Archief - Van hogeschool naar universiteit

Hallo iedereen

Ik ben dit jaar gestart in een richting chemie aan de hogeschool. Ik heb hier lang over getwijfeld aangezien ik Latijn-wetenschappen heb gedaan in het secundair. Een aantal jaar van deze studie heb ik met verschillende lichamelijke en mentale problemen te maken gekregen.
Mijn motivatie voor school en leven was over het algemeen gewoon laag. In het vierde jaar heb ik voor Latijn-wetenschappen gekozen omdat dit volgens velen de beste toekomstmogelijkheden biedt. Hierbij had ik als keuzevak gedrag en cultuur gekozen omdat (te abstracte) wiskunde niet echt m'n ding is.
Pas in het laatste jaar ben ik stilaan uit (wat nu blijkt) een depressie gekomen. Naar het einde van het jaar toe bloeide ik steeds meer open en mijn favoriete vakken waren godsdienst, gedrag en cultuur en engels. Ik had voor alle drie de vakken meer dan 80 op mijn eindrapport. Mijn wetenschappen en wiskunde lagen wat lager, maar niet echt slecht. Mijn beide ouders werken in de chemie en ik heb het idee dat ik hier best wel sterk door beïnvloed werd.
Ik heb nu pas het idee dat ik weet waar mijn echte passie ligt, en dat is in de humane. Ik zit hier nu al ongeveer een maand mee. De richting interesseert me genoeg om door mijn examens te geraken, maar ik zou zoveel liever een humane richting aan de universiteit volgen. Nu ben ik bang dat ik mezelf misschien verkeerd inschat en dat ik als ik daadwerkelijk zo'n richting start het niks wordt. Dan ben ik nog veel verder van huis. Ik ben namelijk niet extravert of echt sociaal ingesteld, maar de mens op zich interesseert me mateloos.
Ik zat zelf te denken aan psychologie of filosofie, maar daar hoor ik ook niet bepaald veel goeds over. Mijn depressie lijkt de laatste tijd ook weer op te spelen. Verschillende avonden waarop ik verdoofd naar m'n scherm zit te staren zonder levenslust. Echt lastig dit.

Alvast bedankt

AbyzzD3mon zei:

Ik zat zelf te denken aan psychologie of filosofie, maar daar hoor ik ook niet bepaald veel goeds over.

Klik om te vergroten...

Nou ja, het is wat het is he. De jobmogelijkheden met een diploma psychologie, filosofie zijn inderdaad niet bijster geweldig. Je kan altijd wel ergens aan de slag waarvoor men "een masterdiploma" vraagt, maar de kans is reëel dat je dus ergens anders belandt dan waarvoor je gestudeerd hebt. Hoeft ook niet noodzakelijk een ramp te zijn he.

Ik wil je wel waarschuwen dat veel mensen een volledig verkeerd idee hebben van wat psychologie en vooral filosofie studeren exact inhoudt. Vergis je niet, de filosofie is geen praatbarak. Psychologie en filosofie zijn ook héél verschillende richtingen. Alvorens je een drastische beslissing maakt, zou ik dus toch zeker minstens zorgen dat je zeker bent dat de richting die je kiest iets voor jou is. Kijk cursussen in, volg wat lessen, enz...

Er gaan er hier heel wat zijn die iets gaan zeggen in de trend van "lol, studeer eens iets nuttig", da's helaas eigen aan een forum vol IT'ers. Laat u daardoor niet ontmoedigen, maar waag ook niet zomaar de sprong in het onbekende. Informeer jezelf beter dan "ik hoor slechte dingen over die richting".

En misschien het belangrijkste van alles, zoek hulp voor uw depressie.

Van verschillende mensen kreeg ik het advies "Zorg dat ge een fatsoenlijk diploma hebt en die humane toestanden doet ge maar in uw vrije tijd." Ik moet gewoon volledig tegen de haren instrijken hier thuis als ik zo'n studie wil starten en als het dan niks wordt kan ik ook niet op veel steun rekenen denk ik. Heb ook al gezien dat ze in Antwerpen filosofie in avondschool geven voor mensen met een diploma hoger onderwijs. Zit dus te denken om dat na m'n bachelor te gaan doen dan eventueel. Maar ik weet ook niet in hoeverre dat dan weer te combineren zal zijn met eventuele jobs e.d.
Ik wil later gewoon geen spijt hebben van een stomme beslissing op m'n 18e. Nu is het nog uitzoeken wat de stomme beslissing is/zou zijn.. Achteraf gezien was ik misschien beter gewoon aan unief begonnen en chemie als terugvalrichting. Helaas ben ik hier pas te laat achter gekomen.
Filosofie lijkt me het interessantst, hoewel psychologie de meeste jobmogelijkheden biedt lijkt me. Ik zal me inderdaad beter moeten informeren. Mentale problemen zijn onder controle, geen zorgen.

Sociologie al eens bekeken?

Voor een humane richting moet je niet per se sociaal ingesteld of extravert zijn hoor (toch niet voor een academische richting, tenzij je klinisch psycholoog wil worden).

Luisteren naar jezelf. Je bent niets met jobgelegenheid als je het niet graag (genoeg) doet.

Ook niet snel denken van: "ik ben depressief". Doe dingen, en zorg dat je bezig bent. Het is niet erg van eens de bloemetjes buiten te zetten, en een dag minder te doen voor school, want je batterijen opladen hoort er ook bij. Zorg voor een leuke hobby thuis, voortdurend op de computer zitten helpt niet echt altijd. Er zijn genoeg dingen die je kan doen, zoals bijvoorbeeld ook lichaamsbeweging enzovoort.

Je kan altijd dingen uitproberen. Anders ga je je hele leven denken: "wat als ...?". Keuzes maken is niet makkelijk en dat weet ik maar al te goed. En je kan inderdaad heel makkelijk beinvloed worden door je ouders, maar het is jij die je leven maakt en bepaalt.

En psychiater? Daar is er toch dan weer genoeg jobmogelijkheden bij dacht ik. Die mannen verdienen alleszins niet min, dus zal er genoeg vraag naar zijn denk ik zo.

Vooraleer je beslissing neemt op de verdere richting in je leven, denk ik dat het belangrijk is je depressie goed aan te pakken. Unief vond ik zelf een ramp, ik ben een heel tevreden hogeschoolstudent geweest omdat ik helemaal verloren liep tussen de 900 anderen die ingeschreven waren voor psychologie

Maar als je mentaal niet stabiel loopt, kan je ook geen goede beslissingen nemen. Zorg dus eerst dat je via een psychiater, psychotherapie en medicatie jezelf terug kan vinden

Wat hier niet wordt vermeld: waarom schrijf je je nu al niet in voor een bachelor toegepaste psychologie via afstandsonderwijs? Je kan een beperkt aantal vakken opnemen om te zien of het je ligt of niet. Via Vives bvb waar de examens van afstandsonderwijs meestal niet gelijk liggen met die van de dagstudenten.
Zo kan je je interesse volgen en toch een back-up hebben die op de werkvloer wel goede jobkansen biedt

Filosofie lijkt me ook geen aanrader als je al met depressies hebt gezeten. Je moet daar al sterk voor zijn, want je stelt constant alles in vraag en leest veel donker gedachtegoed.
Filosofie is zeer moeilijk later voor een job. Veel studeren slo bij voor dan leerkracht te worden, anderen gaan doctoreren.

Psychologie is iets totaal anders, ook zeer veel studiekeuzes nog te maken daar, arbeids, klinische,... Die sterk verschillen. Meer opportuniteiten qua jobs, maar door de populariteit van de richting niet evident.

Sociologie is een ander verhaal, ook iets compleet anders qua richting, met minder specifieke uitwegen. Onderzoek, leerkracht, doctoreren,...

Ik volg de mensen ergens die zeggen dat ge een verstandige keuze moet maken, als je hart daar echt ligt moet je het doen, maar ik zou zoals hier al gezegd wordt wat leerstof bekijken, naar een beurs gaan.
En natuurlijk opletten met wat mensen zeggen die het zelf gestudeerd hebben, die kunnen ook hun richting willen aanprijzen voor ook hun eigen keuze destijds te verdedigen. (Ook al is dat onbewust)