Film

Er kan veel gezegd worden over Nicolas Cage en zijn uitvoerige carrière. Is er iets wat deze national treasure nog niet gedaan heeft? De man slaagt erin om tegelijk in een van de betere films van het jaar op te duiken (Pig) om dan erna weer op te draven in een van de meest teleurstellende cinema ervaringen die ik de voorbije jaren had (Prisoners of the Ghostland). The Unbearable Weight of Massive Talent zorgt alleszins voor tal van nieuw meme-materiaal en een performance van Cage waar fans op zitten te wachten.

Geef schrijver en regisseur Robert Eggers 65 miljoen dollar om een film te maken en je krijgt twee en een half jaar later The Northman op het scherm, dat wegens de coronacrisis nog eens ongeveer 25 miljoen dollar extra kostte om te maken. Als liefhebber van Eggers' vorige films, de folklore horrorfilm The VVitch en het psychologische zwart-wit drama The Lighthouse, die een veel lager budget hadden maar er toch fantastisch uitzien, keek ik reikhalzend uit naar wat deze cineast allemaal uit de kast zou trekken voor The Northman. Hieronder mijn bevindingen!

Eindelijk, hij is er. Atlantis ging in première tijdens de Biennale van Venetië in 2019, werd opgenomen in de programmatie van menig filmfestival op het internationaal circuit, maar niet lang nadien bracht corona daar een abrupt einde aan. Tijdens de lockdown was hij voor een tijdje gratis te streamen dankzij het lovenswaardige Vlaamse bioscopencollectief ‘Please Release Me’, en na de heropening van de film- en cultuurhuizen genoot hij maar van een sporadische vertoning op het grote doek. Maar nu, drie jaar na zijn eerste vertoning, krijgt Atlantis eindelijk een wijde release in België. En dat was het wachten waard. Enerzijds omdat de film sinds de Russische invasie van Oekraïne plots duizendmaal actueler werd, maar anderzijds omdat het een steengoede film is die de complexiteit en wanhoop van het naoorlogse leven weergeeft, maar ook aantoont hoe de overlevende gemeenschap toch nog de moed kan bijeenschrapen om elkaar te helpen en te bouwen aan een toekomst, hoe ver die ook moge zijn.

Guillermo Del Toro. Het is niet de filmmaker waar ik spontaan van (Shape Of) watertand. Ik geef ruiterlijk toe dat ik bijvoorbeeld nooit Pan’s Labyrinth gezien heb. Mijn enige labyrint is er eentje met David Bowie en goblins. De erotische fishstick heb ik wel gezien en vond ik wonderwel werken, dus toen Nightmare Alley verscheen - met een sterke cast - leek het mij een uitgelezen kans om toch eens iets filmisch complexer te proberen. Dit is eigenlijk de tweede verfilming van een novelle door W.L. Gresham uit 1946. De eerste verfilming in 1947 met Tyrone Power is een atypische film noir die indertijd weinig bijval kende, maar sindsdien wel een klassieker is geworden. Vraag is: zal deze Nightmare Alley zich ook een klassieker mogen noemen?

Sinds ik hier over film ben beginnen schrijven waren er maar weinig films die me echt konden bekoren. Ik kreeg af en toe te horen dat ik te kritisch was en er teveel bij nadacht. Deze opmerkingen hebben me natuurlijk tot meer nadenken gezet, maar toch kwam ik tot de conclusie dat er in de meeste gevallen gewoon niet genoeg moeite wordt ingestoken. Alles moet vandaag de dag zijn franchise krijgen waardoor de geldkoe zoveel mogelijk uitgemolken moet worden. De oprechte emotie lijkt vaak verdwenen. Laat dat nu net zijn wat After Yang me heeft nagelaten. Diepe waardevolle emotie.

Over smaak valt niet te twisten, wel over het feit dat Roland Emmerich er steeds in slaagt de wereld op spectaculaire wijze naar de knoppen te helpen. Ik mocht kennismaken met zijn nieuwste vehikel in de IMAX-zaal te Brussel waar het surround-systeem het stevig te verduren kreeg. Of er deze keer ook een plot was verbonden aan alle destructie, lees je hieronder!