Archief - Toegepaste Informatica en Industrieel Ingenieur gestudeerd. Wil gaan acteren.

Hallo,

Ik ben van jongs af aan opgegroeid met informatica, heb dan Informaticabeheer gedaan aan het middelbaar (chill, niks bijgeleerd), dan Toegepaste Informatica gedaan aan hogeschool en dan via brugprogramma Industrieel Ingenieur Elektronica - ICT. Ben daarna als netwerkadviseur aan de slag gegaan, wat me wel lag, in het begin toch. De laatste jaren echter, ben ik door samenloop van omstandigheden in een zware depressie gesukkeld. Ik wist niet zeker of de depressie maakte dat ik me slecht voelde op men werk, of dat ik depressief werd van het werk. Zal wel een beetje beide geweest zijn. Sinds het nieuwe diensthoofd veranderde alles, kreeg ik geen interessante opdrachten meer, werd ik zowat buitengesloten in de interessante zaken, en de pesterijen van men directe collega er dan nog eens bij.. en toen overleed mijn opa (waarbij ik ben opgevoed), dat was de druppel die de emmer deed overlopen.
Ben lange tijd opgenomen geweest en het duurde nog een hele tijd eer ik me wat beter voelde (sta nu ook op ziekenkas, allee invaliditeit, maar ik mag wel solliciteren). Nu kreeg ik via de FCCU een vacature binnen voor hoofdinspecteur daar. Leek me nog wel iets, maar hoe meer ik er over te weten kom, hoe minder het me begint aan te staan. Heb nog steeds men fysieke proeven niet kunnen doen (doktersattest) en ik vraag me af hoe ik daar ooit moet doorgeraken. Ik doe nu wel een beetje aan sport, maar dat steekt wel tegen.
Heb de uitslag gehad van mijn kennistest over informatica, informaticacriminaliteit enz: met glans geslaagd, boven het gemiddelde.
Nu zou het nog kunnen dat ik verder nog niet door de medische testen geraak, en dan is er nog dat vervelend antecedentenonderzoek... zie het allemaal ni meer zo zitten, en stiekem hoop ik wel een beetje dat ze me er niet doorlaten. En die politieopleiding.. 5km moeten lopen enzo.. goh ik weet het toch niet zo hoor.

Ik had vroeger al iets met camera's: gaan figureren, enkele keren geinterviewd voor bvb. Koppen en een dag gevolgd door een Amerikaanse zender Tech-TV (dit in het kader van "virusschrijfster Gigabyte), ook eens wat beveiligingsdingen gaan uitleggen op het Jeugdjournaal voor Nederland. Ik vond dit super om te doen.

Maar hogere studies als een toneelsopleiding (vroeger dus, toen ik Informatica heb gekozen), dat zagen ze hier thuis niet zitten. Geen werkzekerheid, minder inkomen.. en toen dacht ik nog dat ik informatica graag zou blijven doen. Niet dus.

Omdat ik een daginvulling moest hebben van de psych om er helemaal bovenop te komen, ben ik inmiddels de studie Criminologie begonnen aan de VUB, in dagonderwijs, om dan, eens ik werk heb, verder te gaan in afstandsonderwijs. Maar eerlijk gezegd steekt het een beetje tegen. In de meeste vakken zit wel iets dat boeiend is en dat onthou je dan ook gemakkelijk, maar daar komen dan natuurlijk net de examenvragen niet uit. Psychologie daarentegen vind ik wel superboeiend, dat moet goed gaan.

Nu blijf ik echter denken, als ik er nu niet voor ga is het sowiso te laat. Een echte toneelopleiding gaan volgen zit er niet in: moet financieel haalbaar blijven, is niet de bedoeling om nog jaren op de ziekenkas te staan en denk ook niet dat ze die opleiding gaan willen sponsoren. (en ik moet natuurlijk wel mijn hypothecaire lening en andere kosten betalen)

Dus heb ik me, uit interesse zogenaamd, als "hobby" (zeg ik naar de buitenwereld en dus ook men oma toe) ingeschreven voor een cursus "Acteren I" in Juli. Als dit meevalt zou ik nog de cursus "Acteren II" volgen om dan vanaf september/oktober ('k weet niet juist wanneer ze beginnen in Jette) aan de Academie te beginnen voor Drama/Toneel.

Maak ik hier een kans mee, al is het op kleinere gastrollen, om toch maar ergens mee te beginnen? Ik weet dat veel soapacteurs hoegenaamd geen opleiding hebben gehad, of alleszins niet meer dan dit.

't Is gewoon nu de moment, ik ben 30, als ik het nu niet op zijn minst probeer ga ik me dat men leven lang beklagen.

Ik weet dat ik dan een stuk minder zal verdienen dan wat ik als Ind. Ingenieur verdiende, maar dat is nu niet meer zo belangrijk voor me als vroeger, na een depressie ga je dat beseffen. Natuurlijk moet je nog enigszins rond komen en zal je moeten bijklussen, veel acteurs moeten zelfs hun inkomsten aanvullen met een werkloosheidsuitkering/leefloon. (Voor die eerste zal het moeilijker zijn, voor zo'n Kunstenaarsstatuut moet je al een echte Toneelopleiding hebben gevolgd, of jaren ervaring)

Kortom, ik weet niet meer wat ik moet doen.
Momenteel probeer ik het gewoon nog wat te rekken en die proeven voor de FCCU mee te doen, gezien ze anders thuis direct gaan zeggen dat ik ander werk moet aanvaarden (nu ja aanvaarden. Eens ze doorhebben dat je langdurig "ziek" geweest bent maak je al een stuk minder kans, zo heb ik ondervonden.

Ben door de medicatie destijds tijdens mijn opname ook veel aangekomen, maar nu ben ik op een streng dieet en het loont, aan dit tempo ben ik tegen september terug de oude, of zelfs vroeger. Denkt men oma natuurlijk dat ik dat doe omdat de max. BMI voor de politie 30 (waar ik nu wel onder zit), maar eigenlijk is het omdat ik men kansen wil verhogen op een rolletje, en dan niet het rolletje van "de dikke". En ja voornamelijk omdat ik me niet goed voel in mijn eigen lichaam, ik was zo niet, wil mijn oude lichaam terug, dat ik terug zelfzekerder kan zijn, wat me ook al een stuk vrolijker zal maken. Echt depressief ben ik niet meer (op sommige baaldagen na), maar het kan nog steeds beter. En dat afvallen helpt.

Tips? Wat wel doen, wat niet doen? Mensen met gelijke ervaringen? (of andere "vreemde" carriereswitches

Als je wat van psychologie kent, zou je moeten beseffen dat wat je nu doet zelfhandicapering is: je blokkeert je eigen prestaties door er niet voldoende voor te gaan om je dan achteraf een excuus te geven waarom je mislukt bent.

Je ouders hebben groot gelijk gehad om je niet aan te raden om iets met kunst of toneel te studeren, maar daarenboven bleef het je eigen keuze om te kiezen wat je ging gaan studeren, en dus moet je dat nu niet meer beklagen. Je moet beseffen dat niet iedereen iets studeert omdat hij het leuk vindt (al moet je er toch in zekere motivatie voor vinden, maar blijkbaar heb jij die toen toch gevonden, hopelijk vind je die nu ook terug op je werk). Als je toch iets met toneel ofzo wil doen, raad ik je aan dit als hobby te nemen (of het na je werk in avondschool te volgen indien mogelijkà. Volgens mij (zonder dat ik ervaringsdeskundige ben, maar ik ken de werkloosheidscijfers en statistieken (-> hoogste van heel het hoger onderwijs met afstand gevolg door de rest) wel van mensen die die richtingen gestudeerd hebben) is het het gewoon niet waard, daarenboven heb je al een diploma, dus waarom probeer je daar niet gewoon een leuke job te vinden? Je oude werk wat niet leuk, so what? Er zijn genoeg andere arbeidsplaatsen waar je aan de slag kan, informeer gewoon tijdens de sollicitatiegesprekken eens naar de sfeer. Zoals je reeds aangaf, hoe langer je "ziek bent", want je bent duidelijk niet ziek als je al kan gaan studeren op kosten van de staat, hoe moeilijker het wordt om een nieuwe job te vinden.

Om je depressie te overwinnen stel ik voor dat je een leuke hobby zoekt, en ja: dat kan toneel zijn zoals ik reeds aangaf, of voetbal (maakt niet uit, zal goed zijn voor uw zelfbeeld wellicht dat je wat sport doet dan). Zoek gewoon een job en stop met dat zelfbeklag.

Ja, maar om nu bij de politie te gaan als je al niet echt graag aan sport doet? Anderzijds is dit wel een meer "zittende" job denkik, maar toch verwachten ze dat ge in conditie blijft. Tijdens de opleiding ook veel sport en naar't schijnt ook 5km lopen in 30 minuten.. heb dat ooit es geprobeerd door met "start to run" te beginnen, amai, een ramp ze, ben bijlange nooit aan die 5km geraakt, na 2 minuten lopen moest ik al stappen.

Voetbal? Nou ja.. niet direct iets voor mij, krijg het ookal op de heupen van die WK-gekte, achter nen bal lopen om em terug weg te sjotten Nou ik ben een vrouw, zal daar wel aan liggen. (niet dat vrouwen niet mogen voetballen natuurlijk)

Dat studeren, begint nu wel wat beter te gaan maar uiteindelijk heb ik door men klachten wel veel lessen gemist, ben nog heel snel moe enzo (hoewel al veel beter dan het geweest is, door een medicatieswitch gaat het wel wat beter, ik nam destijds Anafranil en daar slaap je de hele dag van)

En ja ik weet het niet, mijn verstand zegt ook wat jij zegt, in de informaticasector kan je sowiso beter verdienen ook, maar ben gewoon bang dat als ik het nu niet doe, dat ik het me later enorm ga beklagen. "Waarom had ik niet.."

Nou ja, 'k weet dat de kansen niet groot zijn.. naast talent moet je volgens mij ook gewoon erg veel geluk hebben wat acteren betreft. Maar als ik er nu als hobby aan begin kan ik altijd eens proberen me in te schrijven voor een auditie (weet de desbetreffende sites en casting bureau's wel, je komt die dingen als eens tegen als je regelmatig gaat figureren), en goh.. je weet nooit. Dan kan ik achteraf niet zeggen dat ik het niet geprobeerd heb.
Nu eerst die examens natuurlijk.

Een heleboel klinkt herkenbaar - ik ben bijna klaar met japanologie, wil eigenlijk schilder worden.

Nu heb ik geen idee hoe de acteerwereld werkt, ik kijk niet eens naar films of televisie, gewoon een paar ideeën die opkomen:
Zou zelfpromotie via Youtube en een blog over je acteerervaringen en -moeilijkheden kunnen helpen? En daarenboven aan zoveel mogelijk castings meedoen, ook rollen die je niet 100% liggen, meedoen aan voordrachtswedstrijden en dergelijke, kandidaat in v-shows...
Kan je die achtergrond in informatica aanwenden als een pluspunt (tv-programma dat een hacker-figuurtje zoekt ofzo)?
Als het nodig wordt om inkomsten aan te vullen... behandel die job dan als een bijbaantje, en blijf je energie en aandacht in het acteren steken.
Mogelijkheid tot netwerken via de huidige acteeropleiding? Toon aan iedereen dat je gedreven bent, hard werkt en dat je op zoek bent naar een rolletje om mee te beginnen, blijf rondvragen. Iemand die je ergens aanbeveelt, da's een geschenk!

Anderzijds, ik ken een paar mensen die acteur wilden worden - twee ervan zelfs knappe kerels - maar niemand die erin is geslaagd om er een voltijdse baan van te maken. Bijrolletjes, theater en reclamespotjes - dat was het zowat voor hen.

Om er enerzijds voor te zorgen dat je later geen spijt hebt, en anderzijds te voorkomen dat je teveel tijd verspilt: schrijf een "business plan" met een tijdsperiode, doeleinden en quota. Onderscheid tussen doeleinden en quote is redelijk belangrijk denk ik, want over het ene heb je controle en over het andere niet. Je kan je kans wagen bij 40 castings, maar je hebt niet in de hand of je een rol krijgt of niet, je verhoogt je kans gewoon door meer en harder te proberen. Maak tijd voor reviews en wees eerlijk of het in de goede richting gaat of niet...
Ik ben zelf bezig een plan te maken, vooral de angst tegen te gaan - met een plan kan ik er 100% voor gaan en moest ik falen, dan stop ik en maak ik er een hobby van.

Misschien is mijn commentaar een hoop onzin, maar dan wil ik toch nog dit zeggen: ik heb heel veel bewondering voor mensen die het aandurven hun droom te volgen. Er zullen tegenslagen zijn, het kan mislukken. Ik moedig u ten volle aan!
Relevante inspiratie:
Larry Smith: Why you will fail to have a great career | Talk Video | TED.com

Ik ken een aantal mensen die acteren; zowel toneel als televisie, en het is niet makkelijk om aan een rol te geraken... Zeker niet in het begin van een acteercarrière. Het merendeel van die mensen had in het begin van hun carrière nog 1 (of meerdere) jobs bij om rond te komen.

Als je het echt wilt doen, ga ervoor! Maar zorg wel dat je jezelf geen financiële put graaft door je er van in't begin volledig op te storten

Ik snap het eigenlijk niet goed het probleem. Acteren/filmmaker of schilderen kun je toch als hobby? En eventueel misschien doorgroeien naar een bijberoep? Waarom studeer je anders een bachelor of master? Bezigheidstherapie?

Doe gewoon mee aan try outs of in independent films als bijrol of figurant om zo wat mensen te leren kennen. Er zijn genoeg kleine films die wel wat gratis volk zoeken en dit kan in het begin u zeker helpen. Leer daar mensen kennen, praat met iedereen en vraag hen eventueel tips e.d. Je gaat er uw beroep nog niet meteen van kunnen maken maar het kan een aanzet zijn.

Youtube e.d. kan wel helpen, er zijn genoeg verhalen die het bevestigen (wel véél meer falen, maar bon, positief blijven).

Hoe bedoel je waarom?
Ik was al van jongs af aan bezig met computers en was hier goed in, dus leek me de ideale studie. Eerst Toegepaste Informatica omdat ik toen dacht dat ik unief of een Master (noemde toen nog niet zo) niet aankon. Had op het middelbaar een broertje dood aan studeren, was altijd maar met andere dingen bezig (paardrijden en vooral tot midden in de nacht aan de computer zitten), interesseerde me voor niet veel vakken. De vakken die me wel boeiden was ik dan weer goed in zonder er een klop voor te doen. (Engels, Informatica in de laatste 2 jaar Informaticabeheer) Zag dan ook geen richting zitten met al teveel wiskunde, ik kreeg niet zoveel uren op het middelbaar, was er niet goed in, en had een leraar die het op zo'n slechte manier aanbracht dat het erg saai was en niemand er het nut van inzag. Gedelibereerd op vakken als Frans, wiskunde, geschiedenis.. zelfs een keertje op Godsdienst. Denk dat ik het een beetje compenseerde met mijn goede vakken.. allee snap eigenlijk niet goed hoe ik er altijd door ben geraakt zonder een jaar over te doen (zelfs niet in het laatste jaar toen ik aan een inhaalmaneuver begon en ik schrik had nog wat langer op die rotschool te zitten i.p.v. iets te gaan studeren dat me interesseerde), misschien waren ze me gewoon beu ofzo

In Toegepaste Informatica heb ik dan ook helemaal geen wiskunde gehad (EHB, Brussel). Men leerkrachten in het middelbaar dachten ook dat ik nooit studies met ietwat wiskunde zou aankunnen. Nu, na mijn studies TI wou ik nog verder studeren en had me inmiddels geinformeerd over Industrieel Ingenieur. Dat boeide me wel, maar had wel veel schrik van de wiskunde: 2 jaar wiskunde gecombineerd in 1 brugjaar. Nu was ik dus heel gemotiveerd en heb uren en uren geblokt. Ging ook heel vaak naar de bijlessen onder de middag. (niemand anders wou daar gebruik van maken dus ik had in feite zowat privé les) Was een supergoede docent, nu weliswaar met pensioen. Wist het goed uit te leggen en ik begon het zelfs interessant te vinden. Helemaal niet zoals wiskunde op het middelbaar. Ben er dan doorgeraakt, met enkel 2e zit voor Fysica. Heb het wel gespreid uiteindelijk door in het nieuwe BaMa systeem te stappen (3 jaar over gedaan, incl. de master)
Enfin was toen dus erg gemotiveerd en had ook niet gedacht dat ik het ooit beu zou zijn. Nadeel van op jonge leeftijd met iets te beginnen?

Dacht dus dat ik informatica (vooral Netwerken, security) altijd graag zou blijven doen. Toneelschool heb vroeger ook wel eens opgenoemd maar werd stellig ontraden, zeker thuis.
In bijberoep (moest ik ooit de kans krijgen), ja was ik ook aan het denken. Vraag me wel af hoeveel mensen dit in de praktijk kunnen combineren. Voltijds gaan werken en dan hopen dat je kan acteren tijdens de vrije uren? Zou dat veel gebeuren dat bvb. opnames gebeuren buiten de normale uren?

En nu Criminologie.. tja noem het dan "bezigheidstherapie"... ik zat dus in een zware depressie, paar maand geleden ging het stilaan een beetje beter maar nog niet super. Psych heeft me toen aangeraden om een daginvulling te zoeken, al was het maar voor een paar uurtjes. En ja ik had toen ik nog werkte al eens aan de studie Criminologie in avondonderwijs gedacht, louter uit interesse eigenlijk, maar is er nooit van gekomen, had nogal onregelmatige uren en vaak lange dagen.
Nu is het ook wel de bedoeling om (als'k het nog zie zitten) die studie verder te zetten in avondonderwijs (allee, noemt nu afstandsonderwijs) wanneer ik ga werken. Ben eraan begonnen, wil het nu ook niet zomaar opgeven, en wieweet wordt het nog wel interessanter. ('t is ook niet dat het echt saai is ze maar bvb. Forensisch Welzijnswerk vind ik nogal deprimerend.. de gevangenis enzo, word ik niet echt vrolijk van).. 'k weet wel dat het in combinatie met werken erg zwaar zal zijn, de hoeveelheid leerstof is toch niet te onderschatten, en dat voor die paar vakjes die ik nu maar heb. Zou het dan ook rustig aan doen, paar vakjes gelijk nemen.

Eigenlijk had ik ook aan Seksuologie gedacht (ja kweetet, mijn interesses liggen nogal ver uiteen) en achteraf gezien was dat misschien een betere keuze geweest. Maar dat kan je enkel aan de KUL volgen. VUB was gezien mijn woonplaats de meest logische keuze. Tevens was ik een beetje bang wat ze eventueel voor ideologische invulling zouden geven aan zo'n richting, gezien het toch een "Katholieke" unief is.. nu ja dat weet ik dus eigenlijk niet, of je dat dezer dagen nog opmerkt in de opleidingen.

Enfin ja. Nog effe blokken dus en dan in juli cursus Acteren. Als dat bevalt het vervolg nog meedoen in augustus als ik dan nog vrij ben (moet hoedanook wel rekening houden met tweede zit). En vanaf september (of oktober, staat dus niet op de site) naar de academie. Da's dan 's avonds dus kan wel in combinatie met werk.

You have many lives. | SMBC - Imgur

Have fun met het doen wat je echt wil en interesse voor hebt.

Laat je leven toch niet bepalen door een paar bakstenen & andere verplichtingen...

Als je echt zo'n dromen wil nastreven wat houdt er je tegen om je eigendom te verkopen, met het geld in iets kleiners te trekken terwijl je studeert en erna zie je wel weer. Of vind je je spaarcenten belangrijker dan wat je de rest van je leven doet?
Je hebt immers voldoende kwalificaties om snel terug aan een mooie job te raken moest het avontuur niet lukken, maar verwacht niet dat er terwijl ook iemand je lening voor je huis afbetaalt terwijl jij alles op een dienblaadje gepresenteerd krijgt.

Het is natuurlijk heel vervelend dat je laatste job zo hard tegenviel, maar ik heb ook het gevoel dat je jezelf aan het ondermijnen bent... Al die jaren op de ziekenkas en vaak veranderen van studies geeft bij sollicitaties inderdaad niet zo'n goede indruk. Ik zou je aanraden om je toekomst niet op het spel te zetten door die jaren dat het lastig geweest is. Herpak je.

Je zegt dat je job als netwerkadviseur je eerst lag, maar dan door een samenloop van omstandigheden (sfeer, collega's, dingen in je privéleven) slechtgegaan is. Ga je daarom informatica meteen opgeven? Wie weet vind je op een ander bedrijf je draai wel.

Die vacature bij de FCCU klinkt ook boeiend en je zegt dat het je misschien iets lijkt, maar de fysieke proeven houden je dus tegen. Maar dat is toch een klein obstakel. 5 km lopen, als je een beetje traint (3x per week gaan lopen of zo) dan moet zoiets toch lukken. Het is niet mijn bedoeling om hard over te komen, maar je huidige conditie zal niet opperbest zijn als je na 2 minuten lopen al moet stoppen. Dan is het misschien sowieso beter dat je hier iets aan doet voor je eigen gezondheid, FCCU vacature of niet... Fysieke gezondheid is belangrijk en zal waarschijnlijk ook helpen voor je zelfbeeld, zoals je zelf zegt.

Acteren kan ook echt heel tof zijn, maar om daar een carrière in te willen gaan zoeken is slechts voor een zeer miniem aantal mensen weggelegd. Zelfs mensen met veel talent, jaren ervaring, connecties, een conservatorium diploma en enorm veel uitstraling, hebben vaak nog steeds een gigantische dosis geluk nodig om er te geraken. Maar acteren kan een heel toffe hobby zijn, je kan dan bijvoorbeeld lid worden van een toneelgezelschap.

Ik zie trouwens ook niets in je post staan over eventuele vorige toneelopleidingen aan academies of zo? Figureren en interviews geven voor TV geeft misschien maar een vertekend beeld van wat toneel/acteren inhoudt. Als kind heb ik nog een toneelopleiding gevolgd als hobby, en het is heel belangrijk dat je durft improviseren, creatief zijn en jezelf bloot geven. Je krijgt dan van die opdrachtjes in de trant van "doe een tomaat na" of je moet stand up comedy beginnen opvoeren. Als je dan niet zo zelfzeker bent, en bang bent om af te gaan, zeker tegenover mensen die je niet zo goed kent, kan dit echt enorm lastig zijn. Ik weet natuurlijk niet of je hier al over nagedacht had, misschien lijkt improviseren je wel supertof. Ik zeg het er maar gewoon even bij.

Dat zijn dus mijn bedenkingen/tips, ik hoop dat ik niet te betuttelend overkom...

Daarnet telefoontje gehad voor werk, klonk wel interessant, wouden voor weten wat ik zelf graag wou doen, ook mogelijkheden om naar het buitenland te gaan.. nu ja, afwachten, want veel van die recruteerders nemen wel contact op maar dan wordt uiteindelijk niks.

Paar maand geleden was ik volop aan het solliciteren en was ik nogal verbaasd hoe dat ondanks de aanbiedingen het zo moeilijk bleek zelfs met men dipolomas. De eerste waren weliswaar een ramp: ik zat overduidelijk nog niet goed in men vel en dat straal je uit, dan kan je zelfs op de domste vragen niet antwoorden. Kwam nog bij dat ik van die Anafranil dus vreselijke zweetbuien had, zal ook maar raar zijn overgekomen. Blij dat ik daar vanaf ben.

Dan was het steeds iets: de lange afwezigheid op de arbeidsmarkt (zelfs als je gewoon 'ziekte' zegt zijn ze er niet scheutig op), geen rijbewijs (inmiddels mee bezig), gewoon geen reden, tot zelfs 'overgekwalificeerd' (toen ik voor een simpele job solliciteerde om toch maar werk te hebben, en dat op het laatste nippertje terwijl ik al zo goed als aangenomen was. Ze dachten dat ik die job nooit lang zou doen. (tja, ik zou idd ondertussen uitkijken naar iets anders)
En dan hoop ik nog dat ze men vorige werkgever niet gecontacteerd hebben want wie weet wat voor 'goeds' hadden die over me te zeggen.

Maar goed, inmiddels zit ik weer wat beter in men vel, heb ook wat informatica stuff beherstudeerd (sommige dingen zaten echt ver), dus nu maak ik mss meer kans.. maar die afwezigheid op de arbeidsmarkt kan me parten blijven spelen. Hoe verklaar je zoiets nu best? 'Ziekte'? Depressie ligt nog steeds een taboe op. Iemand zei eens van je zegt beter 'burnout', maar dat lijkt me ook niet zo best. Een burnout op je 28ste?

Toneelschool ofzo vroeger als kind.. ik wou dat ik het gedaan had, had me wellicht geholpen op persoonlijk vlak. Was sociaal niet zo goed, zware pesterijen enzo.. was nogal angstig (mishandeling als kind door moeder, die gelukkig uit haar ouderlijke macht ontzet is).. dan zoek je het sociaal contact niet echt meer op. Met paardrijden ookal, ben uiteindelijk gestopt met de ponyclub, vooral door het vreselijk arrogante gedrag van de andere jongeren. Achteraf gezien had iets als drama me misschien juist kunnen helpen.

Dat is dan wel serieus omgeslagen in mijn hogeschooltijd. Supertoffe studenten, veel sociaal contact, bij de studentenkring geweest, veel uitgeweest, voorzitter van de studentenraad.. ben als het ware helemaal omgeslagen, alsof ik mezelf eindelijk ontdekte. Feit dat uiteindelijk ondekt werd dat ik een paniekstoornis had en ik daarvoor de gepaste medische behandeling heb gekregen (toen ookal antidepressiva) heeft mij helemaal veranderd in positieve zin. Weet dat ik er wellicht voor men leven aan vastzit, maar dat is een kleine prijs.. heb er ook geen last van ofzo (zolang het maar geen Anafranil is. Effexor dus momenteel en ligt goed.)

Vraag me wel af of dit een rol gaat spelen op de medische testen van de politie. Staat niet letterlijk in de voorwaarden maar ze zijn wel heel streng op vanalles. BMI zou inmiddels geen probleem meer mogen zijn, roken misschien?
Wou me inschrijven op een forum over de politieopleiding en selectie waar je zulke vragen kan stellen, maar ben er nog steeds niet toegelaten, ondanks dat ik al een mailtje heb gestuurd om te vragen of er iets is misgelopen.

Een burn-out op je 28ste zal vaak een bore-out zijn.
Als je de uitdaging niet ervaart die je zou moeten hebben in een job dan loop je hoog risico op depressie of cynisme.

Ja, was ook geen burnout (maar iemand raadde me aan om dat te zegge. lijkt me ook geen goede uitleg) Depressie door samenloop van omstandigheden (en verder is het ook een verstoorde chemische balans in de hersenen, dus hoeft niet eens een reden te zijn, al was die er dus wel)
Wou nog, ondanks dat het niet ging zo snel mogelijk uit het ziekenhuis terug naar mijn werk, maar dan dus ontslag tijdens ziekte. Als reden gaven ze een slechte evaluatie op.. beetje bizar: bij mijn vorig diensthoofd waren die altijd heel goed. Ok, ik functioneerde wellicht minder goed door de depressie en dat overlijden (gaf ook fysieke problemen. Kon tegen de middag al geen pap meer zeggen ondanks sloten koffie, was echt aftellen tot 17u, waar ik vroeger met plezier lange dagen klopte, somq waren we om 22u nog bezig. Beetje onveilig was dat wel, om alleen naar de metro te gaan dan, is enorm onveilige buurt.. maar voor de rest had ik er geen problemen mee). Opmerkingen zoals 'te weinig eigen inbreng voor een adviseur' (ja wat wil je, als je collega je altijd afsnauwt als je iets zegt.. moest dat nu gebeuren had ik hem wel van antwoord gedient maar als je slechr in je vel zit is dat iets anders), te vergeetachtig (klopt, vond ik zelf ook enorm frustrerend.. krijg je dus met depressie, rouw en fysieke klachten. Ik moest echt alles opschrijven.)

Enfin ja, ben dus niet meer terug kunnen gaan werken wegens ontslag.. heb ik dan maar men tijd genomen om te herstellen. Nu maanden in zo'n kliniek is ook geen pretje, maar goed, had wellicht geen keus.

Maar wat zeg je dan wel op een sollicitatie, over dat gat in je CV?

Ik denk dat het beter is om eerlijk te zijn (zonder echt in detail te gaan), maar de focus op het positieve te leggen. Je kan vertellen hoe je er sterker uitgekomen bent, wat je tijdens die jaren wél hebt gedaan, enzovoort.

Ik kom zelf wel wat uit het wereldje, kunsthumaniora gevolgd in een klas vol met enorm getalenteerde acteurs. Mensen die het echt al hun hele leven doen.

Als ik nu naar mijn facebook kijk en zie wat er van gekomen is, is er toch een kleine 10% ermee van straat geraakt. Dat noem ik eerlijk gezegd al een succes. Acteren is niet een beroep dat je kunt vergelijken met een stiel die je een tijdje oefent en er dan wel mee aan het werk geraakt. Acteren is een beroep waar je veel geluk voor moet hebben dat mensen je zien staan voor een rol. Als je op dat geluk moet rekenen EN je zit op te boksen tegen mensen die er hun hele leven al mee bezig zijn, lijkt me onbegonnen werk.

Je mag het werk ook niet onderschatten, een keertje een foutje maken of een weekje niet goed bij de collega's liggen en je bent al vervangen met de volgende. De druk die er op je schouders hangt om te presteren is veel hoger dan dat dat bij andere beroepen het geval is.

Acteren is heel leuk, maar dan wel als hobby. De beste manier om acteren echt verschrikkelijk te vinden is proberen er je job van te maken. Begin er niet aan.

Voor het overige ben ik het helemaal eens met Freya, voor zover ik je persoonlijkheid kan inschatten denk ik dat de IT voor jou best geschikt is. Als je leeft met angst zou ik de drempel voldoende laag zetten voor jezelf, second line support zou je volgens mij best wel goed liggen en dat geeft je ruimte om op termijn te groeien. Ik zou die job bij de politie niet aannemen, werken bij de politie is erg sociaal en daar heerst weer meer druk.

1. Geluk bestaat niet.
2. Best eerlijk zijn tegenover werkgever.

Ik zit in een identieke positie. Studeer net af met een professionele bachelor TI (met een jaar vertraging) en heb ook het schakelprograma Industrieel Ingenieur geprobeerd (wat me absoluut niet lag, ben dan ook gestopt).

Zit me nu al maanden af te vragen wat ik moet doen. Heb mijn diploma TI nu toch afgewerkt (had er ten slotte al drie jaar ingestoken), maar zie me absoluut niet meer in de Informatica richting werken. Uren achter een computer zitten saaie IT-netwerkjes bouwen, ik krijg er nu al de stuipen van.

Ben nu al een tijdje aan het zoeken wat me nog interesseert, ben fervent bezig met sport (Powerlifting) en heb dus ook sportrichtingen en jobs bij de politie bekeken, maar ben er absoluut niet uit.

Iets in mijn achterhoofd blijft zeggen dat er meer dan voldoende jobs zijn in de IT-sector en al zeker niet slecht betaald, maar wordt er hoedanook niet 'blij' van. Ik betwijfel of ik er 'gelukkig' van zou worden.

Oh well,...

Balle zei:

Ik zit in een identieke positie. Studeer net af met een professionele bachelor TI (met een jaar vertraging) en heb ook het schakelprograma Industrieel Ingenieur geprobeerd (wat me absoluut niet lag, ben dan ook gestopt).

Zit me nu al maanden af te vragen wat ik moet doen. Heb mijn diploma TI nu toch afgewerkt (had er ten slotte al drie jaar ingestoken), maar zie me absoluut niet meer in de Informatica richting werken. Uren achter een computer zitten saaie IT-netwerkjes bouwen, ik krijg er nu al de stuipen van.

Ben nu al een tijdje aan het zoeken wat me nog interesseert, ben fervent bezig met sport (Powerlifting) en heb dus ook sportrichtingen en jobs bij de politie bekeken, maar ben er absoluut niet uit.

Iets in mijn achterhoofd blijft zeggen dat er meer dan voldoende jobs zijn in de IT-sector en al zeker niet slecht betaald, maar wordt er hoedanook niet 'blij' van. Ik betwijfel of ik er 'gelukkig' van zou worden.

Oh well,...

Klik om te vergroten...

Ja ik denk dat het de moment is om iets anders te doen dan.

Aap zei:

Ik snap het eigenlijk niet goed het probleem. Acteren/filmmaker of schilderen kun je toch als hobby? En eventueel misschien doorgroeien naar een bijberoep? Waarom studeer je anders een bachelor of master? Bezigheidstherapie?

Klik om te vergroten...

2nd this.
Zoek u een theater gezelschap en probeer daar eens wat rollen/acteer voorstellingen mee te doen.