Lovekiss
Legacy Member
Hallo,
Mijn eerste keer hier en al meteen enkele prangende vragen.
Dit jaar ben ik eindelijk aan mijn droomopleiding begonnen, na lang zoeken overgiens. Momenteel doe ik het onderhoud in een rvt, echt niet zo heel leuk werk
, maar ja, een mens moet toch bezig blijven... Maar hier komt het, heb me dus ingeschreven voor een opleiding waar ze me verzekerden dat ik het makkelijk zou kunnen combineren met werken en kindjes... niet dus. Deze week heb ik helemaal begrepen dat je aan deze opleiding moet beginnen als je compleet werkloos bent, je moet je soms op onmogelijk uren aanmelden en ik begin elke dag al te werken om 8 uur. Maar omdat poetsen niet bepaald mijn droomjob is, ben ik op dit moment aan het uitkijken voor iets anders. Op mijn werk hebben ze me al laten weten niet constant mijn uren te kunnen wijzigen, want dan willen de anderen ook... al moet ik toch vermelden dat de oudste poetsvrouw juist 50 is geworden en nooit ambitie heeft gehad iets anders te doen... dus vind ik wel dat ze een beetje overdrijven. Goed, ik heb vorige week net alle informatie gekregen over mijn stage en dat is helemaal niet te combineren met mijn werk, bovendien heb ik regelmatige verplichte contactmomenten... maar deze opleiding heb ik al eens moeten laten schieten en het gebeurd me simpelweg geen tweede keer meer, ik heb heb het zo verwoord: over mijn lijk dat ik dit niet afmaak... het is voor mij gewoon te belangerijk en geeft me een heel andere toekomst dan maar poetsvrouw zijn en laten we eerlijk zijn, mensen zeggen het wel, maar ze hebben maar bitter weinig respect voor een poetsvrouw. Ik ben graag op mijn werk, ben er nog niet zo heel lang bezig, maar als het moet dan moet dat wijken. Dan liever interims of huishoudhulp om toch nog mijn eigen uren te kunnen kiezen. Maar er is ook die angst, weer helemaal opnieuw beginnen, gelukkig kunnen we het financieel wel redden met minder, maar toch, meer is toch altijd leuk
Wat zouden jullie doen, dat is vooral mijn vraag? Zijn hier mensen die ook zo dromen hebben waar alles voor moet wijken? Ik ben tenslotte 25 jaar... ik heb ook niet de eeuwige jeugd en elke dag zien hoe mijn collega's helemaal afgeleefd zijn geef me extra kracht om door te zetten, ik vind hen reuzelief, maar wil niet als hen eindigen... en zelf zeggen ze me elke dag dat ik moet doorzetten, dat ik nu werk aan mijn toekomst, dat als zij weer 25 jaar waren iets meer hadden willen bereiken.
Dus, blijven of gaan?
Mijn eerste keer hier en al meteen enkele prangende vragen.
Dit jaar ben ik eindelijk aan mijn droomopleiding begonnen, na lang zoeken overgiens. Momenteel doe ik het onderhoud in een rvt, echt niet zo heel leuk werk
, maar ja, een mens moet toch bezig blijven... Maar hier komt het, heb me dus ingeschreven voor een opleiding waar ze me verzekerden dat ik het makkelijk zou kunnen combineren met werken en kindjes... niet dus. Deze week heb ik helemaal begrepen dat je aan deze opleiding moet beginnen als je compleet werkloos bent, je moet je soms op onmogelijk uren aanmelden en ik begin elke dag al te werken om 8 uur. Maar omdat poetsen niet bepaald mijn droomjob is, ben ik op dit moment aan het uitkijken voor iets anders. Op mijn werk hebben ze me al laten weten niet constant mijn uren te kunnen wijzigen, want dan willen de anderen ook... al moet ik toch vermelden dat de oudste poetsvrouw juist 50 is geworden en nooit ambitie heeft gehad iets anders te doen... dus vind ik wel dat ze een beetje overdrijven. Goed, ik heb vorige week net alle informatie gekregen over mijn stage en dat is helemaal niet te combineren met mijn werk, bovendien heb ik regelmatige verplichte contactmomenten... maar deze opleiding heb ik al eens moeten laten schieten en het gebeurd me simpelweg geen tweede keer meer, ik heb heb het zo verwoord: over mijn lijk dat ik dit niet afmaak... het is voor mij gewoon te belangerijk en geeft me een heel andere toekomst dan maar poetsvrouw zijn en laten we eerlijk zijn, mensen zeggen het wel, maar ze hebben maar bitter weinig respect voor een poetsvrouw. Ik ben graag op mijn werk, ben er nog niet zo heel lang bezig, maar als het moet dan moet dat wijken. Dan liever interims of huishoudhulp om toch nog mijn eigen uren te kunnen kiezen. Maar er is ook die angst, weer helemaal opnieuw beginnen, gelukkig kunnen we het financieel wel redden met minder, maar toch, meer is toch altijd leukWat zouden jullie doen, dat is vooral mijn vraag? Zijn hier mensen die ook zo dromen hebben waar alles voor moet wijken? Ik ben tenslotte 25 jaar... ik heb ook niet de eeuwige jeugd en elke dag zien hoe mijn collega's helemaal afgeleefd zijn geef me extra kracht om door te zetten, ik vind hen reuzelief, maar wil niet als hen eindigen... en zelf zeggen ze me elke dag dat ik moet doorzetten, dat ik nu werk aan mijn toekomst, dat als zij weer 25 jaar waren iets meer hadden willen bereiken.
Dus, blijven of gaan?
. Maak je een realistische kans op werk, zou ik zeggen: gaan, zeker als je de financiële reserves hebt.
