Sirât van Oliver Laxe opent niet met actie of dialoog, maar met een hypnotiserende roes. Minutenlang laat de camera ons wegzinken in de wereld van een festival: de opbouw van het geluidssysteem, de ravers die in trance bewegen, en de bas die niet alleen gehoord, maar in je hele lichaam gevoeld wordt. Alsof je zelf in de menigte staat, sleurt de film je mee in een bezwerende stroom van beelden en klanken. Te midden van het feest zoeken een vader en zijn zoon naar Mar.