeren. Aangezien het mij wel wat ongelukkig maakt. Ik heb een beginnende relatie waar ik trots op ben. Maar het werk blijft moeilijk.
Ik heb vroeger op school ook wat problemen gehad (toen was ik 12 en heb ik in een instelling gezeten), nu ben ik 24. En het heeft mij nog altijd beet, en denk zelfs dat ik er nooit meer vanaf geraak. Ik zou echt graag opstaan met het gevoel dat ik de wereld aankan, en pieker op de rit naar men werk gewoon de hele tijd dat ik het niet ga aankunnen en dat baart me wat zorgen.(en ik wil gewoon eens over men probleem praten anoniem en kijken of er nog mensen zoiets hebben meegemaakt, waargenomen,..) of andere dingen die tegenwoordig wel meer in het werkleven voorkomen, maar eigenlijk 'niemand' voor durft uitkomen dat hij/zij het heeft.

Een fijne avond nog.

Zolang geen klachten krijgt, zou ik me niet druk over maken over je faalgedachten. Als je een klacht krijgt, dan wordt het pas ambetant. Je moet dan recht in je schoenen staan.

Aap zei:

Zolang geen klachten krijgt, zou ik me niet druk over maken over je faalgedachten. Als je een klacht krijgt, dan wordt het pas ambetant. Je moet dan recht in je schoenen staan.

Klik om te vergroten...

Dat is het net, ik maak er wel problemen van in men gedachten. En mezelf vanbinnen opvreet(bewijzen van spreken) als iets niet gaat zoals ik het in men gedachten plan.

Lijkt wel op een serieuze vorm van faalangst.
Hetgeen er zich in je jeugd heeft afgespeeld kan daar zeker de oorzaak van zijn of mee aan de basis liggen.
Je bent nog redelijk jong dus ik zou als ik jou was er toch met iemand praten die daar ervaring mee heeft.
Anders professionele hulp zoeken.
Zolang je niet beseft dat fouten maken gerust mag en niemand perfect is, is nog behoorlijk wat werk aan de winkel.

Maar ik herken wel een beetje van je verhaal. Als kind had ik ook heel veel problemen met spreekbeurten houden etc...
Kon daar echt dagenlang ziek van zijn. Gewoon om te weten dat ik voor die klas moest staan zorgde al voor serieuze stressaanvallen. Hoe goed ik mijn spreekbeurten ook had voorbereid, eens ik daar stond kwam er alleen maar wat gebrabbel uit. Is heel mijn basisschool periode zo geweest...

Maar met het ouder worden is dat vanzelf weggegaan en nu klets ik aan 1 stuk door voor hele groepen mensen.
In mijn geval was het een slechts een drempel waar ik overheen moest en eens die stap was gezet was er geen houden meer aan.

Myllan zei:

Lijkt wel op een serieuze vorm van faalangst.
Hetgeen er zich in je jeugd heeft afgespeeld kan daar zeker de oorzaak van zijn of mee aan de basis liggen.
Je bent nog redelijk jong dus ik zou als ik jou was er toch een met iemand praten die daar ervaring mee heeft.
Anders professionele hulp zoeken.
Zolang je niet beseft dat fouten maken gerust mag en niemand perfect is, is nog behoorlijk wat werk aan de winkel.

Maar ik herken wel een beetje van je verhaal. Als kind had ik ook heel veel problemen met spreekbeurten houden etc...
Kon daar echt dagenlang ziek van zijn. Gewoon om te weten dat ik voor die klas moest staan zorgde al voor serieuze stressaanvallen. Hoe goed ik mijn spreekbeurten ook had voorbereid, eens ik daar stond kwam er alleen maar wat gebrabbel uit. Is heel mijn basisschool periode zo geweest...

Maar met het ouder worden is dat vanzelf weggegaan en nu klets ik aan 1 stuk door voor hele groepen mensen.
In mijn geval was het een slechts een drempel waar ik overheen moest en eens die stap was gezet was er geen houden meer aan.

Klik om te vergroten...

Ik heb al gedacht aan een psycholoog hoor, maar ik denk dat zoiets maar tijdelijk is. En serieuze vorm, weet je, je goed voelen en met goesting gaan werken(natuurlijk niet elke dag) vind ik echt moeilijk. Wat er moeilijk aan is, ik weet het niet. Ik zeg het, ik heb beide ervaringen al gehad. Maar van de 5 bedrijven waarvoor ik gewerkt heb zat er 1 tussen waar ik elke dag opstond en er al naar uitkeek om te beginnen(en waar ik ook fouten maakte hoor) Maar ik deed het met plezier en keek niet naar de klok. Met de andere werken was dat soms anders. Soms vloog de tijd, maar merendeel keek ik net teveel op de horloge. Ik ben pas begonnen met een nieuwe job, en de eerste dagen (eerder de avonden ervoor zag ik er tegenop), een ik vertrokken was viel het mee. Maar ik heb een lange reistijd dus, het piekeren zit er nog altijd in. Maar ik zei dat ik een vriendin heb, en aan haar denken doet soms wel wonderen.

Dankje voor je advies.

Je bent natuurlijk nog jong (24), hoelang werk je al? De eerste jaren was ik ook nog wat onzeker, kreeg rap veel verantwoordelijkheid en dan piekerde ik ook vaak. Als ik op vakantie was, zo vaak mogelijk mails checken want er moet maar eens een mail bijzitten van een klant die niet content is over mij!!

Na enkele jaren is dat gezakt.. Binnen 2 maand ben ik 27 en voel me veel sterkerder in mijn schoenen. Als ik een fout maak of een klant is niet tevreden, dan lossen we dat toch gewoon op! Voor alles bestaat een oplossing, dat heb ik ondertussen wel geleerd.

Ik zou toch serieus een psycholoog overwegen hoor, die mensen kunnen je sowieso wel wat helpen.

koenpje zei:

Je bent natuurlijk nog jong (24), hoelang werk je al? De eerste jaren was ik ook nog wat onzeker, kreeg rap veel verantwoordelijkheid en dan piekerde ik ook vaak. Als ik op vakantie was, zo vaak mogelijk mails checken want er moet maar eens een mail bijzitten van een klant die niet content is over mij!!

Na enkele jaren is dat gezakt.. Binnen 2 maand ben ik 27 en voel me veel sterkerder in mijn schoenen. Als ik een fout maak of een klant is niet tevreden, dan lossen we dat toch gewoon op! Voor alles bestaat een oplossing, dat heb ik ondertussen wel geleerd.

Klik om te vergroten...

Ik werk nu ong. 5 jaar, met ook wel wat tijden als werkzoekende tussen. Ik heb er eens met men ouders over gepraat omdat toen ik thuis kwam helemaal geslagen en verslagen was. Ook eens met men vriendin over gepraat, we zijn nu 3 weken samen +-. Maar tis nog wat vroeg om er met haar over te praten want ze snapt niet wat me ongelukkig maakt. En dat begrijp ik ook, tis dak alleen hoop dat ze me er niet op gaat afrekenen want dan ben ik helemaal teneer geslagen. En ik zei dus in men eerste post dat ik op men 12 jaar in een instelling heb gezeten, vandaag heb opzich eens voor de eerste keer van men mama gehoord dat ik toen aan verlatingsangst leed. En na wat opzoeken is dat ook iets waar veel volwassen dat hebben/kunnen krijgen. En ik denk wel dat ik het "terug" heb aan de symptomen te zien. Ik hoopte er vanaf te zijn toen, want die jaren waren echt een hel. Spijtig genoeg niet. En ik heb dus met men ouders overlegd dat ik morgen eens naar de dokter ga om over men probleem te praten. En dan verder te zien, psychiater of pillen. Zelf ben ik eerder voor een psychiater. Omdat ik niet aan de pillen wil hangen. Men doel is om er vanaf te geraken en om mezelf te beschermen. (Tuurlijk heb ik al veel aan zelfdoding gedacht) En ook voor men vriendin. Tis iemand waar ik toekomst mee zie. En hopelijk geeft ze me die kans. En maakt ze het niet uit omdat ze onzeker is.

Burntfaceman zei:

Ik zou toch serieus een psycholoog overwegen hoor, die mensen kunnen je sowieso wel wat helpen.

Klik om te vergroten...

Psychiater/psycholoog zal het wss wel worden.

Niet op het internet zoeken voor de symptomen. Volgens het internet heb ik brein kanker..
Die angst heb ik serieus. Der juist heb ik nog een belachelijke fout gemaakt. Ik pieker er nog steeds over.
Ik voel mij zo achterlijk dat ik mij schaam en gewoon dan onmiddellijk weg wil.

Taste zei:

Niet op het internet zoeken voor de symptomen. Volgens het internet heb ik brein kanker..
Die angst heb ik serieus. Der juist heb ik nog een belachelijke fout gemaakt. Ik pieker er nog steeds over.
Ik voel mij zo achterlijk dat ik mij schaam en gewoon dan onmiddellijk weg wil.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, sommige dingen komen overeen, sommige niet. Maar ik neem het ook niet echt hoor. Ik zal wel met men contactpersoon praten en hij zal wel een diagnose stellen. Dit zijn zoveel verschillende dingen, als je daar allemaal aan lijdt, dan zou je jezelf voor een trein gooien. En dan begrijp ik het ook. (ale nu begrijp ik sommige mensen ook hoor) :

dekloktikt zei:

Niet naar een spiegeloog gaan of zo'n moderne eugeneticus, begin eens met natuurlijke medicijnen die stress onderdrukken. Geen homeopathie, kruiden met een stressreducerende werking. Tenzij ge natuurlijk de chemische toer op wil en dat ze u wijsmaken dat ge hun bedrog nog vele jaren mag blijven slikken.

Klik om te vergroten...

Ik wil niet afhankelijk zijn van pillen. Mss als ik het gevoel heb van, dit werkt niet.

Ik ga men verhaal verder doen voor de mensen die geïnteresseerd zouden zijn.
Ik ben vandaag dus naar men huisarts geweest en hij heeft me doorverwezen naar een psycholoog. En ik heb echt een goed en volwassen gesprek gehad. En ergens hoop ik dat ik mss ook een oplossing vind van wat ik op werkvlak eigenlijk wil. Ik heb ambitie maar ik wil gewoon voldoening van men werk hebben en mezelf goed voelen en mezelf kunnen zijn! En voldoening is mensen gelukkig(klanten) maken op de eerste plaats. En ik weet nog niet of ik dit in men job kan doen. Maar we zien wel.

Bena een weekje goed gegaan maar vandaag weer een lichte dreun gehad. Morgen of vrijdag weet ik wanneer ik op een intake gesprek mag gaan bij een psycholoog.

In het beetje informatie die je geeft, geloof ik mij eigen situatie wel beetje te herkennen. Ik ben daar in het verleden al voor in behandeling geweest en toen het vorig jaar allemaal wat moeilijker begon te worden ben ik gaan aankloppen bij het centrum geestelijke gezondheidszorg, waar ik ondertussen ook al 8 maand terug in behandeling ben.

Ik weet niet of het het zelfde is, en ik ga daar ook geen uitspraken over doen.
Ik hoop dat je snel de juiste professionele steun kan vinden en geholpen kan worden.

Je zal er volgens mij altijd last van hebben. Ding is dat je een manier moet vinden om ermee om te gaan. Zelf heb ik met zijn momenten last van neerslachtigheid / depressie maar met de jaren voel ik dit aankomen en zorg ik ervoor dat er geen "schade" komt op mijn werk / gezinsleven / etc... . Iedereen zit wel met "iets" . Voel je zeker niet alleen.